Ηταν δάσκαλος αλλά και αδελφός! Ισως μόνο αυτές οι δύο λέξεις μπορούν να αποδώσουν τον πολύχρονο στενό δεσμό μου με τον Αλέκο Μυκωνιάτη.

Από εκείνη τη βραδιά που τα ήπιαμε στο παλιό ταβερνάκι του “Καράβολα” με τον μακαρίτη το Νίκο Περάκη πριν 25 χρόνια, μέχρι χθες βράδυ ένιωθα την ανάσα και το βλέμμα του πάνω μου, καθημερινά και αδιάλειπτα. Στʼ αυτιά μου ηχεί και θα ηχεί για πάντα το γέλιο του αλλά και η συμβουλή του: “Το νου σου να μην αδικήσουμε κανένα”! Αυτή η φράση που μου την επαναλάμβανε πάντα είναι ίσως το καλύτερο μοτίβο για ένα αληθινό ευπατρίδη της δημοσιογραφίας. Ενα μαχητικό δημοσιογράφο με υψηλή αίσθηση του χρέους αλλά και της ευθύνης, γνωρίζοντας τη δύναμη που έχει ένα Μέσο Ενημέρωσης.

Ως αληθινός μαέστρος μέσα στην εφημερίδα, ο Αλέκος δεν επενέβαινε ποτέ στα κείμενα των δημοσιογράφων, τους οποίους εμπιστευόταν απόλυτα και καμάρωνε γιατί είχε τόσο ικανούς συνεργάτες.

Γνώριζε άλλωστε ότι οι αρχές και οι αξίες του είχαν δημιουργήσει σχολή από την οποία είχαμε αποφοιτήσει όλοι.

Γιʼ αυτό ήταν ο δάσκαλος!

Στην πολυετή αυτή σχέση των ακατάλυτων δεσμών, γνώρισα κι ένα μοναδικό άνθρωπο με σπάνιες ευαισθησίες. Υπήρξε ο μόνος άνθρωπος που έχω δει να λυγίζει στον ανθρώπινο πόνο, να βουρκώνει και να καταρρέει.

Ισως γιʼ αυτό, ο αληθινός αυτός λάτρης της ζωής, ο αμετανόητος μπον βιβέρ αγάπησε με τόσο πάθος την ίδια τη ζωή που ταυτόχρονα δεν λογάριασε ποτέ! “Πάω μέχρι τον Αγιο Πέτρο μια βόλτα και ελπίζω να μην με κρατήσει”, μου είχε πει όταν πριν από χρόνια αντιμετώπισε και το ξεπέρασε, ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας. Κι όταν αργότερα το ʽφερνε η κουβέντα έλεγε και ξανάλεγε πως έχει πάρει παράταση...

Ωσπου η καρδιά του τον πρόδωσε! Μια καρδιά που έκλεινε μέσα της όλο τον κόσμο! Μια σπάνια καρδιά!

Γιʼ αυτό ήταν ένας μοναδικός άνθρωπος!

Φεύγει όμως πλήρης εικόνων από μια ζωή που τα είχε όλα. Φεύγει κυρίως ευχαριστημένος καθώς έζησε μέσα σε μια ξεχωριστή οικογένεια και είδε με κρυφό καμάρι τον διάδοχό του, τον Ακη, να παίρνει τη σκυτάλη βαδίζοντας στις δικές του αρχές και αξίες. Τώρα από τη γειτονιά του φεγγαριού που θα σεριανίζει θα μας κλείνει κρυφά το μάτι...

Οπως τότε που περιέγραφε με το πλατύ χαμόγελό του, πως το ʽσκασε από τον... Αγιο Πέτρο...

... Να ʽρχεσαι συχνά στα όνειρά μας όπως πάντα που συντρόφευες τα βήματά μας...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΣ

•

Η ανησυχία σου κι απόψε θα ήταν αν όλα πάνε καλά στην εφημερίδα, αν κι αύριο όλοι εμείς θα σταθούμε στο ύψος μας και θα ενημερώσουμε σωστά τον κόσμο. Αυτό το φύλλο όμως θα το δεις από ψηλά. Από κει πάνω που συχνά μας έλεγες ότι όλοι μαζεύονται σιγά – σιγά… Κι ελπίζω να μην σε πειράξει που η «Πατρίς», η εφημερίδα σου, γράφει σήμερα το όνομά σου. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια θυμάμαι να μας συμβουλεύεις, από σεμνότητα, αλλά με αυστηρότητα - από τις ελάχιστες φορές που σε θυμάμαι αυστηρό κυρ Αλέκο – να μην γράφει κανένα κείμενο για σένα.

Αυτό το “θέμα” της αναχώρησής σου παραήταν δύσκολο να το χειριστούμε όλοι εμείς που μεγαλώσαμε δίπλα σου, με την προστασία και τη στοργή σου. Πώς μας αφήνεις μόνους μας να το χειριστούμε; Μας έμαθες τα δύσκολα, μας είπες τι να κάνουμε. Όχι όμως και τόσο δύσκολα… Έχεις κάτι να μου πεις; Δεν είναι συνηθισμένο ρεπορτάζ, το ξέρεις. Αυτή τη φορά δεν μπορώ να γράψω με μια μόνη πληροφορία μια ολόκληρη σελίδα, όπως έλεγες. Ξέρεις, έχω χιλιάδες περιστατικά, χιλιάδες αφηγήσεις,, άλλες τόσες αναμνήσεις, αλλά το ρεπορτάζ δεν βγαίνει… Το καταλαβαίνεις φαντάζομαι. Και θα είσαι πάλι, όπως πάντα, ευγενής, χαμογελαστός κι ανεκτικός στο λάθος μου.

