Της Κατερίνας Μυλωνά

«Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα»… λέει ένα τραγούδι γνωστής ερμηνεύτριας που κάνει τους περισσότερους από εμάς να θυμηθούμε τους παλιούς μας συμμαθητές και να αναπολήσουμε στιγμές παιχνιδιού και ξεγνοιασιάς που έχουμε εδώ και πολύ καιρό αφήσει πίσω. Επειδή, όμως, τους φίλους που κάνει κανείς στο σχολείο δύσκολα τους ξεχνάει και νιώθει πάντα την ανάγκη να τους ξαναδεί, διοργανώνονται συχνά οι συναντήσεις παλιών συμμαθητών, τα γνωστά reunion, που φέρνουν κοντά όσους αποφοίτησαν μαζί από το ίδιο σχολείο.

Σε λίγες εβδομάδες ολοκληρώνεται η φετινή σχολική χρονιά και πολλοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν να διοργανώσουν ανάλογες συγκεντρώσεις για να θυμηθούνε τα παλιά, όταν ακόμα τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε αρρένων και θηλέων και οι μαθητές φορούσαν σχολικές ποδιές…



Το Καπετανάκειο του 1958



49 χρόνια γύρισαν πίσω οι απόφοιτοι του Καπετανάκειου που ξαναέσμιξαν την περασμένη Παρασκευή για να θυμηθούν ξεχωριστές στιγμές των σχολικών τους χρόνων, όπως τις σκανδαλιές που σκάρωναν και εξόργιζαν τους καθηγητές τους. Πρόκειται για μία συνάντηση που επαναλαμβάνεται κάθε πέντε χρόνια με την υποκίνηση των Βαγγέλη Ρουσοχατζάκη και Μηνά Περδικογιάννη.

«Δέχτηκα με μεγάλη χαρά την πρόταση να παραβρεθώ σε αυτή τη συνάντηση και να καμαρώσω τους παλιούς μου συμμαθητές», λέει ο στρατηγός, Μιχάλης Νηστικάκης, ο οποίος μπορεί να τελείωσε το τότε γυμνάσιο Καστελλίου αλλά τις προηγούμενες χρονιές ήταν στο Καπετανάκειο. «Αυτού του είδους οι συγκεντρώσεις φέρνουν αναμνήσεις και καλές και κακές διότι ένας αριθμός από τους συμμαθητές μας απουσιάζει, κάθε χρόνο λιγοστεύουμε. Έτσι είναι η φύση των πραγμάτων, η πορεία της ζωής», αναφέρει.

«Όταν κανείς γυρίζει 49 περίπου χρόνια πίσω, τότε που τελειώσαμε το Οχτατάξιο Γυμνάσιο, η πορεία μιας ζωής έρχεται στη θύμηση μας με πολλές αναμνήσεις, ευχάριστες και δυσάρεστες», περιγράφει ο γιατρός, Μανώλης Παπυράκης. «Χαιρόμαστε αυτή τη στιγμή που σμίγουμε όλοι οι παλιοί συμμαθητές και επικοινωνούμε χαμογελώντας αλλά δεν μπορεί παρά να πηγαίνει το μυαλό μας και σε όσους έχουν φύγει από τη ζωή», συμπληρώνει. Ο κ. Παπυράκης εύχεται, τέλος, και στα επόμενα χρόνια να τους δοθεί η ευκαιρία να ξανασμίξουν, να θυμηθούν τα παλιά και να κάνουν σχέδια για το αύριο.

«Είναι μια συγκινητική βραδιά για μένα σήμερα γιατί βλέπω στη μάζωξη τους παλιούς συμμαθητές μου, πραγματικά αυτή η συγκέντρωση αποτελεί για μας μια ιδιαίτερη χαρά και για αυτό πρέπει να την επαναλαμβάνουμε πάντα», αναφέρει ο πρώην νομάρχης Ηρακλείου, Γιάννης Γαρεφαλάκης.

«Στη συγκέντρωση, θυμηθήκαμε τον τότε γυμνασιάρχη μας, που τόσο πολύ στενοχωρήθηκε όταν μαθητές του πήγαν στην κηδεία του Καζαντζάκη ντυμένοι βρακοφόροι», θυμάται ένα περιστατικό, χαρακτηριστικό της εποχής εκείνης, ο κ. Βαγγέλης Ρουσοχατζάκης.

