Η τηλεόραση επιδρά κάθετα σε αυτό το πράγμα και είναι αυτή που σπρώχνει τον Ηρακλειώτη να δει θέατρο. Ακόμα κι έτσι δεν είναι κακό αλλά δεν είναι κι άσχημο να ρίξει μια ματιά τι συμβαίνει στο χώρο του και να υποστηρίξει τα ντόπια σχήματα
Το μεράκι και η αγάπη που έτρεφε για το θέατρο, οδήγησαν το Σίμο Χριστοδούλου, μαζί με τη Γιάννα Κεφάλα, να στήσουν το δικό τους χώρο, το θέατρο «Μορφές», που τα τελευταία οχτώ χρόνια πρωταγωνιστεί στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας. «ήταν μια ανάγκη και μια διέξοδος ταυτόχρονα», λέει ο Σ. Χριστοδούλου, σε συνέντευξή του που παραχώρησε στην «Π».
Εκτός από τις θεατρικές παραστάσεις που ανεβάζουν με σεβασμό προς το θεατή, οι πρωτεργάτες του θεάτρου «Μορφές» έχουν εισαγάγει κάτι πρωτοποριακό στο χώρο, παρουσιάζουν έργα σε φουαγιέ, σε ένα χώρο, όπου ο θεατής δε μένει καθηλωμένος στην καρέκλα του, έχει ελευθερία κινήσεων και, ορισμένες φορές, συμμετέχει ενεργά στην παράσταση.
Ξεκινήσαμε από κουκλοθέατρο, πώς στήσατε το δικό σας χώρο;
«Κουκλοθέατρο κάναμε με τη Γιάννη Κεφάλα, αυτό έγινε τέλος ʽ90 αρχές ʼ91, δειλά- δειλά από τα σχολεία και κάποιους γνωστούς και μόνο απογεύματα, είχαμε κάποιες δουλειές πρωινές τότε, τότε υπήρχαν απογευματινά δημοτικά σχολεία, ήταν ιδέα κάποιου φίλου, ξεκινήσαμε, δεν υπήρχαν τότε ομάδες, ούτε θέατρα στο Ηράκλειο, αυτό ήταν το έναυσμα, το κουκλοθέατρο.
Μέσω του κουκλοθεάτρου είχαμε μια επαφή με το σύλλογο Αλατσατιανών, όπου πρόεδρος ήταν ο Γιώργος Μαστρακούλης. Ξεκινήσαμε από ερασιτεχνική ομάδα, αυτός ήταν και ο πυρήνας του θεάτρου, δουλεύσαμε μαζί τους, χρόνια μετά συμμετείχαμε σε κάποιες θεατρικές ομάδες που σχηματίστηκαν εδώ στο θέατρο Κνωσού, κρατήσαμε κάποια χρόνια λειτουργήσαμε εκεί, κάποια στιγμή οι δρόμοι μας χώρισαν με αυτό το θέατρο και αποκτήσαμε δικό μας χώρο.
Με τον πυρήνα εκείνο που είχαμε κάνει από την ομάδα ξεκινήσαμε το θέατρο Μορφές, ήταν μια ανάγκη και μια διέξοδος ταυτόχρονα».
Είναι δύσκολο να είστε ηθοποιοί και επιχειρηματίες παράλληλα;
«Για μένα είναι πολύ δύσκολο, σαν επιχειρηματίας δεν τα πάω καθόλου καλά, δε νιώθω ότι είμαι επιχειρηματίας, ότι είμαι αφεντικό. Οι δουλειές του θεάτρου, γιατί πέρα από το κομμάτι το οικονομικό, εκεί βασίζεται το επιχειρηματικό, και το πώς διαχειρίζεσαι μια επιχείρηση, το κομμάτι καθαρά θεατρικό δεν έχει να κάνει με τον ηθοποιό και το σκηνοθέτη μόνο, έχει να κάνει και με το σκηνογράφο και με τον ενδυματολόγο με χίλια δυο πράγματα και άτομα που πολλά από αυτά είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, είδαμε ξαφνικά πως ο,τι είχαμε μάθει στη ζωή μας έπρεπε να το εφαρμόσουμε για να μπορούμε να επιβιώσουμε.
Δίνεις μεγάλη βάση στο οικονομικό μέρος όταν έχεις κι εσύ να τραφείς και να θρέψεις οικογένειες, κάποια άτομα έτσι αυτό σε βάζει σε μια λειτουργία να δεις τι έργα θα διαλέξεις, πώς θα κινηθείς και πολλές φορές σε κρατάει σε κάποιο κομμάτι της δουλειάς πιο χαμηλά για να μπορείς να είσαι παραγωγικός και εμπορικός, προσπαθείς όμως να είσαι ποιοτικός όσο μπορείς».
Κάθε χρόνο ανεβάζετε τρεις παραστάσεις;
«Υπάρχει η παιδική σκηνή, το φουαγιέ και η κεντρική. Στο φουαγιέ είναι κάτι διαφορετικό, το να ανεβάσεις ένα συγκεκριμένο έργο δεν έχει τόσες δυσκολίες όσες να καταλήξεις και να ανεβάσεις κάτι που έχει να κάνει με αποσπάσματα από έργα ή μια ολόκληρη συγγραφή, συνήθως αυτό το κάνει η Γιάννα Κεφάλα. Τόσο στο φουαγιέ όσο και στο παιδικό κάνει μια διασκευή ή να γράψει κάποια πράγματα και μετά να τα ενώσει, αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι και δύσκολο της δουλειάς, όταν έχεις να κάνεις ένα απλό έργο πολλές φορές ακολουθείς μια πεπατημένη και πάνω εκεί κινείσαι».
