“Αντιμέτωποι με το οικογενειακό και κοινωνικό κατεστημένο, πίστεψαν, ότι μόνο πεθαίνοντας μαζί, θα μπορούσαν να μείνουν μαζί”, λέει η κλινική ψυχολόγος Τερέζα Βαλαβάνη, η οποία τόνισε ότι σε πολλές κλειστές κοινωνίες, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστες οι σχέσεις μεταξύ συγγενικών προσώπων.

Η ίδια, ανέφερε: “Θα έλεγε κανείς, ότι είναι πολύ συνηθισμένες οι ερωτικές σχέσεις ανθρώπων που ανήκουν στην ίδια οικογένεια και όσο πιο κλειστές είναι οι κοινωνίες, τόσο πιο συχνά συμβαίνει αυτό. Υπάρχουν συγγενείς που είναι χρόνια εραστές, και ασφαλώς βρίσκονται σε ένα αδιέξοδο. Είναι οι σχέσεις για τις οποίες δεν μιλάμε. Μπλοκάρουν την προσωπικότητα των ανθρώπων αυτών, αφού είναι δέσμιοι και καθηλωμένοι σʼ ένα πάθος και μια σχέση που μπορεί να τους καταστρέψει τη ζωή, αφού δεν μπορούν να την κοινοποιήσουν και να την βγάλουν στο φως”.

Σύμφωνα με την κλινική ψυχολόγο, η περίπτωση των δυο νέων της Ιεράπετρας, οι οποίοι αποφάσισαν να πεθάνουν αφού δεν μπορούσαν να ζήσουν μαζί, δεν είναι συνηθισμένη στην εποχή μας.

“Παλιά, ο έρωτας και η αγάπη, εθεωρείτο το πιο δυνατό συναίσθημα, σήμερα είναι σπάνιο οι άνθρωποι να αυτοκτονούν για τέτοιους λόγους”.

Ωστόσο, η ψυχολόγος επισημαίνει ότι όταν μια οικογένεια διαπιστώσει ότι το παιδί της έχει σχέση με συγγενή, πρέπει να αντιμετωπίσει προσεκτικά το θέμα και όχι τιμωρητικά και με θυμό, αφού η κατάληξη μπορεί να είναι και τραγική. Οπως ανέφερε, αυτό που χρειάζεται είναι να βρεθούν κοντά στα παιδιά τους και να τα βοηθήσουν να καταλάβουν το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται.

Ο αναπληρωτής καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκος Παρίτσης, είπε στην “Π” ότι οι σχέσεις μεταξύ συγγενικών προσώπων, δεν είναι σπάνιες, όμως ο θεσμός της οικογένειας, ιδιαίτερα στην Κρήτη, είναι τέτοιος που ανάλογες περιπτώσεις δεν κοινοποιούνται, μένουν μέσα στην οικογένεια και σχεδόν πάντα, ισχύει ο νόμος της σιωπής.