Του Μανόλη Χρονάκη

Τα εκπληκτικά ρεκόρ του ΠΟΑ στο Ατσαλένιο συνεχίζονται, οι νίκες διαδέχονται η μια την άλλη, την επόμενη... παρέλαση θα συμπληρωθούν δύο χρόνια από την τελευταία ήττα, όμως ο κόσμος του προσφυγικού προαστίου δεν φαίνεται να συγκινείται.

Θυμάμαι, όταν πριν από 5-6 χρόνια που το φαινόμενο των άδειων εξεδρών ήταν και πάλι αντικείμενο συζήτησης, οι φίλοι του ΠΟΑ είχαν έτοιμη την... καραμέλα.

“Τόσα χρόνια στην Δʼ Εθνική βαρεθήκαμε. Αυτή η ομάδα αν δεν βγει κατηγορία είναι καταδικασμένη”, έλεγαν προκειμένου να δικαιολογήσουν την απουσία των υπόλοιπων φίλων τους.

Η πορεία όμως τους διέψευσε καθώς ο σύλλογος έγινε ΠΑΕ, οργανώθηκε σε εξαιρετικό επίπεδο και κυρίως στα τέσσερα χρόνια που παίζει τώρα στη Γʼ Εθνική έχει γίνει γνωστός σε όλη την Ελλάδα.

Για την δυναμική του, την συνέπειά του, το “οικογενειακό” κλίμα, την προώθηση παικτών στην Αʼ Εθνική και για δεκάδες άλλους λόγους.

Όμως ο κόσμος του Ατσαλένιου, συνεχίζει να έχει γυρισμένη την πλάτη του.

Ένα προάστιο που δεν έχει καν πολιτιστικό σύλλογο και το οποίο “διαφημίζεται” μόνο από τον “Ατσαλένιο” όπως τον γνωρίζουν εκτός Κρήτης, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον.

Ούτε η Γʼ Εθνική, ούτε η εκπληκτική πορεία, ούτε τα ματς με Παναθηναϊκό-Ολυμπιακό, ούτε οι νέες γηπεδικές εγκαταστάσεις και οι ανέσεις που παρέχονται, στάθηκαν ικανές να “δελεάσουν” τον κόσμο που για δύο ώρες δεν δείχνει διάθεση να αποχωριστεί το καφενείο.

Φέτος που ο στόχος “αγγίζει” την Βʼ Εθνική, δεν πουλήθηκαν πάνω από 150 αμπονέ, ενώ μετά από ένα ματς με τον Ολυμπιακό, προχθές κόντρα στον Αχαρναϊκό κόπηκαν μόλις 78 (!) εισιτήρια. Όσο για τους χορηγούς, το 90% είναι εκτός προαστίου και ευτυχώς για τον ΠΟΑ που άνοιξε τα... φτερά του, διαφορετικά, αν έμενε “κολλημένος” στο Ατσαλένιο, θα ήταν τώρα σχεδόν... μόνος του. Πώς λοιπόν αυτή η ομάδα θα κάνει μεταγραφές τον Γενάρη για να διεκδικήσει με περισσότερες αξιώσεις την άνοδο; Πώς λοιπόν αυτή η ομάδα θα συνεχίσει έστω στο ίδιο μοτίβο, όταν πληρώνουν συνέχεια οι ίδιοι άνθρωποι; Κάποια στιγμή θα στερέψει η... πηγή και ο ΠΟΑ θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στη... μιζέρια των “μικρών” κατηγοριών. Και τότε ενδεχόμενα να μην ακουστεί ποτέ ξανά η λέξη “Ατσαλένιος”.