Του Νίκου Τσαγκαράκη

Πρώτη φορά, πρώτη προβολή

Η πανελλήνια πρεμιέρα της νέας ταινίας της Όλγας Μαλέα «Πρώτη Φορά Νονός» πραγματοποιήθηκε στους κινηματογράφους ODEON στο εμπορικό συγκρότημα Talos την Πέμπτη 27 Σεπτέμβρη, με την παρουσία της σκηνοθέτριας και όλων των βασικών ηθοποιών του καστ.

Τον Ιούνιο η «Π» είχε βρεθεί στα γυρίσματα της ταινίας στην Επισκοπή Ρεθύμνου, και είχε συνομιλήσει με την κ. Μαλέα, τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τον Μάνο Γαβρά και την Εύα Νάθενα. Έτσι, αυτή τη φορά επιλέξαμε να μιλήσουμε με άλλους τρεις εξίσου σημαντικούς συντελεστές, την ηθοποιό Ελένη Καστάνη, τον μικρό ʽνονόʼ Τεξ Παρντού και τον συν-σεναριογράφο Νίκο Παπανδρέου, σε διήγημα του οποίου βασίστηκε το φιλμ.



ΕΛΕΝΗ ΚΑΣΤΑΝΗ

«Π»: Καταρχάς, λίγα λόγια για τον ρόλο σας.

Ε.Κ.: Παίζω τη γυναίκα του κομματάρχη, που είναι ο Αντώνης ο Καφετζόπουλος, έχω τρία παιδιά, ένα αγόρι ένα κορίτσι κι ένα μωρό, που περιμένουμε τον αρχηγό του κόμματος να το βαφτίσει, κι αντι του αρχηγού μάς έρχεται ο γιος του. Στην ταινια αντιπροσωπεύω το μητρικό κομμάτι, το μητρικό στοιχείο. Έχουμε μια αγαπημένη οικογένεια με τον Αντώνη, κι έρχεται αυτό το παιδάκι που είναι αμερικανάκι, μεγαλωμένο στην Αμερική, και γνωρίζει μέσα στο σπίτι μας τη ζεστασιά και την αγάπη που του ʽχει λείψει. Ο ρόλος μου είναι το ʽανθρώπινοʼ κομμάτι της ταινίας, καθόλου δεν έχω σχέση με τα πολιτικά.

«Π»: Θεματικά, ποιο είναι το επίκεντρο της ταινίας;

Ε.Κ.: Η ωρίμανση του παιδιού, το οποίο πηγαίνοντας στην Κρήτη αλλάζει μέσα του. Όλα τα πρόσωπα της οικογένειας παίζουνε ρόλο, κυριαρχικά ο Αντώνης, μετά εγώ και τα παιδιά, ιδιαιτέρως ο ένας μας γιος.

«Π»: Παρότι στην τηλεόραση έχετε υποδυθεί πολλές φορές την κρητικιά, στον κινηματογράφο είναι η πρώτη φορά, αν δεν κάνω λάθος. Φαντάζομαι θα ʽναι εύκολο και πολύ ευχάριστο, παρότι φύγατε μικρή από το νησί.

Ε.Κ.: Είναι πολύ ευχάριστο. Και συγκινησιακά με φορτίζει που παίζω μια κρητικιά και με κάνει πιο καλή ηθοποιό νομίζω. Είμαι πιο άμεση όταν μιλώ τη μητρική μου γλώσσα, παρότι τα ελληνικά μου τα έμαθα αργότερα, γιατί έκανα προσπάθειες για νʼ αποβάλω την κρητική προφορά για να γίνω ηθοποιός.

«Π»: Είστε ενας άνθρωπος που χαίρεται τη ζωή και τη δουλειά του. Ενώ πολλές φορές βλέπουμε κωμικούς να προσπαθούν να μεταβούν σε πιο σοβαρά, “ευυπόληπτα” σχέδια ώστε νʼ αποκτήσουν κύρος ως ηθοποιοί, εσείς απολαμβάνετε την κωμωδία χωρίς να έχετε άγχος ότι πρέπει να κάνετε κάτι δραματικό για να αναγνωριστείτε.

Ε.Κ.: Πολλές φορές μου δόθηκαν διαφορετικές ευκαιρίες, όπως ο Γιάνναρης με τον «Δεκαπενταύγουστο», έπαιξα και στο θέατρο το «Ιστορίες Αιδοίου», με τον Κούρκουλο τον «Μυστήριο Mr. Love»… Μου ʽχουν δοθεί ευκαιρίες κι έτσι δε νιώθω τη στέρηση ότι δεν έχω παίξει ποτέ δραματικό ρόλο. Θεωρώ ότι είναι δυσκολότερη η κωμωδία, και είναι δυσκολότερη.

