Στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε, υπάρχουν δύο δρόμοι και πρέπει κάποιον να επιλέξουμε. Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε συνειδητά.
Ούτως ή άλλως έχουμε την ευθύνη της επιλογής
«Π»: Έχετε ξεκινήσει τη συγγραφή του επόμενου βιβλίου;
Ελένη Ανδρέου: Υπάρχουν στο μυαλό μου κάποιες σκέψεις, αν αξιωθώ και τα καταφέρω. Πιστεύω αν τελικά γίνει, ότι θα έχει ουσιαστικά σχέση με τον Άνθρωπο.
«Π»: Πώς αποφασίσατε μετά την καριέρα σας ως δικηγόρος και συμβολαιογράφος, να στραφείτε στη λογοτεχνία;
Ελένη Ανδρέου: Έτυχε! Μπορώ να πω ότι μου άρεσε πάντα, αλλά δεν είχα το χρόνο. Ήταν πράγματα που είχα φυλαγμένα και ίσως έπρεπε κάποτε να βγουν. Δεν ξέρω. Συνταξιοδοτήθηκα ως συμβολαιογράφος, όμως το βιβλίο είχε γραφτεί νωρίτερα.
«Π»: Από τον επαγγελματικό σας χώρο αντλήσατε ένα πρώτο υλικό για το έργο σας;
Ελένη Ανδρέου: Βεβαίως. Είναι πάρα πολλές οι δυνατότητες που μου έχουν δοθεί, πάρα πολλές οι σκέψεις. Συνδυάζονται πολλές φορές όλα αυτά. Εκείνο που πιστεύω είναι πόσο κακό κάνει στα μικρά παιδιά και στους νέους ανθρώπους ο πόλεμος, πόσο φοβερά βιώματα αφήνει και κυρίως θέλησα αυτό να πω, να φωνάξω «Όχι, μην πειράζετε τις ψυχές των μικρών παιδιών και των νέων ανθρώπων!».
«Π»: Είναι κι αυτό είναι συμβολικό; Μιλάτε γενικά για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν ορισμένα παιδιά που κακοποιούνται, που ζουν μέσα στη φτώχεια;
Ελένη Ανδρέου: Αυτή ακριβώς είναι η σκέψη μου. Πρέπει να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι για τις επόμενες γενιές τι κόσμο θʼ αφήσουμε στα παιδιά, στους νεότερους, να καταλάβουν πόσο φοβερά είναι αυτά, η παιδική κακοποίηση, πόσο υποφέρουν οι ψυχούλες τους. Είναι δύσκολο. Το βιβλίο καταλήγει στις σχέσεις μάνας και κόρης. Πόσο κάποια σκληρά σημάδια επηρεάζουν τη ζωή και αυτό πάει στις επόμενες γενιές. Κάπου πρέπει να σταματήσει. Ίσως αυτό να είναι και στην ανθρώπινη ψυχή, στη ρίζα μας μέσα, στο σπόρο που έχουμε. Νομίζω ότι είναι και δική μας επιλογή και το γράφω μέσα στο βιβλίο. Στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε, υπάρχουν δύο δρόμοι και πρέπει κάποιον να επιλέξουμε. Νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε συνειδητά. Ούτως ή άλλως έχουμε την ευθύνη της επιλογής.
«Π»: Με την Κρήτη τι σχέση έχετε;
Ελένη Ανδρέου: Την Κρήτη την έχω μέσα στην καρδιά μου. Ήμουν νεαρή δικηγόρος, μόλις είχα διοριστεί και πρώτη φορά στη ζωή μου με έστειλαν σε πολύ σημαντικές, ιστορικές εκλογές το 1974 στην Κρήτη. Ήμουν νεαρή, πρώτη φορά πήγαινα σε εκλογές, δεν είχα έρθει ποτέ στην Κρήτη και με έστειλαν στο νομό Ηρακλείου, στο Σίβα προς τα Μάταλα. Ήρθα σε ένα μέρος που ήταν μακριά για μένα. Ήμουν νεαρή και άπειρη. Δε μπορείτε να φανταστείτε τη φιλοξενία. Δεν ήταν η τυπική φιλοξενία ενός εκλογικού αντιπροσώπου που αναγκαστικά πρέπει να βρεθεί ένα σπίτι να μείνει.
Εδώ ήταν ένας πολιτισμός. Είδα έναν πολιτισμό. Δεν έχω ξεχάσει ποτέ αυτή την εμπειρία. Σε ένα άλλο μου βιβλίο γράφω για την επίσκεψή μου στο Ηράκλειο, όπως και σε ένα άλλο γράφω για τη Μάχη της Κρήτης. Ήταν ένας συγγενής μου που ήρθε και πολέμησε στη Μάχη της Κρήτης. Μου το είχε διηγηθεί λίγο πριν πεθάνει. Μάλιστα του το διάβασα πριν πεθάνει. Γράφω γιʼ αυτές τις ώρες τις τρομερές που πέρασε.
«Π»: Γενικά τι μπορεί να σας εμπνεύσει;
Ελένη Ανδρέου: Είναι πράγματα που με εμπνέουν. Ας πούμε η Κρήτη με έχει εμπνεύσει, γιατί έχει προσωπικότητα και αυτό είναι σημαντικό. Έχεις να δεις πολλά πράγματα, όπως και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
«Π»: Ποια είναι η γνώμη σας για την έντονη συγγραφική δραστηριότητα σήμερα;
Ελένη Ανδρέου: Πιστεύω ότι όλοι κάτι έχουμε να πούμε και είναι καλό που πολλοί γράφουν. Τώρα το τι σειρά θα πάρει το βιβλίο αυτό εξαρτάται από πολλά πράγματα. Αλλά για μένα είναι σημαντικό να επικοινωνώ μέσω των βιβλίων μου. Δε με κουράζει όταν γράφω. Το μόνο που με πειράζει είναι ότι πονάει το χέρι μου, γιατί γράφω στο χέρι… δεν κουράζει. Με ευχαριστεί πολύ. Κάτι βγαίνει. Αυτό για μένα είναι σημαντικό.
«Π»: Θεωρείτε ότι προωθούνται συγκεκριμένα πράγματα;
Ελένη Ανδρέου: Δεν ξέρω. Πάντως γενικά ο εκδοτικός χώρος είναι δύσκολος. Αλλά εγώ είμαι συνηθισμένη στα δύσκολα, έχω αγωνιστεί, έχω κουραστεί στη ζωή μου. Δεν είναι και κάτι το εύκολο. Είναι δύσκολος χώρος, όμως όταν αγαπάς αυτό που κάνεις τα καταφέρνεις. Σημασία έχει αυτό που κάνεις. Το έξω από μας βεβαίως μας νοιάζει, αλλά μας νοιάζει περισσότερο να βγάζουμε αυτό που αγαπάμε. Πιστεύω ότι χρειάζεται χρόνος και αφοσίωση.