Ένα καβγά με έναν καθηγητή του θυμήθηκε ο συνταξιούχος Τραπέζης Ελλάδος και πρώην διοικητής του θεραπευτηρίου χρονίων παθήσεων Λασιθίου, Γιώργος Πιταροκοίλης. «Καθόμουν στο ίδιο θρανίο με τον Δημήτρη (Τσαϊνη) και είχε βγάλει το παπούτσι του, του έκατσα μια κλωτσιά και πετάχτηκε το παπούτσι στην έδρα. Τότε, μου λέει ο καθηγητής «αρχικομμουνίσταρε και παλιάνθρωπε! Θα γράψεις 50 φορές το μάθημα! Πάω την άλλη φορά και είχα γράψει σε ένα χαρτί «50 φορές το μάθημα»»…περιγράφει.

Ο τότε διπλανός του κ. Πιταροκοίλη, συνταξιούχος τραπεζικός σήμερα, Δημήτριος Τσαϊνης, θυμάται μια ακόμα ιστορία, «ένας καθηγητής μας λέει «σήμερα θα κάνετε διαγώνισμα» και μου είπε να φωνάξω ένα- ένα τα ονόματα των μαθητών και αυτοί που έχουν καλό βαθμό θα βγαίνουν έξω. Κάποια στιγμή είχε αδειάσει η τάξη και δεν έκανε καθόλου διαγώνισμα!».



2ο Γυμνάσιο 1967



Σχολική αίθουσα θύμιζε η ταβέρνα όπου συγκεντρώθηκαν οι απόφοιτοι του 2ου Γυμνασίου του 1967 το προηγούμενο Σάββατο. Ένας μαυροπίνακας γεμάτος από φωτογραφίες παλαιότερων συγκεντρώσεών τους και ένα σχολικό κουδούνι κοσμούσαν το χώρο καθόλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Η συνάντηση επαναλαμβάνεται κάθε δέκα χρόνια αλλά στόχος των παλιών συμμαθητών είναι να γίνεται κάθε πενταετία.

Οι απόφοιτοι του 1967 δεν αρκέστηκαν απλώς στο reunion αλλά θέλησαν να επιστρέψουν για μια ημέρα στα θρανία. Τη Δευτέρα άκουσαν ξανά, μετά από σαράντα χρόνια, το σχολικό κουδούνι του Καπετανάκειου, όπου στεγαζόταν τότε το 2ο Γυμνάσιο, παρακολούθησαν την προσευχή και μπήκαν στις αίθουσες για μάθημα! Στη συνέχεια, επισκέφτηκαν το σημερινό 2ο Λύκειο, στην Κονδυλάκη, στο οποίο δώρισαν ένα αναλόγιο.

«Οι καθηγητές μας, λόγω της χούντας, μας λένε «τα παιδιά του ΄67»», αναφέρει ο οικονομολόγος, Μιχάλης Ρωμανάκης. Ο ίδιος αισθάνεται ιδιαίτερα συγκινημένος που βλέπει τους παλιούς του συμμαθητές μετά από τόσο χρόνια που έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια πάνω στα πρόσωπά τους ενώ του δίνεται η ευκαιρία να συναντήσει και κάποιους από τους καθηγητές του. Ο κ. Ρωμανάκης έφτιαξε μια μαντινάδα αφιερωμένη στα χρόνια που πέρασε στο σχολείο: «40 χρόνια γύρισα στο λογισμό μου πίσω, τα χρόνια τα μαθητικά θα θελα να ξαναζήσω».

Από τους διοργανωτές της βραδιάς είναι ο συνταξιούχος ιδιωτικός υπάλληλος, Παναγιώτης Κασαπάκης, «συγκεντρωνόμαστε κάθε δέκα χρόνια για να θυμηθούμε εκείνη την εποχή και τους τότε καθηγητές μας», αναφέρει. Ο ίδιος όταν βρίσκεται ανάμεσα στους παλιούς του συμμαθητές, «αισθάνομαι ένα δέος και μια αγαλλίαση ψυχής. Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, τότε που αγαπούσε ο ένας τον άλλο. Οι καθηγητές μας χαίρονται που μας βλέπουν να έχουμε προκόψει και να έχουμε μια θέση στην κοινωνία του Ηρακλείου», αναφέρει.

«Έχουν έρθει συμμαθητές μας από όλη την Ελλάδα, οι περισσότεροι έχουμε ψαρά μαλλιά, είμαστε σε διευθυντικές θέσεις σε όλο το φάσμα των επαγγελμάτων και όλοι με ιδιαίτερη συγκίνηση βρισκόμαστε μεταξύ μας», περιγράφει ο υποδιευθυντής της Εθνικής τράπεζας, Σωτήρης Πετράκης.

Ο κ. Κυριάκος Τσαϊνης που εργάζεται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση αναφέρει πως η ουσία της βραδιάς που σε κάνει να συγκινείσαι είναι όταν έχεις να δεις κάποιον συμμαθητή σου 40 χρόνια και τελικά καταφέρνεις να τον αναγνωρίσεις.