Ξέρετε ποιος αναχώρησε; Ο μαχητής. Της Ζωής, της Δημοσιογραφίας, της Δημοκρατίας. Ο άνθρωπος που έδινε κάθε μέρα τη μάχη για τα προβλήματα του τόπου, προσπαθώντας να μας κάνει καλύτερους όχι μόνο ως δημοσιογράφους ή εργαζόμενους στη δική του επιχείρηση, αλλά ως ανθρώπους. Κι ενώ έδινε αυτές τις μάχες για όλους εμάς και τον τόπο, έδινε και τον προσωπικό του αγώνα για να ξεπεράσει τα φυσικά προβλήματα, να σταθεί όρθιος παρά την κλονισμένη, συχνά, υγεία του.

Ξέρετε ποιος αναχώρησε; Ο πατέρας όλων μας. Όλων εμάς που μεγαλώσαμε δίπλα του. Που δεν τον νιώσαμε ποτέ ως «αφεντικό». Ο άρχοντας της πόλης.

Κυρ Αλέκο, το βάρος που όλοι εμείς νιώθουμε στην καρδιά και την ψυχή μας, το έδωσες εσύ για πρώτη φορά… Και τελευταία, δυστυχώς…

Φεύγεις όμως ήσυχος. Στον Άκη, το ξέρεις καλά, έμαθες καλά το δρόμο.

Κατάλαβες ήδη ότι οι αράδες διαγράφονται στο χαρτί πολύ δύσκολα. Ε, ομολόγησέ το, είναι το πιο δύσκολο από τα ρεπορτάζ. Και θέλω τη βοήθεια σου.

Σε αποχαιρετώ…Κι από ΄κει ψηλά παρακολούθα μας, γιατί θέλουμε τις συμβουλές σου.

(Είδες που δε με βοήθησες σʼ αυτό το κείμενο κι έχω τώρα τόσο άγχος αν έγραψα τα σωστά;)

Σʼ ευχαριστώ για όλα

ΑΛΕΚΟΣ Α. ΑΝΔΡΙΚΑΚΗΣ

•

Όταν σας φέρνω στην σκέψη μου, από την ημέρα που σας γνώρισα, αλλά και σήμερα που έχετε πια φύγει από κοντά μας ,(αλήθεια φύγατε;Μας είχατε κάνει να πιστέψουμε ότι θα βρίσκεστε πάντα ανάμεσά μας) βάζω δίπλα στο όνομα και την μορφή σας, την λέξη Κύριος.

Γιατί είχατε ανθρωπιά, ζεστασιά, τρόπους. Μια φυσική ευγένεια και ένα ιδιότυπο, πολύ προσωπικό χιούμορ που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή.

Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι είχα απέναντί μου έναν ψυχρό σοβαροφανή εργοδότη ,γιατί ποτέ δεν υπήρξατε τέτοιος.

Σας ένιωθα σαν έναν δικό μου άνθρωπο που μπορούσα να συζητήσω μαζί του, σχεδόν τα πάντα.. Να συμφωνήσουμε, να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να γελάσουμε, να ανταλλάξουμε πειράγματα. Πάντα όμως με σεβασμό και αγάπη.

Κύριε Αλέκο- έτσι δεν σας αποκαλούσαμε οι περισσότεροι;- νοιαζόσασταν για όλους μας και το αποδεικνύατε με πράξεις. Μας διδάξατε την εντιμότητα, το ήθος,την αγάπη για την δημοσιογραφία, την χαρά της ζωής..

Έτσι, με τον μοναδικό χαρακτήρα σας, κερδίσατε αυτό που εσείς μας προσφέρατε συνεχώς απλόχερα. Την αληθινή αγάπη και μια μεγάλη θέση στην καρδιά μας.

Καλό ταξίδι Κύριε Αλέκο…

ANNA

KΩΝΣΤΑΝΤΟΥΛΑΚΗ

•

Γιατί ποτέ δεν προλαβαίνουμε να πούμε ένα καλό λόγο στους ανθρώπους που αγαπούμε; Τι μας κάνει να θεωρούμε δεδομένους εκείνους που πάντα είναι στήριγμά μας; Και ξαφνικά όταν περνούν στην Αχερουσία θυμόμαστε όλα όσα έχουμε λησμονήσει…

Όσα δεν πρόλαβα να πω στον πατέρα μου που έφυγε ανήμερα της Ανάστασης, άλλα τόσα δεν πρόλαβα να πω και στον κυρ-Αλέκο. Αν και συχνά ερχόταν κάτω, καθόταν πάντα σε ένα από τα γραφεία μας, διάβαζε εφημερίδες και μας πείραζε, την κουβέντα μας την αναβάλλαμε συνεχώς. Είχαμε καιρό, λέγαμε…

Ακόμη και στο τελευταίο ταξίδι που κάναμε μαζί στο Νείλο είχαμε άλλες προτεραιότητες. Είχαμε καιρό λέγαμε…

“Ταξίδευε, διάβαζε, κατέβαινε στην αγορά” μου έλεγε πάντα και παρότρυνε όλους μας να ζήσουμε συναρπαστικά, να μην κάνουμε πίσω στις δυσκολίες , να μην ξοδευόμαστε σε μικρότητες που γεννούν οι ανθρώπινες αδυναμίες… Ο ίδιος σε κάθε ευκαιρία ρουφούσε τη ζωή και το ίδιο ζητούσε πάντα από όλους μας! Προτιμούσε τα ωραία και τα μεγάλα. Από τα μικρά και τα μίζερα.

