Σχολική αίθουσα θύμιζε η ταβέρνα όπου συγκεντρώθηκαν οι απόφοιτοι του 2ου Γυμνασίου του 1967 το προηγούμενο Σάββατο. Ένας μαυροπίνακας γεμάτος από φωτογραφίες παλαιότερων συγκεντρώσεών τους και ένα σχολικό κουδούνι κοσμούσαν το χώρο καθόλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Η συνάντηση επαναλαμβάνεται κάθε δέκα χρόνια αλλά στόχος των παλιών συμμαθητών είναι να γίνεται κάθε πενταετία.
Οι απόφοιτοι του 1967 δεν αρκέστηκαν απλώς στο reunion αλλά θέλησαν να επιστρέψουν για μια ημέρα στα θρανία. Τη Δευτέρα άκουσαν ξανά, μετά από σαράντα χρόνια, το σχολικό κουδούνι του Καπετανάκειου, όπου στεγαζόταν τότε το 2ο Γυμνάσιο, παρακολούθησαν την προσευχή και μπήκαν στις αίθουσες για μάθημα! Στη συνέχεια, επισκέφτηκαν το σημερινό 2ο Λύκειο, στην Κονδυλάκη, στο οποίο δώρισαν ένα αναλόγιο.
«Οι καθηγητές μας, λόγω της χούντας, μας λένε «τα παιδιά του ΄67»», αναφέρει ο οικονομολόγος, Μιχάλης Ρωμανάκης. Ο ίδιος αισθάνεται ιδιαίτερα συγκινημένος που βλέπει τους παλιούς του συμμαθητές μετά από τόσο χρόνια που έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια πάνω στα πρόσωπά τους ενώ του δίνεται η ευκαιρία να συναντήσει και κάποιους από τους καθηγητές του. Ο κ. Ρωμανάκης έφτιαξε μια μαντινάδα αφιερωμένη στα χρόνια που πέρασε στο σχολείο: «40 χρόνια γύρισα το λογισμό μου πίσω, τα χρόνια τα μαθητικά θα θελα να ξαναζήσω».
Από τους διοργανωτές της βραδιάς είναι ο συνταξιούχος ιδιωτικός υπάλληλος, Παναγιώτης Κασαπάκης. «Συγκεντρωνόμαστε κάθε δέκα χρόνια για να θυμηθούμε εκείνη την εποχή και τους τότε καθηγητές μας», αναφέρει. Ο ίδιος όταν βρίσκεται ανάμεσα στους παλιούς του συμμαθητές, λέει: «Αισθάνομαι ένα δέος και μια αγαλλίαση ψυχής. Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, τότε που αγαπούσε ο ένας τον άλλο. Οι καθηγητές μας χαίρονται που μας βλέπουν να έχουμε προκόψει και να έχουμε μια θέση στην κοινωνία του Ηρακλείου».
«Έχουν έρθει συμμαθητές μας από όλη την Ελλάδα, οι περισσότεροι έχουμε ψαρά μαλλιά, είμαστε σε διευθυντικές θέσεις σε όλο το φάσμα των επαγγελμάτων και όλοι με ιδιαίτερη συγκίνηση βρισκόμαστε μεταξύ μας», περιγράφει ο υποδιευθυντής της Εθνικής Τράπεζας, Σωτήρης Πετράκης.
Ο κ. Κυριάκος Τσαϊνης ο οποίος εργάζεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση αναφέρει πως η ουσία της βραδιάς που σε κάνει να συγκινείσαι είναι όταν έχεις να δεις κάποιον συμμαθητή σου 40 χρόνια και τελικά καταφέρνεις να τον αναγνωρίσεις.

