“Ελα, όλα εντάξει. Χαλαρά τους έχουμε” ήταν τα λόγια ενός από τους διαδηλωτές χθες στο κινητό του τηλέφωνο, ενώ δίπλα τα δακρυγόνα και οι πέτρες έπεφταν βροχή.

Όμως οι διαδηλωτές, δεν έδειχναν να αγχώνονται ιδιαίτερα για τις δύο διμοιρίες των αστυνομικών που βρίσκονταν στο κέντρο, διότι είχαν έρθει καλά…διαβασμένοι.

Άδεια, γυάλινα μπουκάλια, καδρόνια, πέτρες, ήταν τα βασικά “πολεμοφόδια επίθεσης” τα οποία χρησιμοποιούνταν κατά κανόνα εναντίον των τραπεζών και κατά περίπτωση εναντίον των αστυνομικών δυνάμεων.

Οι διαδηλωτές ωστόσο ήταν οργανωμένοι και στην…άμυνα. Αντιασφυξιογόνες μάσκες, ταλκ, πούδρα, οδοντόκρεμες, αλλά και μπουκάλια με νερό, βρίσκονταν σε πολλά σακίδια, προς αποφυγή των δακρυγόνων.

Η οργάνωση τους αυτή μάλιστα, ήταν που συνέβαλε στην μετατροπή του κέντρου της πόλης σε απέραντη αρένα, σε βαθμό που ακόμα κι οι ίδιοι οι διαδηλωτές παραδέχονταν πως “η δουλειά έχει ξεφύγει”.

Κι όντως, η πραγματικότητα μαρτυρούσε περίτρανα πως “η δουλειά ξέφυγε” χθες το βράδυ, αφού οι λεηλασίες τραπεζών και τα επεισόδια, ξεπέρασαν κατά πολύ σε έκταση τα επεισόδια της Κυριακής.

“Να πάρουμε λεφτά, παιδιά λεφτά αν μπορούμε” ήταν μεταξύ άλλων πρόταση που “έπεσε στο τραπέζι” και αποδείκνυε πως από ένα σημείο και μετά, η διαδήλωση είχε χάσει εντελώς το νόημα της κι έδινε…βήμα σε “ατομικές παραστάσεις, αυθαιρεσίας και καταστροφής”.

Παιδιά 10 χρονών

Πιτσιρίκια δέκα χρονών, πολλές κοπέλες, αλλά και παιδιά που μιλούσαν…στον πληθυντικό, αποτελούσαν τον βασικό κορμό των χθεσινών διαδηλωτών. Οι θερμοκέφαλοι βεβαίως δεν έλειπαν από τη διαδήλωση κι ήταν αυτοί που ευθύνονταν για το μεγαλύτερο μέρος των καταστροφών.

Παρόλα αυτά, στην καταστροφή συμμετείχαν όλοι. Κι ήταν εντελώς παράδοξες οι εικόνες που δεκάχρονα “έσπαγαν” την τράπεζα Κύπρου στο πάρκο Θεοτοκόπουλου και την ίδια στιγμή βαμμένες κοπέλες που δεν ξεπερνούσαν σε βάρος τα 50 κιλά, κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες για να “συνδράμουν” στην διαδήλωση.

Παρά την αντίφαση τους όμως, αυτές ήταν οι πραγματικές εικόνες που διαμόρφωναν το απόλυτο χάος χθες στο κέντρο του Ηρακλείου.

Εμείς τους πληρώνουμε ρε!

Πίσω από το πάρκο Θεοτοκόπουλου σημειώθηκαν χθες τουλάχιστον τρεις φορές σοβαρότατα επεισόδια. Μάταια οι ιδιοκτήτες καταστημάτων της περιοχής προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τους διαδηλωτές, οι οποίοι βρίσκονταν κυριολεκτικά πρόσωπο με πρόσωπο, με τις αστυνομικές δυνάμεις.

Ενώ όμως κάποιοι από αυτούς έδειχναν να σέβονται τις περιουσίες τρίτων - με εξαίρεση τις τράπεζες -, κάποιοι άλλοι από την ομάδα διαδηλωτών, είχαν αντίληψη περισσότερο…σκληροπυρηνική.

“Δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα παιδιά” φώναζε διαδηλωτής προς το συγκεντρωμένο πλήθος που οπισθοχωρούσε στη θέα των διμοιριών, ο οποίος προκαλώντας τους αστυνομικούς συνέχιζε: “Εμείς σας πληρώνουμε ρε! Βγάλτε τα όπλα μπάτσοι! Μόνο έτσι ξέρετε να μας διώχνετε! Μπάτσοι, ρουφιάνοι, κοτόπουλα με κράνη!”

“Μπαμπά, είμαι καλά”

Μόνο κωμικοτραγικές μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι χθεσινές σκηνές οπισθοχώρησης των διαδηλωτών, στην…οσμή των δακρυγόνων. Η αγωνία, μετά από κάθε ρίψη διαδέχονταν την χαλάρωση, ωστόσο υπήρχαν και…απρόβλεπτα περιστατικά.

“Μπαμπά είμαι καλά, θα σε πάρω αργότερα” έλεγε νεαρή φοιτήτρια στο κινητό της, κατά τη διάρκεια μιας εκ των πολλών οπισθοχωρήσεων. Ευτυχώς για την φοιτήτρια και τον γονέα, το κινητό…δεν είχε εικόνα.

Οδοντόκρεμα κι αλεύρι

Πέτρες έπεφταν από τα χέρια, μαντίλια κατέβαιναν από το πρόσωπο, κάθε φορά που η αστυνομία έκανε “ντου”. Ο φόβος των διαδηλωτών για επικείμενη σύλληψη και αναγνώριση τους, ήταν έκδηλος.

Υπήρχαν ωστόσο διαδηλωτές, που όσο κι αν επιθυμούσαν να κρυφτούν, ήταν αδύνατο. Κι αυτό γιατί, όταν βρίσκεται κανείς στην “πρώτη γραμμή” είναι φυσικό πως θα…πασπαλιστεί από τα καπνογόνα και τη σκόνη, θα καεί, τουλάχιστον στα χέρια ελαφρά, από τα δακρυγόνα.

Και γιʼ αυτή την περίπτωση όμως, υπήρχε πρόβλεψη. Άμεση ήταν η αντίδραση, κυρίως κοριτσιών, που έβγαζαν γρήγορα από τα σακίδια τους, και έβαζαν οδοντόκρεμα στα χέρια των διαδηλωτών, αλλά πασπάλιζαν και το πρόσωπο τους με αλεύρι για να φύγει το τσούξιμο στα μάτια.

Άμυνες πολλαπλές, σʼ έναν “πόλεμο” χωρίς γιατί. Απλά, διότι.