ΥΓ: Τώρα που ταξιδεύεις κυρ-Αλέκο στο ζητώ χάρη γιατί τέλειωσε ο χρόνος μας... Όταν φτάσεις εκεί ψηλά πες στον κυρ Αντώνη ότι σας σκέφτομαι και τους δύο με αγάπη. Συγνώμη που δεν πρόλαβα να σας το πω. Σας χρωστώ δάκρυα και ευγνωμοσύνη.

K. MΠΟΓΔΑΝΙΔΗΣ

•

Ένας αποχαιρετισμός είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα. Ειδικά όταν ξέρεις ότι ισχύει για πάντα…Είναι πραγματικά πολύ σκληρό να αποχαιρετάς ένα δικό σου άνθρωπο, που σου έχει εμπνεύσει τρυφερότητα, θαυμασμό και αγάπη, γιατί με τις πράξεις του έδειχνε ότι σε κάθε βήμα σου, σε κάθε δυσκολία και σε κάθε χαρά είναι κοντά σου. Αυτό έκανε ο Αλέκος Μυκωνιάτης. Ήταν πάντα κοντά μας, με αυτό το γενναιόδωρο συναίσθημα που τον χαρακτήριζε, που το διαχειριζόταν με μια φυσική ευγένεια που μας συγκινούσε και μας είχε κερδίσει όλους. Και μας ενέπνεε όλους. Με το ήθος, την καθαρότητα του σαν άνθρωπος, την πίστη του στην περιφρούρηση των αρχών της δεοντολογίας, την αίσθηση του χρέους απέναντι στην κοινωνία, και το δημιουργικό πνεύμα του που κατάφερε να «απογειώσει» τη λειτουργία της εφημερίδας.

Όλα αυτά μαζί και τόσα άλλα, κάνουν αφάνταστα δύσκολο αυτό τον αποχαιρετισμό.

Καλό ταξίδι κύριε Αλέκο….

ΛΙΛΙΑΝ ΔΑΦΕΡΜΑΚΗ

•

Σας ευχαριστώ κύριε Αλέκο για τα μαθήματα ηθικής που μου δώσατε μέσα από την καθημερινή μας ζωή. Σας ευχαριστώ που βρεθήκατε κοντά μου σε κάθε ευχάριστη και σε κάθε δυσάρεστη στιγμή. Σας ευχαριστώ που με εμπιστευθήκατε τον Απρίλιο του 1990 όταν, κοπελίτσα τότε, ήρθα στην εφημερίδα σας.

Θα θυμάμαι για πάντα τα λόγια σας: «Εμείς, οι άνθρωποι του Τύπου δεν πρέπει να είμαστε εμπαθείς», «Είμαστε μια λαϊκή εφημερίδα», «Μας ενδιαφέρουν όλες οι απόψεις» και τόσα άλλα….

Το ξέρετε κύριε Αλέκο, ότι σας αγαπώ. Σαν να ακούω τώρα την απάντηση σας: «Το ξέρω Πέλλα μου, το ξέρω». Θα επικοινωνούμε για πάντα. Είμαι σίγουρη.

ΠΕΛΛΑ ΛΑΣΗΘΙΩΤΑΚΗ

•

«Θα είσαι τυχερός αν δουλέψεις στου Μυκωνιάτη» μου έλεγαν λίγα χρόνια πριν στο ξεκίνημά μου φτασμένοι συνάδελφοι. Το έλεγαν όχι μόνο γιατί γνώριζαν το εύρος της εφημερίδας που στα χέρια του έφτασε στο επίπεδο που βρίσκεται σήμερα, αλλά κυρίως επειδή ήξεραν καλύτερα από εμένα την ποιότητα, την ευγένεια και το ήθος αυτού του ανθρώπου. Ευγνώμων που με έκανε να νιώθω μέλος αυτής της «οικογένειας» και τυχερός που κι εγώ πια θα μπορώ να λέω ιστορίες σε τρίτους για τον κ. Αλέκο που γνώρισα.

Να μιλώ για το πραγματικό χαμόγελό του ακόμα κι όταν οι δυνάμεις του άρχιζαν να τον εγκαταλείπουν. Για εκείνη την εκδήλωση στο κόψιμο της πίτας που σηκώθηκε και χόρεψε ζεϊμπέκικο, παροτρύνοντας μας να τον ακολουθήσουμε. Για τη χαρά που μας έκανε κάθε φορά που περνούσε από δίπλα μας. Άλλοτε μας χτυπούσε το τζάμι και άλλες φορές ερχόταν και καθόταν μαζί μας, λέγοντας κάποια ιστορία. Για την πάντοτε προσεκτική του εμφάνιση και για τη μαύρη τραγιάσκα που φορούσε όταν έκανε κρύο. Θα μιλώ όμως και για τον τρόπο που με αντιμετώπισε σε ένα λάθος που είχα κάνει και σκεφτόμουν το τι θα ακούσω. Δεν άκουσα τίποτα, συνάντησα ένα ακόμη χαμόγελο κι ένιωσα ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. «Να μαθαίνεις από τα λάθη» είπε φεύγοντας.

Ένα μεγάλο «Ευχαριστώ» και ένα μεγαλύτερο «Λυπάμαι » που δεν ήρθα να σας δω και να σας ευχηθώ όταν άλλαξε ο χρόνος.

ΘΑΝΟΣ ΠΕΡΒΟΛΑΡΑΚΗΣ



* ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Κατέβαινε το απόγευμα να μας μοιράσει την αλληλογραφία και πριν τον δούμε, μυριζόμασταν την κολόνια του, άρωμα πεύκου, που δεν ντρεπόταν να πει ότι κάποτε την είχε αγοράσει χύμα, σε τιμή ευκαιρίας. Αν ήταν χειμώνας φορούσε το καπέλο σε στυλ τραγιάσκας, παλτό, φουλάρι ή κασκόλ στο λαιμό και αν ήταν καλοκαίρι, ψαθάκι και σακάκι , με μαντηλάκι πάντα στο τσεπάκι μπροστά στο στήθος. Είχε καλοσιδερωμένο, λευκό μαντήλι στην τσέπη του παντελονιού, μην χρειαστεί σε κάποια κυρία.

