Δύο τραγωδίες, το θάνατο των αδελφών του οι οποίοι αυτοκτόνησαν, βίωσε ο 32χρονος Τζον Χόγκαν, ο οποίος ζητά να μεταφερθεί στο ψυχιατρικό νοσοκομείό των φυλακών Κορυδαλλού, καθώς έχει διαταραγμένες πνευματικές λειτουργίες και εξηγεί γιατί:
α. Ο μικρότερος αδελφός μου Στήβεν (Stephen) σε ηλικία 17 ετών, στις 30/6/1996 έβαλε τέρμα στη ζωή του καταπίνοντας 40 (παυσίπονα) χάπια και πίνοντας ταυτόχρονα μεγάλη ποσότητα αλκοόλ. Τα χάπια ανήκαν στον θανόντα προ τεσσάρων μηνών (13/2/1996) πατέρα μας John, ο οποίος πέθανε ύστερα από πολύχρονη ασθένεια (πολλαπλή σκλήρυνση), η οποία τον είχε καθηλώσει τα τελευταία χρόνια σε αναπηρική καρέκλα, ειδικά μετά τον ακρωτηριασμο του ποδιού του, είχε μεταβάλει το σπίτι μας σε μικρό νοσοκομείο κι είχε σκορπίσει την απόγνωση στους ενοίκους του, δηλαδή την μητέρα μας, τον Στήβεν και εμένα.
Ο θάνατος του αδελφού μου, με τον οποίο είχα ιδιαίτερο ψυχικό δεσμό λόγω και της μικρής διαφοράς ηλικίας μεταξύ μας και του οποίου το άψυχο κορμί βρήκα πρώτος εγώ, μου προκάλεσε βαθιά οδύνη με αποτέλεσμα να υποστώ χρόνια κατάθλιψη και να υποβληθώ σε πολυετή θεραπεία με τη χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων. Η μακρόχρονη χρήση των φαρμάκων αυτών όμως μου προκαλούσε άγχος και έτσι αναγκάστηκα να διακόψω εντελώς τη λήψη τους.
β. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου Πωλ (Paul) βίωσε ακόμη σκληρότερα το οικογενειακό δράμα. Κατελήφθη και αυτός από μανιακή κατάθλιψη με συχνές εκρήξεις σε πράξεις καταστροφής και αυτοκαταστροφής, που δεν μπόρεσε να θεραπεύσει παρά τον επανειλημμένο εγκλεισμό του σε ειδικά ψυχιατρεία για επικίνδυνη συμπεριφορά, που εκδηλωνόταν με καταστροφή του διαμερίσματός του ή απειλές ότι θα αυτοκτονήσει. Πριν από δύο χρόνια, στις 27/5/2004, ο Paul Hogan αφού έβαλε φωτιά στο οικογενειακό σπίτι πήγε στη γέφυρα της πόλης Μπρίστολ και πήδησε στο κενό από ύψος 100 μέτρων. Το πτώμα του πολτοποιήθηκε και ήταν αδύνατη η αναγνώρισή του. Η ταυτοποίηση του πτώματος έγινε μόνο αφού παρακολούθησα το βίντεο που είχε παραγάγει η κάμερα ασφαλείας της γέφυρας, στην οποία είδα με τα μάτια μου την ηθελημένη πτώση του αδελφού μου.
γ. Πριν από έξι μήνες άνοιξα δική μου επιχείρηση, συνεργαζόμενος με άλλο άτομο στον κλάδο της τοποθέτησης πλακιδίων. Η επιχείρηση αυτή με ανάγκαζε να εργάζομαι πολλές ώρες και με γέμιζε άγχος. Παράλληλα αντιμετώπιζα προβλήματα στο γάμο μου και μου προκαλούσε πανικό η σκέψη ότι αν η έγγαμη σχέση μου τερμάτιζε, θα αναγκαζόμουν να ζω χωριστά από τα παιδιά μου, τα οποία αγαπούσα υπερβολικά και τα οποία και μόνο έδιναν νόημα στη ζωή μου.
Ολα τα παραπάνω περιστατικά, συνδυαζόμενα με κληρονομική ψυχοπάθεια, επηρέασαν νοσηρά τη συνείδηση και τις πνευματικές λειτουργίες μου. Οταν λοιπόν η σύζυγός μου μου ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να με χωρίσει, περιήλθα σε κατάσταση πλήρους συγχύσεως καθώς ήταν αδύνατο να αντέξω τη σκέψη ότι δεν θα ζούσα με τα παιδιά μου. Η επιθυμία της αυτοκαταστροφής, που εξερράγη μέσα μου αιφνιδίως, υπερίσχυσε του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης και του αισθήματος σεβασμού της ανθρώπινης ζωής με αποτέλεσμα να χάσω την ικανότητα καταλογισμού και διάκρισης του δικαίου από το άδικο”.