«Π»: Η κωμωδία στην εποχή μας έχει μεταφερθεί ως επί το πλείστον στην τηλεόραση. Εσείς νιώθετε ότι ανήκετε σε μια νεότερη γενιά ηθοποιών, αντίστοιχη με άλλες παλιότερες του κινηματογράφου και του θεάτρου;

Ε.Κ.: Απόλυτα. Θα σας πω ποια γενιά είναι. Είναι η γενιά της μεταπολίτευσης, δηλαδή που μπήκαμε στο πανεπιστήμιο πρώτα και ζήσαμε τη μεταπολίτευση, ενώ τη χούντα τη θυμόμαστε στην παιδική μας ηλικία, δεν είχαμε συνειδητοποιήσει απολύτως τι ήτανε. Πιστεύω ότι ανήκω σʼ αυτή τη γενιά και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, γιατί μερικά πράγματα που πίστεψα στη ζωή μου ως νέα και οραματίστηκα και ονειρεύτηκα, μου απέδειξε η ζωή ότι μπορούν να συμβούν. Πιστέψαμε αυτή η γενιά ότι μπορούσαμε να γίνουμε ηθοποιοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες, χωρίς να γνωρίζουμε κανέναν ή να μας ξέρει κανείς, παιδιά από την επαρχία, και δε μιλάω μόνο για τον εαυτό μου.

«Π»: Αυτό θα ʽλεγα. Είστε μια μεγάλη παρέα που σας γνωρίσαμε κυρίως μέσα από τα τηλεοπτικά σήριαλ των Ρέππα-Παπαθανασίου και άλλων.

Ε.Κ.: Αναφέρεις τον Ρέππα με τον οποίο είμαστε αδελφικοί φίλοι από το γυμνάσιο. Ο Μιχάλης είναι απʼ το Λουτράκι κι εγώ απʼ την Κρήτη, και βρεθήκαμε σα δυο παιδιά που πήγανε στην Αθήνα να κάνουν την τελευταία τάξη του Λυκείου και να σπουδάσουνε, να μπούνε στο πανεπιστήμιο, όλʼ αυτά τα κάναμε παράλληλα.

Έχω δηλαδή ζωντανά παραδείγματα ότι γίνανε πραγματικότητα τα όνειρά μας. Όταν πηγαίναμε δηλαδή ένα θέατρο και σινεμά -έχουμε δει αλβανικό σινεμά μαζί με τον Μιχάλη- παράλληλα με το πανεπιστήμιο, και λέγαμε ʽποιός θα μας ανοίξει την πόρταʼ;

«Π»: Πού σπουδάσατε;

Ε.Κ.: Στη Βιομηχανική στη Θεσσαλονίκη ήμουν και στη Σχολή «Βεάκη», κι ο Ρέππας στο Μαθηματικό. Στη δραματική πήγα από ανάγκη, δεν άντεχα άλλο.

«Π»: Και το πανεπιστήμιο;

Ε.Κ.: Έφυγα στο τέταρτο έτος, αλλά εγώ ήμουν καλή, ο Ρέππας έφυγε στο δεύτερο.

«Π»: Οι γονείς; Τις γνωστές αντιρρήσεις;

Ε.Κ.: Ε ναι, επειδή ήμουν και κορίτσι… Αλλά αφού είδαν την επιμονή μου και αφού σιγά-σιγά ήρθε η δουλειά… Αν έχεις κάτι να πεις, θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και θα το πεις. Αρκεί να δείξεις την κατάλληλη υπομονή κι επιμονή.

«Π»: Ποια θεωρείτε κρίσιμη καμπή στην καριέρα σας; Το σημείο από το οποίο κι έπειτα αρχίζετε να κάνετε σχέδια που θέλετε;

Ε.Κ.: Είχα μια πενταετία στην αρχή όπου έπαιζα στο Δημοτικό Θέατρο Κρήτης, στα Χανιά τότε που είχε την έδρα του, και δε μʼ έβλεπε πολύς κόσμος. Όποτε παίζαμε στην Αθήνα μού λέγανε ʽκαι τι καλή ηθοποιός που είσαιʼ κτλ, αλλά τίποτα δε γινόταν. Ξαφνικά πήγα στο Δημοτικό της Θεσσαλίας, στη Λάρισα σε μια επιθεώρηση όπου σκηνοθέτης ήταν ο Κώστας Τσιάνος, την οποία παίξαμε στο θέατρο της Ξένιας Καλογεροπούλου κι άλλαξε από ʽκει όλη μου η καριέρα, το χειμώνα του ʼ90-ʼ91.