Άδειαζα το τασάκι για να μη με κατσαδιάσει που κάπνιζα και τολμούσα να τον πειράζω. Γελούσε. Συνήθιζε να κάθεται μαζί μας, εκεί γύρω στις 6 το απόγευμα, όταν συζητούσαμε τα θέματα της εφημερίδας και πολλές φορές μας ξεστράτιζε σε άλλες εποχές, μιλώντας για τους παλιούς πολιτικούς, τους παλιούς Ηρακλειώτες , εξιστορώντας τα πάθη της πόλης και των ανθρώπων της. Ένα βιβλίο ιστορίας, που όλοι του λέγαμε να κάτσει να το γράψει…

Το πρωί, διάβαζε ακόμα και τα μονόστηλα της εφημερίδας για να ξέρει τι γίνεται και δεν δίσταζε να επαινέσει τα καλά δημοσιεύματα. Όχι ότι δεν τον στενοχωρούσαμε κιόλας γράφοντας ακόμα και για φίλους του, αλλά αναγνώριζε τη δύναμη των στοιχείων … Ο ευγενικός κύριος Αλέκος, είχε μήνες να μας μοιράσει την αλληλογραφία και μόνο σε πείσμα του χρόνου, δραπεύτευε καμιά φορά στο κέντρο της πόλης, σαν να ήθελε να γίνει ένα με τα σοκάκια της... Να δεις, εκεί θαʼναι ακόμα.

ΑΝΝΑ

ΠΑΠΑΔΟΚΩΣΤΑΚΗ



•

Με τρυφερότητα θα θυμάμαι τον Αλέκο Μυκωνιάτη γιατί πήρα τρυφερότητα απʼ αυτόν. Στοιχεία του πληθωρικού του χαρακτήρα ήταν η καλοσύνη και το χιούμορ και με εντυπωσίαζαν, όχι γιατί είναι σπάνια χαρακτηριστικά, αλλά γιατί σε εκείνον έπαιρναν μεγάλη διάσταση. Γιατί πραγματικά η καρδιά που τον πρόδωσε τα ξημερώματα της Πέμπτης ήταν πολύ μεγάλη.

ΣΟΦΙΑ ΤΣΕΝΤΕΛΙΕΡΟΥ

•

Αυτό που με στεναχωρεί όταν έρχεται στο μυαλό μου ο Αλέκος Μυκωνιάτης είναι ότι δε μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω όσο τα υπόλοιπα μέλη της δημοσιογραφικής οικογένειας της «Π». Σαν εικόνα έχω σχηματίσει ο,τι άκουγα από τους άλλους: ένας μεγάλος δάσκαλος, ένας προϊστάμενος που δεν υπήρξε ποτέ «αφεντικό» αλλά πάντα δίπλα στον υφιστάμενο του.

Καλό ταξίδι….

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΥΛΩΝΑ

•

Το να μιλήσει κάποιος για το χαμό ενός ανθρώπου που σχεδόν δε γνώρισε και που όσα ξέρει ή έχει μάθει για κείνον προέρχονται από τρίτους ίσως δε θα ήταν πρέπον. Το να ισχυριστεί ακόμα περισσότερο ότι λυπήθηκε γιʼ αυτόν και για το γεγονός ότι έφυγε απʼ τη ζωή ίσως δε θα γινόταν εύκολα πιστευτό. Ωστόσο, τα «πρέπει» και τα «φαίνεσθαι» δεν ισχύουν για τους πραγματικά μεγάλους. Κι εσείς ήσασταν τέτοιος, κύριε Αλέκο. Δε σας έζησα ποτέ προσωπικά, δεν έτυχε ποτέ να τα πούμε, δεν είχα ποτέ την τύχη να συνεργαστώ μαζί σας. Ωστόσο σας γνώριζα και σας έμαθα ακόμα καλύτερα χθες. Μου είπαν για σας η αληθινή στενοχώρια των παλιότερων συναδέλφων μου, το ασήκωτο κλίμα στο γραφείο, η θλιμμένη έκφραση του κύριου Γιώργου, το γνήσιο κλάμα του κύριου Βαγγέλη.

Πέρα από μια τυχαία συνάντηση στο γραφείο σας και μια φευγαλέα γνωριμία -όπου σαν αληθινά μεγάλος διαθέσατε αυτοβούλως λίγο χρόνο για να συμβουλέψετε έναν ψαρωμένο πιτσιρικά- δε θα έχω καμία εικόνα από σας να θυμάμαι. Ωστόσο, για ανθρώπους σαν κι εσάς δε χρειάζονται εικόνες για να ανακληθούν στη μνήμη, θα μιλούν πάντα γιʼ αυτούς το έργο τους και η ακεραιότητα του χαρακτήρα τους όσον καιρό πέρασαν από αυτή τη ζωή. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σας σκεπάσει…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΑΘΙΑΝΟΣ

•

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ερχόταν αυτή η μέρα, η 11η Ιανουαρίου 2007, και θα μάθαινα από τον αδελφικό μου φίλο Άκη Μυκωνιάτη, στις 6.39ʼ τα ξημερώματα ότι ο νονός μου Αλέξανδρος Μυκωνιάτης δεν είναι πια ανάμεσά μας. Πώς να πιστέψω ότι ο νονός μου - ποτέ δεν μπορούσα να πω όλο τʼ όνομά του, αν και από το 1979 είχα και επαγγελματική σχέση με την εφημερίδα - έφυγε κι έπεσε θλίψη και μοναξιά απέραντη. Πώς να πιστέψω ότι πριν λίγους μήνες ο νονός μου, που κυκλοφορούσε ανάμεσά μας, γεμάτος ζωή, ανθρωπιά και χιούμορ, με σταθερή παρουσία στα δρώμενα, έτοιμος να καθοδηγήσει, να σχολιάσει, να βοηθήσει, να χαριτολογήσει, δεν είναι δίπλα μου (μας). Έφυγε και θέλω να του μιλήσω. Μα πώς; Αισθάνομαι ανήμπορο το λόγο μου να πει τί σημαίνει για όλους μας η απώλειά του. Έφυγε και άφησε σχολείο στη δημοσιογραφία. Έφυγε αλλά έμεινε το νόημα της αρχοντιάς. Έφυγε αλλά η ακτινοβολία του, το ήθος του, το πάθος για ζωή θα μας μείνει για πάντα στο μυαλό. Κατάφερνε να εμπνέει σεβασμό και αυθόρμητη ζεστή φιλία. Σε όλους. Από τον απλό πολίτη έως τον συντάκτη και τους συγγενείς του. Γιʼ αυτό πιστεύω ότι θα παραμείνει για πάντα ζωντανός δίπλα μου (μας). Έφυγε και όμως δεν έγινε παρελθόν...

Αντίο σεβαστέ, πολύτιμε και αγαπημένε νονέ.

ΑΝΤΩΝΗΣ

ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ

•

Οταν ο άρχοντας της δημοσιογραφίας και κόσμημα των εκδοτών, ο αλήστου μνήμης Αθηναγόρας Μυκωνιάτης έφυγε από τη ζωή, αρκετοί ήταν εκείνοι που αναρωτήθηκαν αν ο γιος του Αλέκος Αθην. Μυκωνιάτης θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος έκδοσης της “Πατρίδας”. Με σκληρή δουλειά, σε 24ωρη βάση, ο Αλέκος Μυκωνιάτης πέτυχε διπλό στόχο: Να δημιουργήσει μια εφημερίδα από τις καλύτερες της περιφερειακής Ελλάδας και να ετοιμάσει τη διαδοχή του. Πάντα πρωτοπόρος, ποτέ δεν φείσθηκε εξόδων ώστε η “Πατρίδα” να είναι μια σύγχρονη εφημερίδα. Οσον αφορά την διαδοχή ο Αθηναγόρας Αλ. Μυκωνιάτης έχει δώσει ήδη δείγματα ότι ακολουθεί πιστά τα χνάρια του πατέρα και του παππού του. Είχα την τύχη και την τιμή να συμπορευτώ με τον εκλιπόντα επί μισό περίπου αιώνα και είχα την ευκαιρία να εκτιμήσω τα σπάνια ψυχικά του χαρίσματα, τις αρετές και την εργατικότητά του. Η “Π” ορφάνεψε, ο περιφερειακός Τύπος έγινε φτωχότερος και εγώ έχασα ένα καρδιακό φίλο, γιατί πάνω απʼ όλα είμαστε φίλοι με τον Αλέκο.

ΣΩΤΟΣ ΠΑΙΔΑΚΗΣ

•

Ακόμα και τώρα, τις δύσκολες ώρες θα πρέπει κάτι να γράψουμε. Αλλά τι; Ο πόνος βουβός, τα δάκρυα “πνίγονται” μόνο και μόνο για να δώσουμε κουράγιο στους δίπλα μας. Η είδηση του θανάτου του Αλέξανδρου Μυκωνιάτη δεν είναι για πρωτοσέλιδο. Σεμνά και ταπεινά, όπως έζησε, μόχθησε και μεγαλούργησε τόσα χρόνια, έτσι σεμνά και ταπεινά τον αποχαιρετούμε.

Το μόνο που θέλω να του πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ευχαριστώ, γιατί στα λίγα χρόνια που ήμασταν μαζί, έμαθα κυρίως ότι πρώτα θα πρέπει να είμαι άνθρωπος και μετά δημοσιογράφος. Ευχαριστώ γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να είμαι δίπλα του, στην πιο σοφή περίοδο της ζωής του. Το ευχαριστώ για όλα. Καλό ταξίδι κύριε Αλέκο.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΧΡΟΝΑΚΗΣ

•

Υ.Γ.: Από την 11η Σεπτεμβρίου, στην 11η Ιανουαρίου. Οι ημερομηνίες που έπεσαν οι “Πύργοι”.

Οι απλές καθημερινές στιγμές είναι οι πιο σημαντικές κι αυτές ήταν κυρίως που μοιράστηκα με τον κυρ Αλέκο τα τελευταία 10 περίπου χρόνια που εντάχθηκα στην οικογένεια της “Π”.

Γιʼαυτό και η έλλειψή του σε όλους εμάς θα είναι κάθε μέρα κάτι παραπάνω από ορατή, περνώντας δεκάδες φορές κάθε μέρα από το γραφείο του.

