Από το μένος δεν γλιτώνει ούτε ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης ο οποίος μαρτύρησε στην Θεσσαλονίκη το 303 μΧ στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού (230-316 μΧ).

«Ηταν μιά μακρυνή εποχή στην οποία το έθνος των Βουλγάρων δεν είχε εμφανισθή στα Βαλκάνια. Η ιστορική αυτή πραγματικότητα δεν εμποδίζει την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία να απεικονίζει τον Αγιο Δημήτριο έφιππο να λογχίζει αλύπητα έναν πεσμένο στο έδαφος Βούλγαρο στρατιώτη. μΧ).

Το συγκεκριμμένο εικονογραφικό θέμα καθιερώθηκε στην Ελληνική αγιογραφία εννιακόσια χρόνια αργότερα, τον 13ο αιώνα μΧ, μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Θεσσαλονίκης το 1207 μΧ από τον χριστιανό Τσάρο της Βουλγαρίας Καλογιάν (1197-1207).

Ο τσάρος Καλογιάν ο Ρωμαιοκτόνος (γνωστός και ως Ιωανίτσης), κατατρόπωσε το 1204 τους Λατίνους σταυροφόρους που είχαν κυριεύσει την Κωνσταντινούπολη και έπιασε αιχμάλωτο τον Λατίνο αυτοκράτορα Βαλδουϊνο. Στην συνέχεια πολιόρκησε την Φραγκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη αλλά την παραμονή της τελικής εφόδου δολοφονήθηκε στην σκηνή του έξω από τα τείχη της πόλης από τον Κουμάνο στρατηγό του Μανασή που ήταν εραστής της γυναίκας του. Η εκκλησιαστική μυθολογία της εποχής αναφέρει πως ο ίδιος ο Αγιος Δημήτριος πήδησε έφιππος πάνω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης και σκότωσε τον Τσάρο Καλογιάν με το δόρυ του»