Του Κώστα Μπογδανίδη
Κάποιοι φίλοι μας Βούλγαροι επιμένουν να ενοχλούνται από την ελληνική ιστορία! Στο διαδίκτυο διαστρεβλώνουν συνειδητά και…επαγγελματικά την ιστορία μας είτε αυτή αφορά στον Βενιζέλο και τον απελευθερωτικό πόλεμο στη Μακεδονία, είτε τον Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εσχάτως οι βουλγαρικές αυτές ομάδες έχουν εμπλουτίσει τη…συλλογή τους με την Πηνελόπη Δέλτα, τον Δραγούμη, τον Παύλο Μελά που ισχυρίζονται ότι τον σκότωσε ελληνική σφαίρα!
Δεν είναι η πρώτη φορά που μας απασχολούν αυτά τα σάιτ, αλλά η αλήθεια είναι το παρακάνουν πλέον. Και εντάξει όχι πως δεν έχει η ελληνική ιστορία της υπερβολές της, τους…Βουλγαροκτόνους και όλα τα ηχηρά παρόμοια που κάθε εθνική ιστορία βάζει ως γαρνιτούρα για να σηκώσει την εθνικιστική λίμπιντο. Αλλά εδώ έχουμε πλήρη και συνειδητή διαστρέβλωση!
Σύμφωνα με τους κατʼεπάγγελμα πλέον συκοφάντες μας ο Μελάς σκοτώθηκε από…ελληνικά χέρια. Τονίζουν ότι στην ελληνική ιστοριογραφία ο Παύλος Μελάς (1870-1904) αναγορεύθηκε ως πρωταγωνιστής, σύμβολο, ήρωας και μεγαλομάρτυρας του λεγόμενου Μακεδονικού αγώνα. Γεννήθηκε το 1870 στην Μασσαλία από εύπορους γονείς, τελείωσε την σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού και υπενθυμίζουν ότι παντρεύτηκε την Ναταλία Δραγούμη, αδελφή του φίλου και συνεργάτη του Ιωνα Δραγούμη.
«Εντάχθηκε στην παρακρατική οργάνωση "Μακεδονικό Κομιτάτο" που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1904 από τον εθνικιστή δημοσιογράφο Δημ. Καλαποθάκη και με την ιδιότητα του Ελληνοκομιτατζή μπήκε παράνομα τον Αύγουστο 1904 στα Μακεδονικά εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας επί κεφαλής συμμορίας 35 ενόπλων από την Κρήτη και την Μάνη. Αποστολή του ήταν να "εξουδετερώσει" τη βουλγαρική δράση και να τρομοκρατήσει τα βουλγαρόφωνα χωριά της δυτικής Μακεδονίας. Παρά το μύθο που πλάστηκε γύρω του, υπήρξε δειλός, δεν έριξε ούτε μία σφαίρα και θεωρείται τελείως ακατάλληλος γιά την αποστολή που ανέλαβε.
Παρόμοιες ελληνικές μισθοφορικές συμμορίες, υπό την ηγεσία ελλήνων αξιωματικών, έσφαξαν, βίασαν και πλιατσικολόγησαν. ΄Εσπειραν τη φρίκη και το θάνατο στα βουλγαρομακεδόνικα χωριά και προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να εμποδίσουν την ανάπτυξη της εθνικής ιδεολογίας και το δημοκρατικό - αυτονομιστικό αγώνα των Βουλγαρομακεδόνων» .Απίστευτα πράγματα λένε και γράφουν. Η κάθε ανάγνωση είναι διαφορετική…
Σύμφωνα με τους Βούλγαρους η ελληνική επίσημη άποψη είναι η εξής για το θάνατο του Παύλου Μελά: « Στις 13 Οκτωβρίου 1904 και ενώ βρισκόταν στο χωριό Σιάτιστα της Καστοριάς "προδόθηκε" από την βουλγαρική συμμορία του Μήτρε Βλάχου και το σπίτι του κυκλώθηκε από τουρκικό απόσπασμα. Με τους πρώτους πυροβολισμούς οι στρατιώτες σκόρπισαν και επικράτησε ησυχία. Τότε ο Μελάς με δύο συντρόφους του κατέβηκε στην αυλή του σπιτιού που είχαν καταφύγει, και ακούστηκε ένας πυροβολισμός, που τον έπληξε θανάσιμα στην πλάτη. Ξεψύχισε λίγο αργότερα, οι σύντροφοί του έκοψαν το κεφάλι του νεκρού και μετέφεραν το ακέφαλο σώμα γιά ενταφιασμό στην Καστοριά.
