«Π»: Τι περιορισμούς και δυσκολίες συναντά ένας νέος συγγραφέας που βρίσκεται μακριά από το κέντρο των εκδοτικών οίκων και, δυστυχώς όλων των εξελίξεων, που είναι η Αθήνα;
Λευτέρης Γιαννακουδάκης: Κακά τα ψέματα. Ακόμα και σήμερα που οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί και η επικοινωνία είναι άμεση, είναι σημαντικό να βρίσκεσαι κοντά στο κέντρο των εξελίξεων. Ζούμε στην εποχή των δημοσίων σχέσεων και οι συγγραφείς αναγκάζονται να τρέχουν από παρουσίαση σε παρουσίαση και από εκδήλωση σε εκδήλωση, για να είναι συνεχώς μέσα στα πράγματα. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει αυτός που βρίσκεται μακριά από την Αθήνα. Η διαφήμιση ευνοεί τους ήδη γνωστούς. Ακούμε συνεχώς τα ίδια ονόματα ή καινούργια ονόματα με γνωστές ρίζες. Στην Αθήνα υπάρχουν πολλά έντυπα που ανακυκλώνουν τα πρόσωπα αυτά και είναι δύσκολο να μπεις ανάμεσα τους. Το να επενδύσει κάποιος σε ένα νέο συγγραφέα από την επαρχία, είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Εξαιρετικά κείμενα μπορούν να γραφτούν παντού, το πρόβλημα είναι η προώθηση τους. Όμως ο συγγραφέας πρέπει να νοιάζεται πρώτα απʼ όλα για την ποιότητα του έργου του και λιγότερο για την προώθηση του. Σήμερα οι περισσότεροι νοιάζονται για το πώς θα ακουστούν και πώς θα πουλήσουν, παρά για το πώς και τι θα γράψουν…
«Π»: Σε σχέση με το συγγραφικό σας έργο, τι ετοιμάζετε αυτό τον καιρό;
Λευτέρης Γιαννακουδάκης: Έχω ολοκληρώσει ένα μυθιστόρημα το οποίο βρίσκεται ήδη στα χέρια του εκδότη και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2009. Πρόκειται για μία συμβολική ιστορία σε σχέση με το πώς η μνήμη και το παρελθόν καθορίζουν ή όχι τη ζωή μας. Επίσης, μαζί με τη γυναίκα μου, εκπαιδευτικό και συγγραφέα Ασπασία Βασιλάκη, ετοιμάζουμε ένα βιβλίο για τη Δημιουργική Γραφή, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ». Λογοτεχνικά, θα έλεγα ότι βρίσκομαι σε περίοδο αναμονής. Ξέρετε, μετά το τέλος ενός βιβλίου, νιώθεις συχνά ένα κενό κι αν αυτό το δεν γεμίσει, δεν μπορείς να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο. Κάθε βιβλίο είναι σαν ένα μπαλόνι: πρέπει να πάρεις μία βαθειά ανάσα για να μπορέσεις να γεμίσεις το επόμενο…