Το βέβαιο είναι πως πάντα θα τον θυμόμαστε με αγάπη για όσα μας δίδαξε στη δουλειά μα πάνω απʼόλα στη ζωή με τη στάση του…

ΜΑΡΙΝΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ

•

Ο κυρ Αλέκος “έφυγε”. Άσχημο το μαντάτο που άκουσα χθες το πρωί από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Δύσκολες στιγμές για όλους και κυρίως για την οικογένειά του. Δύσκολος και ο δικός μας ρόλος. Οι 100 λέξεις είναι πάρα πολύ λίγες για να αποτυπώσουν στο χαρτί τα συναισθήματα του πόνου, της λύπης και της οδύνης. Είμαι από εκείνους που είχαν τη τύχη και την τιμή να τον γνωρίσουν και ουσιαστικά να μεγαλώσουν στην δική του οικογένεια, την οικογένεια της “ΠΑΤΡΙΣ”. Εμείς οι μικρότεροι είχαμε την ευκαιρία να αντλήσουμε πολλά από την εμπειρία, το κύρος και την σπουδαία αυτή προσωπικότητα. Ηταν μαχητής ως το τέλος. Κι εκεί που βρίσκεται τώρα θα νιώθει γαλήνια διότι ξέρει ότι το έργο του συνεχίζεται από τον Αθηναγόρα. Δεν θα καταχραστώ άλλο χώρο, ξέρω ότι ξεπέρασα τις 100 λέξεις. Αποχαιρετώντάς σε κύριε Αλέκο ένα μόνο θα σου πω: “Σʼ ευχαριστώ”.

ΝΙΚΟΣ Β. ΜΑΡΚΑΚΗΣ

•



11 Iανουαρίου 2007.

Μια μέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην ψυχή μας.

Θέλαμε να έρθουμε να σας χαιρετήσουμε καιρό τώρα. Να σας ρωτήσουμε τι κάνετε, να σας ευχηθούμε καλή χρονιά, να σας σφίξουμε το χέρι... Ρωτούσαμε και μαθαίναμε τα νέα σας κι έτσι διαρκώς το αναβάλλαμε...

Αυτό όμως που μάθαμε σήμερα το πρωί 11 Ιανουαρίου 2007, μας σταμάτησε για πάντα.

Ο,τι νιώθει η καρδιά, πολλές φορές δεν εκφράζεται με λέξεις. Μας βοηθήσατε αφάνταστα όταν σας το ζητήσαμε κάποτε. Ηταν κάποια στιγμή της ζωής μας που νιώθαμε χαμένοι και δεν ξέραμε σε ποιον να αποταθούμε. Ποτέ δεν θα το ξεχάσουμε...

Ησασταν για μας, υπόδειγμα εργοδότη, και συμπαραστάτη όταν σας είχαμε ανάγκη.

Αισθάνομαστε τυχεροί που σας γνωρίσαμε.

MAΡΙΑ ΠΕΤΡΑΚΗ-

ΧΟΝΔΡΟΖΟΥΜΑΚΗ,

ΓΙΩΡΓΟΣ

ΧΟΝΔΡΟΖΟΥΜΑΚΗΣ

•

Με “μάλωνες” όταν γινότανε λάθος στην εφημερίδα, ειδικά όταν γινόταν το λάθος στην ημερομηνία της πρώτης σελίδας...και την άλλη μέρα ερχόσουν και μούλεγες ... Κώστα εφημερίδα χωρίς λάθη δεν είναι εφημερίδα...

Κε Αλέκο έμαθα πολλά απο σας. Κατάλαβα γιατί οι “Ευγενείς Δωρεές” μπαίνουν στην πρώτη σελίδα... Ησουν πάντα κοντά μου όταν χρειάστηκα βοήθεια. Σʼευχαριστώ για όλα. Καλό σου ταξίδι.

ΚΩΣΤΑΣ ΔΙΑΚΑΙΝΙΣΑΚΗΣ



•

Αγαπημένε κύριε Αλέξανδρε

Τράβηξες το μονοπάτι που όλοι θα τραβήξουμε μια μέρα.

22 ολόκληρα χρόνια ήσουν ο εργοδότης που δεν... άλλαξε ούτε για μια στιγμή...

Τα μεγαλόσχημα λόγια δεν ταίριαζαν σε σένα κι ούτε προτίθεμαι να σʼ αποχαιρετήσω μʼ αυτά. Εξάλλου οι Μεγάλοι, πάντα υπήρξαν ταπεινοί... Οι Μεγάλοι πάντα ήταν... “μικροί”. Εσύ ήσουν ο ήλιος που σκέπαζε τα σύννεφα, απλά η γνήσια φωνή της καρδιάς.

Το ευχαριστώ χάνει τη σημασία του και γίνεται λέξη ασήμαντη, μικρή, μπροστά στη “θάλασσα” της ψυχικής σου απλοχεριάς..., γιατί κάτι τέτοιες ώρες το ευχαριστώ γίνεται απλά δάκρυ και κυλά στα βάθη της καρδιάς. Κι εκεί θα μείνει καντήλι αναμμένο στη μνήμη σου, όσο ζω...

Εγώ απλά σου υπόσχομαι ότι όλα όσα μου έμαθες, θα τα κρατήσω βαθιά παρακαταθήκη στην καρδιά μου, ώσπου να συναντηθούμε ξανά...

ΕΛΕΝΗ ΔΗΜ.

ΜΠΟΥΧΑΛΑΚΗ

•

Αγαπημένε κύριε Αλέκο

Με βαθιά θλίψη και οδύνη σε αποχαιρετώ στο τελευταίο σου ταξίδι.

Πόσο θα ήθελα να ήσουν κι άλλο κοντά μας... γιατί ήσουν τόσο πολύτιμος για μας... Ομως εσύ άλλα διάλεξες...

Σε όλα τα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου, είναι από τις λίγες φορές που μπορώ να πω ότι αισθάνομαι τυχερή που γνώρισα κάποιον στʼ αλήθεια... ΑΝΘΡΩΠΟ. Ξέρω πως κι από εκεί ψηλά που θα βρίσκεσαι θα εξακολουθείς να μας συμβουλεύεις και να μας προστατεύεις όπως έκανες πάντα.