Ο Παύλος Μελάς ηρωποιήθηκε λόγω του θανάτου στην συγκεκριμένη αποστολή. Πρόκειται ωστόσο γιά έναν μύθο που κατασκευάσθηκε και αναπαράχθηκε από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του ελληνικού κράτους, έναν μύθο που θεμελιώθηκε στην διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων κσι στο ψέμα»!!!
Ιδού τώρα και η δική τους άποψη:
«….Ο Μελάς με την δεύτερη ομάδα αποτελούμενη από 38 άτομα οδηγείται από τον συμμορίτη Γρηγόρη στο Εξαρχικό χωριό Σιάτιστα (μετέπειτα Μελάς) περιοχής Καστοριάς. Φθάνουν γύρω στα μεσάνυχτα. Με τη βοήθεια ενός εντόπιου του Ντίνα Στεργίου μοιράζονται σε πέντε σπίτια.Ο Μελάς αποσύρεται στο διώροφο σπίτι του Τράϊκου Καντζάκη γιά ανάπαυση μαζί με τους Λάκη Πύρζα, Πέτρο Χατζητάση, Ντίνα Θεόδωρο και Γιώργο Στρατηνάκη. Στο δεύτερο κατάλυμα μένουν οι Γιώργος Βαλάνης, Νίκος Γυαλίρης, Μιχαήλ Αθήτου, Σταμάτης Χριστοδουλάκης, Μάρκος Παπαμαρκάκης, Νίκος Καλικιαδάκης και Χρήστος Γεωργίου. Στα άλλα καταλύματα μένουν οι οπλαρχηγοί Καραλίβανος και Μπισμπίκης με 8 άντρες, Ιωάννης Πούλακας με 6 άντρες και οι Κατσαμάκας και Λαμπρινός Βρανάς με 10 άντρες.
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 1904 Η μοιραία ημέρα Το πρωϊ ο Ντίνας φέρνει στο κατάλυμα του Μελά μερικούς πρόκριτους στους οποίους γίνεται εθνικιστικό κήρυγμα γιά μεταμέλεια και επιστροφή στο Πατριαρχείο. Σύμφωνα με συνέντευξη του Χιλμή Πασά, το μεσημέρι μία αγρότισσα από το χωριό πηγαίνει στο στο κοντινό χωριό Κονομλάντι όπου εδρεύει τουρκικό απόσπασμα και καταγγέλει τη διαμονή της ελληνικής συμμορίας στην Σιάτιστα. Στις 4 το απόγευμα ο Μελάς μαθαίνει ότι 130 Τούρκοι στρατιώτες πλησιάζουν στο χωριό. Οι άντρες του ζητούν να φύγουν στο βουνό, εκείνος όμως διατάζει να μείνουν πιστεύοντας πως οι Τούρκοι είναι περαστικοί. Οι στρατιώτες μπαίνουν στο χωριό και περικυκλώνουν το σπίτι που κρύβεται ο Βολάνης με την ομάδα του στο κάτω μέρος του χωριού. Ενας Αλβανός λόχίας σπάει την πόρτα με τσεκούρι και αρχίζει η ανταλλαγή πυροβολισμών που κρατάει μέχρι τις 10 το βράδυ. Τελικά οι 7 πολιορκημένοι παραδίδονται και οδηγούνται στην Καστοριά γιά ανάκριση.
Στην διάρκεια της συμπλοκής οι υπόλοιποι άντρες της συμμορίας ξεγλιστρούν στο σκοτάδι από τα υπόλοιπα τέσσερα σπίτια και κρύβονται στα γύρω δάση. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πως άφησαν πίσω τους νεκρό τον αρχηγό τους Παυλο Μελά κάτω από συνθήκες ιδιαίτερα ύποπτες.Ο θάνατός του θα αποδοθεί αργότερα σε αδέσποτο τουρκικό βόλι που τον βρήκε πισώπλατα καθώς προσπαθούσε να διαφύγει έχοντας πίσω του τον συμμορίτη Λάκη Πύρζα. Η τσάντα με τις λίρες που κρατούσε έκανε φτερά. Οι συνθήκες του θανάτου του αποτελούν στην κυριολεξία έναν αδέξια κατασκευασμένο μύθο, ένα μεγάλο ιστορικό ψέμα που μέχρι σήμερα αναπαράγεται συνεχώς…»!