«Π»: Ο Ρέππας με τον Παπαθανασίου, ένα πράγμα που κάνανε ήταν ότι ενώσανε δύο γενιές: από τη μία η Παναγιωτοπούλου, η Μεντή κι από την άλλη εσείς, η Υρώ Μανέ κ.α.

Ε.Κ.: Έτσι γίνεται σʼ αυτές τις δουλειές. Θα σου θυμίσω τους «Απαράδεκτους». Δεν υπήρξε ένας από ʽκει που να μη γίνει πρωταγωνιστής. Δηλαδή κι ο τελευταίος που άνοιγε την πόρτα υπήρχε λόγος που την άνοιγε, η Ρένια ας πούμε. Όπως είπες για την Υρώ και για μένα. Κι εμείς τι κάναμε δηλαδή στο «Δις Εξαμαρτείν», τον πέμπτο ρόλο έπαιζα. Πιστεύω λοιπόν απόλυτα σʼ αυτό. Ότι αν έχεις κάτι να πεις θα το πεις. Σʼ αυτή τη γενιά λοιπόν ανήκω, στη γενιά της μεταπολίτευσης, και είμαι ευτυχισμένη γιʼ αυτό γιατί τα κατάφερα ακριβώς έτσι όπως τα ονειρευόμουν. Με εντιμότητα, δεν έχω πατήσει ούτε μισό μυρμήγκι, σιγά-σιγά προσθέτω κομματάκια μέχρι να φτάσω στο σημείο να έχω δυνατότητα επιλογής, γιατί πλέον αν δε μʼ αρέσει ένα σενάριο δεν παίζω.



ΤΕΞ ΠΑΡΝΤΟΥ



«Π»: Τεξ, πόσο χρονών είσαι;

Τ.Π.: Είμαι έντεκα. Γεννήθηκα στο Μεξικό και μεγάλωσα στις Η.Π.Α.

«Π»: Δεν έχεις καμία σχέση με την Ελλάδα;

Τ.Π.: Απολύτως καμία.

«Π»: Και πώς προέκυψε η πρόταση για το ρόλο του Άλεξ;

Τ.Π.: Οι γονείς μου εργάζονται στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, κι έτσι ήρθαμε εδώ. Στην αρχή νόμιζα ότι θα ηταν πολύ βαρετά, απλώς η Ακρόπολη και τα μνημεία -ούτως ή άλλως εμένα δε μʼ αρέσει και πολύ η Ιστορία-… και ξαφνικά προκύπτει αυτό.

«Π»: Έγιναν οντισιόν και πήγες;

Τ.Π.: Όχι ακριβώς. Η σκηνοθέτρια ήρθε στο σχολείο μας και ανακοίνωσε ότι ζητούσε 6 αγόρια να συμμετάσχουν σε μια ταινία.

Κανείς δε σήκωσε το χέρι του εκτός από μένα… κι αυτό ήταν. Πήγα, άρεσα στην Όλγα και τα υπόλοιπα θα τα δείτε στην οθόνη.

«Π»: Το γύρισμα ήταν η πρώτη σου φορά στην Κρήτη;

Τ.Π.: Ναι.

«Π»: Συνδύασες δουλειά με διακοπές δηλαδή ή ήταν μόνο σκληρή δουλειά;

Τ.Π.: Εξαρτάται από το τι γυρίζαμε κάθε μέρα. Αν επρόκειτο για μια σκηνή μέσα στο αυτοκίνητο χωρίς κλιματιστικό, ήταν δύσκολα. Τις πρώτες μέρες δεν ηταν κουραστικά, γιατί είχα ακόμη πολλή ενέργεια, αλλά σταδιακά συνειδητοποίησα πόσο απαιτητικά ήταν.

«Π»: Η ηθοποιία πώς σου φάνηκε; Το να υποδύεσαι έναν άλλον άνθρωπο;

Τ.Π.: Βασικά, ο Άλεξ μου μοιάζει πολύ. Σα δίδυμος, γιʼ αυτό δεν ήταν πολύ δύσκολο. Αν έπρεπε να παίξω κάποιον πολύ διαφορετικό ίσως να χρειαζόταν περισσότερη προσπάθεια.

«Π»: Πώς σου φάνηκε η διαδικασία; Θα ήθελες να κάνεις κι άλλες ταινίες;

Τ.Π.: Αν ο σκηνοθέτης είναι καλός, ναι.

