Ένα κείμενο που δημοσίευσε ο πρύτανης Γιάννης Παλλήκαρης για το θάνατο του Φρίξου Θεοδοσάκη, προκάλεσε αντιδράσεις, όχι γιατί τιμούσε ένα δάσκαλο σε όλους αγαπητό αλλά γιατί επιχείρησε να συνδέσει τις συνθήκες του θανάτου του με τις συνθήκες θανάτου του Στέλιου Αλεξανδροπουλου.

«Ο ζωγράφος της ανησυχίας και της αξιοπρέπειας δεν υπάρχει πια.

Πέθανε από οξύ καρδιακό επεισόδιο μέσα στο Πανεπιστήμιο, φέρνοντας στο νου μας πρόσφατες οδυνηρές στιγμές.

Το γεγονός του θανάτου, το πληροφορήθηκα συμπτωματικά μερικές ώρες μετά την κηδεία, από άνθρωπο εκτός της Πανεπιστημιακής μας κοινότητας.

Η λύπη μου είναι απεριόριστη που δεν ενημερώθηκα εγκαίρως για να παραστώ στην κηδεία και να αποχαιρετήσω τον άδολο και ανιδιοτελή συνάδελφο.

Δυστυχώς για τον Φρίξο, δεν είχε πολιτικούς φίλους, ούτε «ημετέρους» δημοσιογράφους, για να γίνει πρωτοσέλιδο ο θάνατος του και να γίνει γνωστός σε όλη την Ελλάδα την ίδια ημέρα.

Ήμουν μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Ρέθυμνο, τον τόπο της κηδείας του, εκείνη την ημέρα.

Ο ανιδιοτελής εργάτης της τέχνης Φρίξος, παρʼ όλο που είχε στείλει πολυσέλιδη επιστολή στον Πρύτανη, για σοβαρά προβλήματα που του δημιουργούσε συγκεκριμένος συνάδελφος σχετικά με την επικείμενη εκλογή του, δεν κατέφυγε στα ΜΜΕ, μήτε σε άλλους εξωθεσμικούς μηχανισμούς. Περιορίστηκε στην αξία του με ταπεινότητα και σεβασμό στα πρόσωπα και τους θεσμούς.

Στις 27 Μαρτίου 2006 με την μορφή αιτήματος έγραψε την διαμαρτυρία του, την οποία μας απηύθυνε, αναφέροντας τα εξής: «Σαφέστατα δεν νιώθω υπερήφανος για την ενέργεια μου αυτή, να καταγγέλλω μέλος της Πανεπιστημιακής Κοινότητας και μάλιστα του ιδίου Τμήματος, σε μια ηλικία που η ζωή είναι αυτονόητο ότι έχει στρογγυλέψει όλες τις γωνίες του επαναστατικού μου χαρακτήρα, όμως έχω εξαντλήσει όλα τα όρια της υπομονής. Προβαίνω στην ενέργεια μου αυτή ασκώντας το ύστατο δικαίωμα μου να προασπιστώ την αξιοπρέπεια του Δασκάλου Θεοδοσάκη Φρίξου», αναφέρει ο κ. Παλλήκαρης σε κείμενο που κυκλοφόρησε σε ηλεκτρονική μορφή.