Στο ίδιο σάιτ υποστηρίζουν ότι «το 1927, είκοσι τρία χρόνια αργότερα, έγινε μνημόσυνο στη Σιάτιστα με πρωτοβουλία του "Μακεδονομάχου" Τσόντου Βάρδα. Στο μνημόσυνο παραβρέθηκε και ο Πέτρος Χατζητάσης που βρισκόταν κρυμμένος μαζί με τον Μελά στο διώροφο σπίτι , ο οποίος και έκανε αναπαράσταση του γεγονότος.
Σύμφωνα λοιπόν με την μαρτυρία του Χατζητάση ο Μελάς άφησε αβοήθητους τον Βολάνη με την ομάδα του γιά να μη φανερωθεί η δική του κρυψώνα. Πράγματι το σπίτι που κρυβόταν ο Μελάς δεν περικυκλώθηκε από τους Τούρκους. Οταν νύχτωσε κατέβηκε από την εσωτερική σκάλα στο ισόγειο γιά να ανιχνεύσει καλίτερα το γύρω μέρος. Κρατούσε όπως πάντα την τσάντα με τις λίρες και πίσω του ακολουθούσε ο Λάκης Πύρζας με το όπλο προτεταμένο.Οι υπόλοιποι τρεις άντρες παρέμειναν επάνω.
"Μόλις είχαν πατήσει στο κατόφλι της σκάλας, λέει o Χατζητάσης, ακούστηκε ένας μοναχικός πυροβολισμός κι ένα Ωχ ! Κατεβήκαμε αμέσως στην αυλή και βρήκαμε τον αρχηγό νεκρό.Τον μεταφέραμε αμέσως και τον κρύψαμε στο σταύλο και φύγαμε. Δεύτερος πυροβολισμός δεν ακούστηκε"»
Και καταλήγουν:
«Στην συνέχεια της αφήγησής του ο Χατζητάσης συμπεραίνει ότι ο πυροβολισμός προήλθε από εκπυρσοκρότηση του όπλου του Λάκη Πύρζα. Κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει με βεβαιότητα εάν η εκπυρσοκρότηση ήταν τυχαία ή ηθελημένη. Ο Πύρζας πήρε τη τσάντα του αρχηγού, εγκατέλειψε τον αγώνα, έγινε άφαντος και ξαναεμφανίσθηκε το επόμενο καλοκαίρι στην Μακεδονία. Μαζί με την τσάντα εξαφανίσθηκε και ένας ολόκληρος θησαυρός από χρυσές λίρες και εικοσόφραγγα που προορίζονταν γιά την μισθοδοσία των συμμοριτών της ομάδας και τις αμοιβές των εντόπιων καταδοτών. Ο Τάκης Κύρου που άκουσε την διήγηση του Χατζητάση τονίζει πως ο Πύρζας εξαφανίσθηκε μαζί με τις λίρες, ενώ ο νέος Ελληνας πρόξενος στο Μοναστήρι Φίλιππος Κοντογούρης σε επιστολή του προς τον υπουργό Εξωτερικών Ρωμανό με ημερομηνία 19-10-1904, δηλ. 6 ημέρες μετά το συμβάν, θεωρεί τη διαγωγή του Πύρζα μετά τα γεγονότα στη Σιάτιστα ως αξιοκατάκριτο.
Πέρασαν εκατό περίπου χρόνια από τον θάνατο του "εθνομάρτυρα" Παύλου Μελά και η εκ των υστέρων κατασκευασμένη μαρτυρία του Πύρζα περί ηρωϊκού θάνατου του Αρχηγού από αδέσποτο τουρκικό βόλι, αποτελεί την επίσημη ελληνική εκδοχή. Ακόμα και σήμερα τα Ελληνόπουλα εξακολουθούν να διδάσκονται, όπως και οι γονείς τους, γιά τον “Μακεδονομάχο” Παύλο Μελά και τον "ηρωϊκό του θάνατο" , σε μάχη κατά των Τούρκων. Ομως στη Σιάτιστα και τα γύρω χωριά, οι γεροντότεροι αγρότες μιλούν ακόμα ψυθιριστά γιά τον άδοξο θάνατο του αρχηγού από τους δικούς του και τη χαμένη τσάντα με τις λίρες».
ΠΗΓΕΣ:
http://www.geocities.com/bulgarmak/antibulgarism.htm
http://www.geocities.com/bulgarmak/dragoumis.htm

