Πριν λίγες μέρες ολοκληρώσατε την περιοδεία του έργου έργο «φωνάζει ο κλέφτης».

«Η παράσταση στη συνέχεια, μετά το Δεκέμβρη, θα μπει στο θέατρο για ένα δίμηνο υπολογίζουμε. Η παράσταση είναι γνωστή και από την ταινία με τον Ηλιόπουλο, τη Βλαχοπούλου, φυσικά το έργο είναι καθαρά θεατρικό και κάποιες σκηνές που υπάρχουν στην ταινία δεν υπάρχουν στο έργο. Έχει να κάνει με τον Τιμολέοντα, ένα τίμιο άνθρωπο που σα λογιστής από εταιρεία σε εταιρεία ξεμπροστιάζει και δεν αντέχει να μη λέει την αλήθεια αφού πρώτα έχει κατεβάσει ποτήρια με κρασί για να λυθεί η γλώσσα του. Αυτό φυσικά τον φέρνει συνεχώς έξω από τις εταιρείες, του δίνουν μια κλωτσιά και τον πετάν έξω. Βρίσκει ένα πορτοφόλι που ανήκει σε κάποιο στρατηγό, το πορτοφόλι έχει ένα γράμμα που δεν πρέπει να πέσει στα χέρια του στρατηγού γιατί αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει ένας θείος που στέλνει λεφτά σε αυτό το σπίτι αλλά μέσα από το σπίτι κάποιοι άνθρωποι, όπως ο αδελφός της γυναίκας του, αποζυμά, βάζει χέρι στο ταμείο της εταιρείας και έρχεται ο Τιμολέοντας μια άλλη μια φορά να ξεμπροστιάσει πίνοντας τα κρασάκια του την κατάσταση. Δεν αφήνει στο τέλος αν χάνει τη δουλειά του ή όχι, το αφήνει λίγο μετέωρο, αλλά μάλλον δεν τη χάνει, οι κλέφτες όμως μπαίνουν φυλακή, καταλήγει πολύ όχι ρεαλιστικά.»



Το χειμώνα



Το χειμώνα τι προγραμματίζετε;

«Ο χειμώνας έρχεται να ξεκινήσει με την Ειρήνη του Αριστοφάνη στην ποδική σκηνή, μετά το Δεκέμβρη, στο φουαγιέ δεν έχει αποφασιστεί τι θα κάνουμε και θα συνεχιστούν τα θεατρικά εργαστήρια που ξεκίνησαν και πέρσι που είναι ένα άλλο ξεχωριστό κομμάτι της δουλειάς που έχει να κάνει με θεατρικό παιχνίδι, θέατρο για παιδιά και ενήλικες. Το «φωνάζει ο κλέφτης» θα μπει πάλι στο χώρο του.

Στο κομμάτι του παιδιού και ενηλίκων γίνονται πράγματα που κάνουν και στις δραματικές σχολές, έρχονται άτομα, άσχετα αν θα ασχοληθούν με αυτό το επάγγελμα, περνάνε καλά, κοινωνικοποιούνται, λειτουργούν σαν ομάδα, μαθαίνουν πράγματα, κάπως έτσι λειτουργούν και οι μεγάλοι που έρχονται και γίνονται και αυτοί μια ομάδα ενώ βλέπουμε ομάδες έξω από δικηγόρους, αρχιτέκτονες που αν μη τι άλλο τους συνδέουν διάφορα πράγματα εδώ έρχονται και τα βρίσκουν σιγά- σιγά. Είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι δουλειάς, λειτουργεί κάπως σαν ψυχοθεραπεία αυτό το πράγμα, σα δραματοθεραπεία και είναι αμφίδρομη, όχι μόνο από μένα προς τα παιδιά αλλά και από τα παιδιά προς εμένα, λειτουργεί καταλυτικά για όλους»,

Διαπιστώνετε πως στο Ηράκλειο, ο κόσμος αγαπά το θέατρο;

«Είναι μια πολύ δύσκολη απάντηση, το αγαπάει και δεν το αγαπάει. Το χειμώνα τα θέατρα στο Ηράκλειο υπολειτουργούν, το καλοκαίρι, και ευτυχώς βέβαια, τρέχει ο κόσμος, και καλά κάνει, και πηγαίνει στο κηποθέατρο ή σε κάποιους άλλους χώρους, αλλά τι συμβαίνει; Εκεί λειτουργούν τα ονόματα σίγουρα και πολλές φορές, άσχετα με ποιο είναι το έργο ή ο συγγραφέας, θα πάει ο Ηρακλειώτης να δει. Δεν είναι σωστός ο τρόπος σκέψης, θα πρέπει να λέει ναι, είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός, τι παίζει αυτός, ποιο είναι το σχήμα, το έργο. Η τηλεόραση επιδρά κάθετα σε αυτό το πράγμα και είναι αυτή που σπρώχνει τον Ηρακλειώτη να δει θέατρο. Ακόμα κι έτσι δεν είναι κακό αλλά δεν είναι κι άσχημο να ρίξει μια ματιά τι συμβαίνει στο χώρο του και να υποστηρίξει τα ντόπια σχήματα, να ʽρθει ο κόσμος να δει και να κρίνει.»

Το φουαγιέ είναι μια απόπειρα να προσελκύσει τον Ηρακλειώτη στο θέατρο;

«Ήταν ένα συν σε αυτά που συμβαίνουν στο θέατρο, σίγουρα, πρώτη φορά συνέβαινε στην Κρήτη αλλά έχει βάλει το λιθαράκι του να έρχεται ο Ηρακλειώτης να βλέπει θέατρο. Στο χώρο μας και υπάρχουν διαφορετικά είδη θεατών, πολλές φορές συνέβη να μετακινείται ο θεατής από το φουαγιέ στην κεντρική σκηνή.»