Μόνο ένα ευχαριστώ μπορεί να βγει από τα χείλη μου, ένα ευχαριστώ μικρό, πικρό, μα τόσο μεγάλο...

ΛΙΝΑ Γ. ΤΣΙΝΑΒΟΥ

•

Παραμονές Χριστουγέννων, κ. Αλέκο, ανεβήκαμε να σας δούμε για τα Χρόνια Πολλά και να σας ευχηθούμε Καλή Χρονιά. Χάρηκα που σας είδα, εκεί στην πολυθρόνα σας, δίπλα στην κ. Μαρία. Χαρήκατε και εσείς πολύ που σας επισκεφθήκαμε. Μας το δείξατε. Με ρωτήσατε πώς είμαι, τί κάνουν τα παιδιά μου... Και με συγκινήσατε όταν μου είπατε να δώσω χαιρετισμούς στον πατέρα μου εκ μέρους σας...

Έχοντας αυτές τις τελευταίες εικόνες από σας στο μυαλό μου, θα σας θυμάμαι πάντα!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ Α. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

•

Καλό ταξίδι Κρητικέ

“Δεν είναι η καταγωγή μου από την Κρήτη αλλά αγάπησα τον τόπο αυτό και το πιο σημαντικό είναι ότι μʼ αγάπησε και ο τόπος πολύ”, αυτό μου το έλεγε συχνά.

Τυχεροί όσοι βρεθήκαμε δίπλα του...

Τον ευχαριστώ.

ΙΩΑΝΝΑ ΞΥΔΑΚΗ

•

Δύσκολος, αλήθεια, ο αποχαιρετισμός… Κάθε αποχαιρετισμός, αλλά ιδιαίτερα αυτός… Ο Αλέξανδρος Μυκωνιάτης έφυγε, μάθαμε χθες το πρωί. Ήταν αλήθεια; Δυστυχώς τέτοιες δυσάρεστες ειδήσεις, όσο απίστευτες κι αν είναι, αποδεικνύονται αληθινές…

Πώς να αποχαιρετήσεις εκείνον που σε όλους εμάς στάθηκε, όλα τα χρόνια, ακόμα και στα πιο δύσκολα για την υγεία του, ο πολύ δικός μας άνθρωπος; Ξεχνούσε τα δικά του, για να ασχοληθεί με τα δικά μας! Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Μυκωνιάτης.

Ευγενικός, με χιούμορ, με το χαμόγελο πάντα, αρχοντικός.

Κύριε Αλέκο, έτσι πάντα θα σας θυμάμαι.

Μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ για ό,τι μου μάθατε με τη στάση σας όλα αυτά τα χρόνια, σας εύχομαι να είναι καλό το μακρινό ταξίδι…

ANNA MAΛΛΙΩΤΑΚΗ

•

Για μένα η σημερινή μέρα είναι πραγματικά μια μέρα απώλειας του δικού μας ανθρώπου, του πατέρα μας. Γιατί έτσι μας έκανε να νιώθουμε. Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον Αλέκο Μυκωνιάτη, που προσπάθησε να μας μεταδώσει τι σημαίνει ευγένεια, ανθρωπιά. Τι σημαίνει να δίνεις και όχι να παίρνεις μόνο. Ευχαριστώ για την τόση αγάπη που μου έδωσε αυτά τα χρόνια που περάσαμε μαζί.

Με αγάπη

ΒΕΤΑ ΣΕΛΗΝΙΩΤΑΚΗ

•

Έζησα κοντά σας 32 ολόκληρα χρόνια και σας έβλεπα αλλά και σας σεβόμουν σαν πατέρα μου. Η καλοσύνη σας και οι αρετές σας τόσο ως Άνθρωπος αλλά και ως εργοδότης ήταν σπάνιες, πράγμα που οι πολυάριθμοι φίλοι και γνωστοί σας το γνωρίζουν πολύ καλά. Ήρθε όμως η μέρα και η ώρα του αποχωρισμού και ο πόνος είναι μεγάλος. Κοινή μοίρα των ανθρώπων ο θάνατος. Εκφράζω στη σύζυγός σας, στα παιδιά σας, στην αδελφή σας και στα εγγόνια σας, τα θερμά μου συλλυπητήρια και κάνω μια ευχή - προσευχή με μαντινάδα, όπως θα έκανε και ο αείμνηστος φίλος μας Κώστας Πετρόπουλος:

Μία ευχή θα κάμω εγώ

στη μάνα Παναγία

να ʼναι το χώμα σου ελαφρύ

κι η μνήμη σου αιωνία.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ

•

Mε θλίψη καρδιάς και πόνο ψυχής, σας αποχαιρετώ στο μεγάλο σας ταξίδι και σας ευχαριστώ για όλα όσα προσφέρατε σε μένα προσωπικά, ως άνθρωπος και ως εργοδότης και για όλα όσα κάνατε για τον τόπο μας, με την εντιμότητα και το ήθος σας.

Θα σας θυμάμαι πάντα με αγάπη και σεβασμό, έτσι όπως ταιριάζει σʼ ένα τόσο σπουδαίο άνθρωπο σαν κι εσάς, έναν άνθρωπο που σπάνια κανείς συναντά.

Καλό σας ταξίδι

ΜΑΡΙΑ ΓΕΜΙΤΖΑΚΗ

•

Δεν θέλουμε να τον αποχαιρετήσουμε, γιατί δεν φεύγει ποτέ από κοντά μας ένας άνθρωπος που αγαπάμε, που είναι - έτσι μας έκανε να τον νιώθουμε - δικός μας. Και πώς να μη νιώσεις δικό σου άνθρωπο κάποιον που στις δύσκολες στιγμές βρίσκεται κοντά σου και συμπάσχει με τον πόνο σου, υπομένοντας παράλληλα και το δικό του πόνο.