«Π»: Αυτό θα ήταν το πιο σημαντικό κριτήριο ή το σενάριο, οι συμπρωταγωνιστές…;

Αν σου ζητούσαν για παράδειγμα να συμμετάσχεις σε μια χολιγουντιανή υπερ-παραγωγή;

Τ.Π.: Δε θα μʼ ένοιαζε. Δε με νοιάζει πού γίνεται το γύρισμα ή ποιό είναι το θέμα της ταινίας, εφόσον ο σκηνοθέτης είναι καλός και με βοηθάει όταν χρειάζεται, δεν έχω πρόβλημα. Η Όλγα με βοήθησε πολύ να καταλάβω το σενάριο, τα λόγια μου.

«Π»: Μιλάς καθόλου ελληνικά στην ταινία; Ήταν δύσκολο;

Τ.Π.: Ναι, την περισσότερη ώρα, αλλά δεν ήταν δύσκολο, επειδή ο χαρακτήρας μου ούτως ή άλλως μιλάει “σπαστά” ελληνικά.

«Π»: Με ποιο μέλος του καστ συνδέθηκες περισσότερο και γιατί;

Τ.Π.: Με την Όλγα και τον Αντώνη, ο οποίος είναι εξαιρετικός. Με βοηθούσε στο γύρισμα, με συμβούλευε…



ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ



«Π»: Το σενάριο είναι διασκευή δικού σας διηγήματος και το γράψατε μαζί με την κ. Μαλέα. Πώς ηταν η πρώτη σας σεναριογραφική εμπειρία;

Ν.Π.: Είναι δύσκολο. Είναι άλλη τέχνη και καθόλου δεν το υποβιβάζω. Εκεί έχεις μόνο διάλογο, ενώ σʼ ένα βιβλίο πρέπει να περιγράψεις, να ʽχτίσειςʼ… Αλλά στο σενάριο πρέπει να δουλέψεις πολύ την πλοκή. Έχεις και υπο-πλοκές -όχι υποκλοπές-που σημαίνει ότι πρέπει να “χτίσεις” και δευτερεύοντες χαρακτήρες, love story, σχέση του αγοριού με το κορίτσι, πράγματα δηλαδή που δεν υπήρχαν στο διήγημά μου.

«Π»: Πώς συνεργαστήκατε με την κ. Μαλέα;

Ν.Π.: Δουλεύαμε εναλλάξ πάνω στο σενάριο, δηλαδή ερχόταν ο ενας μʼ ένα κομμάτι, το έπαιρνε ο άλλος για να συνεχίσει κτλ. Η συγγραφή μας πήρε ένα χρόνο συνολικά.

«Π»: Το ύφος της ταινίας ήταν εξαρχής αποφασισμένο;

Ν.Π.: Εγώ αρχικά έκλινα περισσότερο στο κοινωνικό είδος, αλλά κατέληξε να είναι κωμωδία με κοινωνικά στοιχεία κι ένα πολιτικό μέρος. Πιο πολύ αφορά τη διαδρομή του παιδιού μέσα από κάποια κωμικά στοιχεία, η ενηλικίωσή του.

«Π»: Η σχέση με τον πατέρα του;

Ν.Π.: Όλʼ αυτά τα κάνει για να είναι αρεστός στον πατέρα του. Προσπαθεί να βρει τον δρόμο του μέσα από τη σκιά αυτή, όπως όλα τα παιδιά που εχουν γονείς και κάποια στιγμή θέλουν νʼ ανεξαρτητοποιηθούν. Προσπαθεί να ξεφύγει απʼ αυτό που ο κόσμος θα έλεγε τη ʽμοίραʼ του, και στο έργο μαθαίνει ότι έχει επιλογές. Η Κρήτη του το μαθαίνει, “βαφτίζεται” κι αυτός.

«Π»: Εσείς νομίζετε ότι το καταφέρατε αυτό στη ζωή σας;

Ν.Π.: Έτσι θέλω να πιστεύω. Ηταν συνειδητή απόφαση, κι αν κάνεις κάτι που σου αρέσει…

«Π»: …η απόφασή σας να κινηθείτε στον καλλιτεχνικό χώρο, έναν πιο ελεύθερο χώρο απʼ αυτόν της πολιτικής;

Ν.Π.: Είναι πολύ ωραίο, μʼ εκφράζει πιο πολύ, και θέατρο και σινεμά από πολύ μικρός. Απλώς δεν είχα την ελευθερία έκφρασης μέσα μου. Έχω και τον αδερφό μου τον Αντρίκο που είναι καθηγητής, δηλαδή δε χρειάζεται να είναι όλοι σʼ αυτό το παιχνίδι. Αν και δε σημαίνει ότι δεν είσαι κοντά, γιατί για οικογένεια πρόκειται.