Ο πρώτος καιρός μαζί της ήταν μαρτύριο.....όλη μερα με μια σκούπα και μια σφουγγαρίστρα στο χέρι...κάθε μέρα που ξημέρωνε δεν ήξερα τι θα βρω λερωμένο ή κατεστραμμένο....τις καινούριες μου παντόφλες, τα αγαπημένα μου μαξιλάρια ή τα χαλάκια που αγόραζα συνέχεια?'Ότι μπορούσα να περισώσω βεβαια πριν κοιμηθώ, το έκανα, αλλά η Ζιζέλ δεν υπήρχε περίπτωση να μην βρει ακόμα και κάτι που είχα κρύψει προκειμένου να εξασκήσει τα νεα της δοντάκια....Όλα αυτα όμως τα εξοργιστικά φαινόμενα άρχισαν να μειώνονται σιγά σιγά....και η Ζιζέλ επιτέλους έμαθε ότι δεν είναι σωστό να μπαίνουμε στο σπίτι γυρνώντας από βόλτα για να "τα κάνει" γεμάτη χάρη στο σπίτι μέσα, αλλά ακριβώς το αντιθετο...
Η Ζιζέλ (το όνομα ζιζέλ της το έδωσε η τότε συγκάτοικος μου, η νονά της, η Δανάη,όπως τη λέμε τώρα πια....) είναι το πιο καλόχαρο σκυλάκι που έχω συναντήσει ποτέ....Όποιος θα μπει στο σπίτι δέχεται πανηγυρικό καλωσόρισμα από αυτήν, είτε είναι καποιος που ήδη ξέρει είτε κάποιος που συναντάει για πρώτη φορά. Το ίδιο κοινωνική είναι και με όλα τα άλλα ζώα....Παίζει με κάθε μεγέθους σκυλί και όταν βλέπει γάτες τρελλαίνεται γιατί απλά θέλει να παίξει και με αυτές...Μέσα στο σπίτι είναι πολύ ήρεμη.....παίρνει τη πιο χουχούνικη στάση πάνω στο χαλί ή πάνω στον καναπέ και μπορεί να κοιμάται εκεί για ώρες ή απλά να βλέπει τηλεόραση μαζί μου μασώντας το αγαπημένο κοκκαλάκι της....Όταν την βλέπω να βαριέται, λίγο κηνυγητό μέσα στο σπίτι με το μπαλάκι της την κάνει τόσο χαρούμενη και τόσο αστεία που φτιάχνει ακόμα και την δικιά μου διάθεση...Είναι ολιγαρκές σκυλάκι η Ζιζέλ....δεν ζητάει πολλά, λιγο παιχνίδι και μία βόλτα την ημέρα είναι αρκετά για να την κρατήσουν ήρεμη και χαρούμενη όλη την ημέρα....
Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της Ζιζέλ είναι η λαιμαργία της.....Κάθε φορά που τρώω, έρχεται και κάθεται δίπλα μου (ακόμα και αν πριν λίγα δευτερόλεπτα βρισκόταν στο πιο βαθύ της ύπνο), φοράει ό,τι πιο θλιμμένο πρόσωπο διαθέτει και με κοιτάζει....με κοιτάζει γιατι ξέρει ότι όσο και να κρατάω αντίσταση, στο τέλος θα υποκύψω στα γεμάτα αναμονή μάτια της και πάντα θα νικήσει...ναι....η τελευταία μπουκιά ξέρει ότι είναι πάντα δικιά της !! Όταν δε τολμήσω και αγνοήσω την παρουσία της, τότε γίνεται έξαλλη και φροντίζει να με ενημερώσει ότι είναι και αυτή εκεί και ότι η τελευταία μπουκιά μου της ανήκει πλέον δικαιωματικά!!
Η Ζιζέλ μου φτιάχνει την διάθεση συνέχεια και δεν μπορώ να της κρατήσω κακία για όποια ζημιά και αν μου κάνει....Όταν κάνω δουλειές στο σπίτι με ακολουθεί και μου κάνει παρέα κοιτώντας με συνέχεια, όταν ετοιμάζομαι για να βγω παρακολουθεί προσεκτικά κάθε μου κίνηση, και όταν επιστρέφω στο σπίτι με υποδεχεται με την πιο ζεστή αγκαλιά...Ακόμα και όταν έιμαι κουρασμένη ενώ αυτή έχει όρεξη για παιχνίδια, το σέβεται και απλά κουρνιάζει στα πόδια μου στον καναπέ για να με ζεστανει και να κοιμηθει μαζί μου. Η Ζιζέλ κοιμάται σαν άνθρωπος...βλέπει όνειρα και συχνά φαίνεται ότι μαλώνει και κηνυγάει άλλα σκυλάκια στον ύπνο της γιατί γαυγίζει.Μερικές φορές ροχαλίζει τόσο πολύ που ξεχνάω ότι είναι σκυλί και νομίζω ότι έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου...Παίρνει τις πιο αστείες στάσεις όταν κοιμάται και με κάνει να γελάω συνέχεια...
Πολλές φορές ακούω ανθρώπους να λένε ότι αγαπάνε τα σκυλιά αλλά δεν μπορούν να τα έχουν μέσα στο σπίτι...Κι εγώ έτσι νόμιζα μέχρι που ήρθε η Ζιζέλ....Τώρα πια, δεν μπορώ να φανταστώ να επιστρέφω σπίτι και να μην με υποδέχεται η Ζιζέλ, να κοιμάμαι χωρίς να νιώθω την παρουσία της κοντά μου, να ξυπνάω και να μην είναι η πρώτη που με καλημερίζει κουνώντας την ουρά της γεματη χαρά και να βλέπω τηλεόραση τα βράδια χωρίς να χουχουλιαζουμε μαζί πάνω στον καναπέ...Η Ζιζέλ δεν είναι ένα σκυλί για μένα, είναι η συγκάτοικος μου, ο φύλακάς μου και η μόνιμη συντροφιά μου στο σπίτι....Δεν θα την άλλαζα για τίποτα. Για κάθε ιστορία λοιπον για κατεστραμμένα λουλούδια, μασημένα παπούτσια και ξεπουπουλιασμένα μαξιλάρια που έχω να διηγηθώ, υπάρχει και αλλη μια ιστορία χαράς που με κάνει να ξεχνάω όλες τις προηγούμενες και να την συγχωρώ...”.