Παραμονές Πρωτοχρονιάς 2002. Στα διπλανά κρεβάτια της Εντατικής του ΠΑΓΝΗ νοσηλεύονται δύο αγαπημένα πρόσωπα. Ο κ. Αλέκος και ο πατέρας μας Κώστας. Και οι δύο με σοβαρό καρδιολογικό πρόβλημα. Όταν πλέον ο ίδιος ο κ. Αλέκος ήταν λίγο καλύτερα και είχε βγει από την Μονάδα, βλέποντας την αγωνία μας για τον πατέρα μας, συνεχώς μας έδινε κουράγιο, οδηγώντας μας πολλές φορές ο ίδιος στην ΜΕΘ για να έχουμε μια εικόνα, ένα νέο, παρόλο που και ο ίδιος ήταν άρρωστος. Στα χρόνια που πέρασαν, δεν έπαψε ποτέ να μας συμπαραστέκεται, να είναι κοντά μας σε καλές και κακές στιγμές, δείχνοντάς μας ότι μας θεωρεί ως μέλη της οικογένειάς του, όπως μας έλεγε και μας έδειχνε. Και εμείς έτσι τον θεωρούσαμε και θα τον θεωρούμε πάντα...

ΝΙΚΟΣ-ΡΙΑ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗ

•

Ό,τι κι αν γράψει κανείς για την ανθρωπιά, την εντιμότητα και το ήθος σας θα είναι λίγο γιʼαυτό διαλέγω να σας αποχαιρετήσω μʼαυτούς τους στίχους του Ελύτη:

Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα,

όλα τα δάχτυλα σιωπή

Έξω από τʼανοιχτό παράθυρο του ονείρου ξετυλίγεται η εξομολόγηση

Και σα θωριά λοξοδρομάει προς τʼάστρα!!!

Καλό σας ταξίδι

ΡΟΥΛΑ ΚΟΛΟΒΟΥ

•

Κύριε Αλέκο

Ο,τι και να γράψει κανείς για σας είναι λίγο. Για έναν τόσο σπουδαίο και γλυκό άνθρωπο που πάντα με την ευγένεια και το χαμόγελό του σε κέρδιζε. Η γενναιοδωρία και η καλοσύνη σας ήταν αυτά που σας έκαναν τόσο ξεχωριστό και αγαπητό.

Το κενό που αφήνετε πίσω σας είναι δυσαναπλήρωτο…

Καλό σας ταξίδι

ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΣΑΤΣΑΚΗ

•

Χαμογελαστός, εγκάρδιος και φιλικός όπως πάντα με καλοδεχτήκατε παραμονές Πρωτοχρονιάς και ανταλλάξαμε ευχές για τον καινούργιο χρόνο. Ήσασταν πάντα ένας άνθρωπος άξιος θαυμασμού. Θα σας θυμάμαι πάντα.

H Σοφούλα σας

ΣΟΦΙΑ ΓΕΡΓΙΑΝΝΑΚΗ

•

Τελευταίος αποχαιρετισμός, με όλο το σεβασμό που αξίζει σʼ έναν άνθρωπο ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη της τοπικής δημοσιογραφίας, και μέσα απʼ αυτή έγινε μέρος της ζωής μου, όπως τόσων άλλων.

•

ΝΙΚΟΣ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ

Είναι φορές που ο λόγος γίνεται πικρός και η γλώσσα στενεύει, τα εκφραστικά μέσα φτωχαίνουν ακόμη και για ποιητές, ανήμποροι να εκφράσουν την οδύνη, τον πόνο που τρυπάει την καρδιά μας, μπροστά σʼένα τόσο μεγάλο, σʼένα τόσο αδόκητο χαμό.

Γιατί είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν σου περνάει απʼ το μυαλό πως μπορεί και να πεθάνουν. Πως θα τους στερηθείς δια παντός.

Ενας τέτοιος άνθρωπος ήταν για μας που ζήσαμε και συνεργαστήκαμε μαζί του ο Αλέκος Μυκωνιάτης. Ενας ακριβός άνθρωπος.

Προικισμένος με πολλές αρετές, διακρινόταν για την ανιδιοτελή προσήλωσή του, στο καθήκον και στο υψηλό λειτούργημα που ασκούσε. Ηταν δε προπαντός, ο άνθρωπος του μέτρου. Απαλλαγμένος από κάθε στοιχείο υπερβολής, με σταθερή προσήλωση στις ανθρώπινες εξίες παρέδιδε κάθε μέρα στους αναγνώστες του το σημαντικότερο “φύλλο” της ελληνικής επαρχίας, την “Πατρίδα”.

Η δημόσια παρουσία του εκδημήσαντος, η επί μακρόν ενασχόλησή του με τη δημόσια ζωή της χώρας μπορεί να αποτιμηθεί χωρίς κανένα δισταγμό ως σημαντική για τον τόπο μας.

ΑΡΗΣ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗΣ

Οι άνθρωποι έχουν πολλές αρετές τις πιο πολλές απο αυτές τις είχες και εσύ και σε έκαναν παράδειγμα ζωής και εξέχουσα προσωπικότητα αλλά εμείς που έστω και λίγο σε γνωρίσαμε ξέρουμε ότι πάνω από όλα έφυγε από τη ζωή μας ένας καλός και τίμιος άνθρωπος. Η μεγαλύτερη από όλες τις αρετές του ανθρώπου.

Αιωνία σου η μνήμη κυρ' Αλέκο αποτελείς φωτεινό παράδειγμα για τους εναπομείναντες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