Οι σφαίρες σας σκοτώνουν ζωές ιδανικά δεν μπορούν να σκοτώσουν



Της Θεοδώρας Κουτεντάκη*

Η ιδέα είναι σκοπός ή μέσο; Είναι η υπέρτατη αλήθεια στο βωμό της οποίας αξίζει να θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές ή είναι τρόπος γι ανα μας κατακτηθεί η ανθρώπινη ευτυχία, η οποία σαφώς προϋποθέτει την ανθρώπινη ζωή; Τα όρια ανάμεσα στα δύο είναι δυσδιάκριτα. Το σίγουρο όμως είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δε διστάζουν να θέσουν τις ζωές τους στην υπηρεσία μιας ιδέας. Να πολεμήσουν με κάθε μέσο γιʼαυτή, με μέσο και την ίδια τη ζωή τους.

Τον Αλέξη δεν τον ρώτησαν αν ήθελε να δώσει τη ζωή του. Ένα δεκαπεντάχρονο παιδί άλλωστε δεν είναι σε θέση ούτε νʼαποφασίσει μια τέτοια θυσία, ούτε να προχωρήσει στη θυσία αυτή. Τη ζωή του την άρπαξαν βίαια. Γιατί διέπραξε το έγκλημα να πιστεύει σε μια ιδέα και να την υπερασπίζει με τον τρόπο που νόμιζε. Ήταν ένα παιδί σαν όλα τʼάλλα, που έβλεπε την κατάντια της σύγχρονης κοινωνίας, την παρακμή σε κάθε φάσμα της ζωής, ακόμα και στην Παιδεία, τον- δήθεν -φάρο κάθε κοινωνίας. Κι όπως όλοι οι νέοι που δε μένουν στο λήθαργό τους, που αδυνατούν να δεχτούν ότι η κατάσταση αυτή είναι μοιραία και μη αναστρέψιμη, πολέμησε για την ανατροπή της.

Δεν υπάρχει πιο ευγενής τρόπος μάχης από την ιδεολογία. Κι οι νέοι μόνο αυτό τον τρόπο ξέρουν για να πολεμούν.

Να προτάσσουν τα ιδανικά τους, τα τόσο δυνατά μέσα στις καρδιές τους, μπροστά σε μια κοινωνία που δεν της έχει μείνει στάλα από αυτά. Μια κοινωνία πλήρως άδεια από οποιαδήποτε αξία έστω και απαξία, γιατί κι αυτή είναι προτιμότερη από τη ρηχότητα.

Αυτή η κοινωνία απέναντι στα ιδανικά ξέρει να σηκώνει μόνο όπλα, δε μπορεί αλλιώς να τα κάνει να σιωπήσουν.

Μια πύρινη σφαίρα βρήκε το στήθος του Αλέξη.

Κι εκείνος “καίγονταν μοναάχος. Καταμόναχος. Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο. Γινόταν ήλιος”.* Μπορεί να μην το διάλεξε ο Αλέξης όμως πέθανε γιʼαυτό που πίστευε. Για το ιδανικό που φώτιζε την ψυχή του, νʼαλλάξει αυτή την κοινωνία. Τʼότι η ζωή του έγινε μέσο για το ιδανικό του, τον κάνει σύμβολο. Σύμβολο για όλους τους νέους που αγωνιζόμαστε για παρόμοια ιδανικά. Ο θάνατός του κάνει τα ιδανικά αυτά να καίνε πιο δυνατά στις ψυχές μας.

Κι αυτό μόνο, το σύνθημα μας, ότι “ένας στο χώμα, χίλιοι στον αγώνα”, δείχνει πόσο αδύναμοι είναι αυτοί που μας πολεμούν. Οι σφαίρες σας σκοτώνουν ζωές, ιδανικά δε μπορούν να σκοτώσουν. Αυτά είναι άτρωτα, φυλαγμένα βαθιά μέσα στο είναι του καθενός από εμάς. Κι όταν φεύγει ένας, μένουν όλοι οι υπόλοιποι.

Κι όταν φύγει ένας, το όνειρό του μένει εκεί, να φωτίζει τους άλλους, να στεριώνει τον αγώνα.

Αυτό είναι που δεν έχουν καταλάβει οι Άλλοι. Αυτό είναι που δυναμώνει Εμάς.

Τα μεγάλα όνειρα δεν πεθαίνουν ποτέ, Αλέξη...

* (Τάκης Σινόπουλος, ο Καιόμενος)

* Η Θεοδώρα Κουτεντάκη είναι μαθήτρια Γʼ Λυκείου





Πολιτική εκμετάλλευση και παραλογισμός για το θάνατο του 15χρονου



Του Χρύσανθου Αργυράκη*

Δυστυχώς βρήκαν πάλι ευκαιρία τα κόμματα αλλά και οι δημοσιογράφοι να παίξουν το παιχνίδι τους.

Ένα επικίνδυνο παιχνίδι πού θύμα έχει την κοινωνία που κανονικά περιμένει απ αυτούς την καθοδήγηση.

Τα άσχημα αποτελέσματα φάνηκαν αμέσως. Θύμα τώρα η Αστυνομία. Ντροπή σε όσους δε σέβονται τον εργαζόμενο αστυνομικό. Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.

Ο αστυνόμος που πυροβόλησε είναι εξίσου θύμα όσο ο νεαρός.

Ο καθένας μας οφείλει να σέβεται τον αστυνόμο σε ώρα υπηρεσίας.

Δεν θα με πειράξει αν κάποτε η Αστυνομία πυροβολήσει χουλιγκάνους που σπάνε και ρημάζουν.

Η βία δεν αντιμετωπίζεται με μαλθακότητα και καλοπιάσματα.Οι παραβάτες αποθρασύνονται.

Δίνουμε κακή αγωγή στα παιδιά μας από μικρά.Κάθε χρόνο και χειρότερα βλέπουμε.Ρωτήστε τους δασκάλους και τους καθηγητές.Η νέα αγωγή έχει κατανοηθεί λάθος και καταντά ασυδοσία.

Πολιτική άνανδρία.Κατευθυνόμενοι από ειδικούς συμβούλους κοιτάνε πώς να προφυλάξουν την καρέκλα τους,και όχι την κοινωνία.

Βολεμένοι πού παπαγαλίζουν σύμφωνα με το που φυσάει ο άνεμος.Πού είναι το νεύρο μας.Προβατοποίηση των πάντων;

Εγώ θέλω δημοκρατική αλλά και περήφανη Αστυνομία.

* O Αργυράκης Χρύσανθος είναι δάσκαλος