Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Σχεδόν δύο χρόνια έχουν περάσει από την πολύνεκρη τραγωδία που συνέβη στην εθνική οδό Ηρακλείου-Ρεθύμνου όταν συγκρούστηκε βυτιοφόρο με λεωφορείο που μετέφερε υπαλλήλους βιομηχανίας αλλαντικών και οι συγγενείς των θυμάτων ακόμα αγωνίζονται να βρουν το δίκιο τους. Ο οδηγός του πρώτου οχήματος και τρεις από τους επιβαίνοντες του δευτέρου κάηκαν ζωντανοί, ενώ έξι ακόμα άτομα τραυματίστηκαν. Ο πόνος μεγάλος, ιδιαίτερα αυτές τις Άγιες ημέρες του Πάσχα που η απουσία αγαπημένων ανθρώπων είναι πιο επώδυνη.

Είναι ενδεικτικό ότι δύο χρόνια μετά έχει προχωρήσει μόνο το αστικό μέρος της υπόθεσης, ωστόσο το ποινικό παραμένει σε εκκρεμότητα. Χρειάστηκε ένας χρόνος για να ολοκληρωθεί το πόρισμα των πραγματογνωμόνων για τις συνθήκες κολάσεως που επικράτησαν εκείνη την ημέρα και έστειλαν στο θάνατο τέσσερις ανθρώπους, το οποίο είναι αρκετά αποκαλυπτικό και προσδίδει άλλη διάσταση στην τραγωδία που είχε συγκλονίσει τότε την κοινή γνώμη. Πιο συγκεκριμένα φέρεται να διαφοροποιούνται τα στοιχεία σε σχέση με τα όσα είχαν αναφερθεί τις πρώτες ώρες και ημέρες του πολύνεκρου δυστυχήματος. Συγκλονιστικές όμως είναι και οι καταθέσεις των επιζώντων. Οι άνθρωποι που βρήκαν φρικτό θάνατο, επιστρέφοντας στο σπίτι τους από το μεροκάματο ήταν: ο 44χρονος Στέφανος Χατζηδάκης, πατέρας δύο παιδιών, ο 33χρονος Μανόλης Στρατιδάκης και ο 23χρονος Στέλιος Σταυρουλάκης, εργαζόμενοι στην Creta Farm. Τραγικό θάνατο όμως βρήκε και ο 43χρονος οδηγός του βυτιοφόρου Κυριάκος Λιονάκης.



Το ξέσπασμα της μάνας



Πριν από μερικές ημέρες αναβλήθηκε για μία ακόμα φορά από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών η εκδίκαση της αγωγής που έχουν καταθέσει οι οικογένειες των θυμάτων. Η υπόθεση αναβλήθηκε για τις 24 Οκτωβρίου 2008.

Εβδομάδα των Παθών και η κ. Παγώνα Χατζηδάκη, μητέρα του 44χρονου που χάθηκε σε εκείνο το εφιαλτικό δυστύχημα, δεν συγκρατεί τα δάκρυα της.

Είναι μία ταλαιπωρημένη γυναίκα που πλησιάζει τα εβδομήντα και ζει με τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις του αδικοχαμένου παιδιού της. «Θέλω να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται για το χαμό των παιδιών μας.

Δεν αντέχουμε άλλο τις αναβολές και τις διαμάχες των ασφαλιστικών εταιρειών. Κάθε φορά σφίγγεται η καρδιά μας και μετά πάλι νέα αναβολή. Θέλουμε να τελειώνει αυτό το βάσανο. Τέτοιες ημέρες στο σπίτι μας κυριαρχούσαν γέλια και χαρές και σήμερα ζούμε με το πένθος μας. Ποτέ μου δεν έχω σκοτώσει ούτε μυρμήγκι, όμως σας ορκίζομαι ότι εάν έβλεπα μπροστά μου τον οδηγό του λεωφορείου, δεν ξέρω τι θα έκανα. Φοβάμαι την ημέρα που θα φθάσει η ημέρα της δίκης στο ποινικό δικαστήριο».

Η κ. Χατζηδάκη είναι απαρηγόρητη. Κάθε φορά που αντικρίζει τις δύο εγγονές της, νιώθει μία τεράστια πέτρα να της πλακώνει την καρδιά. «Ο Στέφανος λείπει σε όλους μας, κυρίως στα παιδιά του. Ήταν πολύ δεμένοι μεταξύ τους. Τους λείπει ο πατέρας. Δεν θα το ξεπεράσουν ποτέ και δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δυσβάσταχτο γίνεται το κενό». Η φονική σύγκρουση προκλήθηκε όταν το βυτιοφόρο «χτύπησε» το προπορευόμενο λεωφορείο στο πίσω αριστερό φανάρι. Ο οδηγός του δευτέρου είχε κάνει στάση για την αποβίβαση ενός ακόμα εργαζομένου.

Ο 55χρονος οδηγός του λεωφορείου Μανόλης Ροκανάς τραυματίστηκε, ενώ ο 43χρονος οδηγός του βυτιοφόρου κάηκε ζωντανός. Το βυτιοφόρο που ανήκε στον πατέρα του, είχε εκμισθώσει η ΕΚΟ και μετέφερε χιλιάδες λίτρα κηροζίνης.

Η αγωγή των μελών της οικογένειας στρέφεται τόσο προς τον οδηγό του λεωφορείου και της εταιρείας όπου εργαζόταν ο 44χρονος, κατά του ιδιοκτήτη του βυτιοφόρου, πατέρα του θανόντος, αλλά και των ασφαλιστικών εταιρειών των προαναφερομένων, καθώς και εναντίον εταιρείας πετρελαιοειδών.