Ο καθηγητής της Επιστήμης Υπολογιστών Γιώργος Τζιρίτας απαντά στον κ. Παλλήκαρη: «Από αρχαιοτάτων χρόνων ο σεβασμός της μνήμης των νεκρών είναι ιερή υποχρέωση των θνητών. Φοβάμαι ότι το κείμενό σας με τίτλο «Αντί Μνημοσύνου» συνιστά ατόπημα, γιατί προσβάλλει τη μνήμη δύο μελών του Πανεπιστημίου Κρήτης που εξέλιπαν μέσα στο 2006. Ίσως να σφάλλω, αλλά αμφιβάλλω αν είσθε εντολοδόχος του Φρίξου Θεοδοσάκη για να δημοσιοποιήσετε μετά θάνατο απόσπασμα επιστολής του με ημερομηνία 27 Μαρτίου 2006.

Επίσης κατά τρόπο ανεπίτρεπτο συνδέετε το θάνατο του Φρίξου Θεοδοσάκη με αυτόν του Στέλιου Αλεξανδρόπουλου. Δεν αρμόζει να σχολιάσω τα όσα γράφετε. Επιτρέψτε μου ωστόσο να σας υπενθυμίσω ότι η Σύγκλητος έχει ορίσει Επιτροπή για να εξετάσει το σύνολο των θεμάτων που σχετίζονται με την απώλεια του Στέλιου Αλεξανδρόπουλου. Μέχρι την έκδοση του πορίσματος είμεθα όλοι υποχρεωμένοι στη σιωπή, και ιδιαίτερα όσοι ελέγχονται για τις ενέργειές τους. Προσωπικά θα σας παρακαλούσα να λάβετε ακόμα υπόψη ότι ο Στέλιος Αλεξανδρόπουλος έφυγε από τη ζωή στιγματισμένος λόγω της παραπομπής στο Πειθαρχικό Συμβούλιο με κατηγορίες που δεν μπόρεσε να απαντήσει. Θεωρώ ως ελάχιστη οφειλή του Πανεπιστημίου Κρήτης την αποκατάσταση της μνήμης του εκλιπόντος.



Η Eπιτροπή



Οι καθηγητές του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας Όλγα Γκράτζιου και Χρήστος Χατζηϊωσήφ, αναφέρουν: «Προφανώς, ο κ.πρύτανης δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία των λεγομένων του.

Η ευθύνη, όμως, είναι ακέραιη για όσους ανέχονται τέτοιες εκδηλώσεις με πρόφαση το φόβο του “κενού εξουσίας”.

Ακόμα μεγαλύτερη είναι η ευθύνη για την επιτροπή που εδώ και 9 μήνες διερευνά την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου. H σιωπή της παρεξηγείται, σε κρίσιμες για τα πανεπιστήμια στιγμές, ως εξουσιοδότηση εν λευκώ για τη διάπραξη δηλώσεων, οι οποίες, κατά κοινή αντίληψη, ισοδυναμούν με την προσβολή της μνήμης τεθνεώτων και μειώνουν το κύρος του Πανεπιστημίου Κρήτης και των ακαδημαϊκών θεσμών.

Επίσης η φοιτήτρια Βαρβάρα Χρόνη, αναφέρει μεταξύ άλλων «Κύριε πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης, στον Φρίξο δεν ταιριάζουν αποχαιρετισμοί για το θεαθήναι, ούτε φανφαρονισμοί και δεν του αξίζει να χρησιμοποιείται ο θάνατός του με μοναδικό σκοπό να υποβαθμιστεί ένας άλλος θάνατος με πολιτικό περιεχόμενο. Προφανώς είναι μάταιο να σας παρακαλέσω να σεβαστείτε το Φρίξο και να τον αφήσετε ήσυχο στο μοναχικό του ταξίδι. Προφανώς είναι μάταιο να προσπαθήσω να σας εξηγήσω ότι έχετε προσβάλει το Φρίξο κι όλους τους φίλους του. Προφανώς είναι μάταιο να εκλιπαρήσω για λίγη, έστω, αξιοπρέπεια από μεριά σας. Αν παρόλα αυτά προτίθεστε να τον τιμήσετε, η σιωπή σας είναι η μεγαλύτερη τιμή, εάν θυμάστε ακόμα το νόημα αυτής της λέξης».