
Φωτογραφίες Γιώργος Παπανικολάου
Μία ολόκληρη νύχτα σε Χερσόνησο και Μάλια είναι αρκετή-αν κάποιος έχει τις σωστές «διασυνδέσεις-για να αποκωδικοποιήσει τους μύθους και τις αλήθειες που συνθέτουν το τοπίο στα δύο τουριστικά θέρετρα του νομού. Ποιοι είναι τελικά οι θύτες και τα θύματα και ποιοι οι ηθικοί αυτουργοί όλης αυτής της τρισάθλιας κατάστασης που έχει παγιωθεί στις δύο περιοχές; Ποιοι κινούν τα νήματα και ποιοι εκμεταλλεύονται και μετατρέπουν σε …τέρατα τους τουρίστες-σχολιαρόπαιδα των 17 και 18 ετών; Ποιοι επιχειρηματίες επιβιώνουν γιατί έχουν πίσω τους κεφάλαιο και ποιοι καταδικάζονται σε πλειστηριασμούς; Πόσο έχει αλλάξει ο κοινωνικός και γεωγραφικός «χάρτης» του τουρισμού αλλά και πόσο έχει διαφοροποιηθεί πλέον το επιχειρηματικό προφίλ των ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στα νυκτερινά κέντρα διασκεδάσεως; Αλβανοί και Βούλγαροι σε πρώτο πλάνο, σε ρόλο μπάρμαν, πορτιέρηδων και «παιδιών» για όλα τα …θελήματα, Ρωσοπόντιοι στο παρασκήνιο, που κάνουν δυναμική διείσδυση στις πιάτσες και όπως καταγγέλλουν ανήσυχοι παραδοσιακοί επιχειρηματίες, ζητούν «ταρίφα» από τα έσοδα τους. Και όπως λένε, την ζητούν στην …ψύχρα.
Στη διάρκεια της μεταμεσονύκτιας έρευνας της «Π» στην Χερσόνησο, πολλοί επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται δεκαετίες στην περιοχή, έσπευδαν να μας παρατηρήσουν γιατί οι δημοσιογράφοι ταυτίζουν τη Χερσόνησο με τα έκτροπα που συμβαίνουν στα Μάλια. Όταν ήρθε η σειρά των Μαλίων για να καταγράψουμε το φρενοκομείο που επικρατεί στην παραλιακή λεωφόρο, οι εκεί καταστηματάρχες σχολίαζαν με ειρωνεία: Γιατί δεν πάτε και στην Χερσόνησο; Εκεί είναι καλύτεροι και λιθοβολείτε μόνο εμάς;».
Αμφότεροι προφανώς δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματα είναι κοινά και όπως λέει ο σοφός λαός «όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε».
Ωστόσο και οι δύο πλευρές έχουν κάποιο δίκιο ως προς τις διαφορές που αντιμετωπίζουν: Τα Μάλια έχουν «οιδιπόδειο» με τους Βρετανούς, η Χερσόνησος έχει τους δικούς της …λογαριασμούς με τους Ολλανδούς.
Στην Χερσόνησο οι επιχειρηματίες ελπίζουν ακόμα για αντιστροφή του κλίματος, στα Μάλια λένε: «Έχουμε πεθάνει. Τέλος».
Αμφότεροι αρνούνται να μιλήσουν επώνυμα στο δημοσιογραφικό φακό. Και δεν μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις. Οι περισσότεροι στους οποίους απευθυνθήκαμε, ήθελαν να μιλήσουν ανεπίσημα. Φοβούνται τις συνέπειες, λένε. «Ποιους φοβάστε» τους ρωτάμε; «Εσείς θα κάνετε την έρευνα και θα φύγετε. Εμείς θα μείνουμε εδώ» απαντούσαν.
Διαπιστώσαμε όμως και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό για έναν τόπο που φωνάζει ότι πασχίζει να σώσει τον τουρισμό του και να βγει από το αδιέξοδο της δυσφήμησης και της …λάσπης: δεν υπάρχει σύμπνοια, δεν υπάρχει ταυτότητα, δεν υπάρχει κοινή γραμμή. Και αυτός ο διχασμός είναι πρόβλημα. Το μέγιστο ίσως.
Κάποιοι επιχειρηματίες που στέκονται πολύ καλά οικονομικά ζητούν να εκδιωχθούν από την περιοχή οι Βρετανοί αυτής της κατηγορίας, η πλειονότητα όμως κλαίει και οδύρεται: «Αν φύγουν και αυτοί, εμείς θαφτήκαμε. Θα γυρίσουμε στις πατάτες ή θα γίνουμε υπάλληλοι στα ξενοδοχεία των «εκλεκτών»». Προτιμούν όπως παραδέχονται ευθέως στην «Π» να σερβίρουν «μπόμπες» με ένα ευρώ, παρά να μπουν στη φυλακή. Και πάλι όμως το μέλλον τους είναι επισφαλές.

