Αʼ μέρος
I. Το ενεργειακό
Ηδη από τις αρχές του περασμένου αιώνα η Shell και η Standar Oil των Ρεκφέλερ είχαν εγκατασταθεί στην πετρελαιογενή περιοχή της Μοσούλης (Ιρακ).
Με τη συθήκη της Λωζάννης (1923) και την πετρελαϊκή συμφωνία του 1925, ο Λίβανος και η Συρία αφέθηκαν στη γαλλική επιρροή ενώ Παλαιστίνη, Ιορδανία και οι δυο νότιες περιοχές του Ιρακ, Βαγδάτη και Βασόρα στην αγγλική επιρροή. Αδιευκρίνιστο παρέμεινε το καθεστώς της Μοσούλης αν και ανήκε στη γαλλική σφαίρα επιρροής και το οποίο τελικά κατέλαβε ο αγγλικός στρατός.
Με το δόγμα Τρούμαν όλα θα περάσουν υπό την αμερικανική επιρροή μέχρι το 1958, οπότε με στρατιωτικό πραξικόπημα στο Ιρακ θα ανατραπεί η μοναρχία του Φεϋζαλ, που είχαν εγκαταστήσει οι Αγγλοι και θα ιδρυθεί η ιρακινή εταιρεία πετρελαίου. Οι ΗΠΑ θα στείλουν 20.000 πεζοναύτες στο Λίβανο αλλά τελικά, λόγω της σοβιετικής παρουσίας, θα στραφούν προς το Ιράν.
Το 1972 το Ιρακ θα εθνικοποιήσει τα πετρέλαια και θα διώξει τις δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες επιτρέποντας ταυτόχρονα την εγκατάσταση σοβιετικών και γαλλικών εταιρειών με τις πρώτες να απολαμβάνουν προνομιακό καθεστώς.
Το 1979 η Ιρανική επανάσταση των σιϊτων θα ανατρέψει τον αμερικανόφιλο Σάχη και την αμερικανική παρουσία, ενώ οι ΗΠΑ θα αγκαλιάσουν το χθεσινό εχθρό τους στο Ιρακ, τον Σαντάμ Χουσεϊν.
Σήμερα τα συνολικά, παγκοσμίως γνωστά αποθέματα πετρελαίου ανέρχονται περίπου σε 2.000 δισ. βαρέλια, εκ των οποίων μέχρι σήμερα έχουν αντληθεί περίπου τα 935 δισ. βαρ. ή περίπου το 50%. Ταυτόχρονα τα αναμενόμενα να ανακαλυφθούν υπολογίζονται σε 280 δισ. βαρ., επομένως συνολικά αποθέματα 1.345 δισ. βαρ. που με τους σημερινούς ρυθμούς άντλησης θα φθάσουμε στο Ανώτατο Σημείο Παραγωγής (Peak) το αργότερο μέχρι το 2010. Παραγωγή στο Ιρακ σημαίνει ότι έχει αντληθεί το 40-60% του αποθέματος της πετρελαιοπηγής.
Ηδη από τις συνολικά 94 πετρελαιοπαραγωγούς χώρες στον πλανήτη οι 56 έφθασαν στο Peak. Μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ. Εν τούτοις οι πέντε μεγάλοι παραγωγοί πετρελαίου, Σ. Αραβία, Ιρακ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), Κουβέιτ και Ιράν, θεωρούνται ακόμα σε αρχικό στάδιο.
Από πλευράς πετρελαϊκών αποθεμάτων στον Κόλπο (Περσικός) βρίσκεται το 65% ενώ στα πετρελαιοφόρα παράκτια κράτη της Κασπίας συγκεντρώνεται το 21%. Ταυτόχρονα σε παγκόσμια άντληση ο Κόλπος κατέχει το 30% με πρώτη τη Σ. Αραβία και δεύτερο το Ιρακ. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι αναπτυγμένες χώρες παράγουν το τρίτο της παγκόσμιας ενέργειας και καταναλώνουν τα δυο τρίτα αντίστροφα απʼ ό,τι οι αναπτυσσόμενες χώρες.
Στο φυσικό αέριο τα παγκόσμια αποθέματα συγκεντρώνονται κυρίως σε Ρωσία, Ιράν και Τουρκμενιστάν.
Οσο δεν είναι ορατές εναλλακτικές πηγές και εναλλακτική υπερπαραγωγική δυνατότητα υδρογονανθράκων τόσο το πετρέλαιο όσο και το φυσικό αέριο θα βρίσκονται και στο προσκήνιο και στο επίκεντρο.
Οι ανανεώσιμες ενεργειακές πηγές (υδροηλεκτρική και αιολική) μόλις που καλύπτουν το 3% των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών. Η πυρηνική ενέργεια αν και εξαφανίζει την πετρελαϊκή εξάρτηση με φθηνό κόστος, η αφανιστική της δυνατότητα περιορίζει τους ισχυρούς στα επίπεδα των ανίσχυρων αλλά κατόχων πυρηνικών. Ετσι όσο οι ισχυροί προφυλάσσουν την ισχύν τους η πυρηνική ενέργεια θα καλύπτει, όπως σήμερα, μόλις το 7% των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών.
Τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα έχουν συνειδητοποιήσει ότι η μόνη απάντηση στο δυτικό ενεργειακό μονοπώλιο και μάλιστα με ασιατικά πετρέλαια, είναι η δημιουργία ενός ασιατικού δικτύου ενεργειακής ασφάλειας.
Την ίδια στιγμή το Ιράν προωθεί ένα ασιατικό ή ρωσικό ενεργειακό χρηματιστήριο σε ευρώ και όχι σε δολάρια.
Τέλος το αμερικανικό μονοπώλιο ελέγχου του ενεργειακού μπορεί να απειληθεί και κατʼεπέκταση η παγκοσμιοποίηση, από μια σύγκλιση Ρωσίας και Ε.Ε.
I.I. Το ενεργειακό επίκεντρο, Καύκασος - Κασπία - Κόλπος
Η περιοχή αυτή (βλ. Χ1) συγκεντρώνει το 86% των παγκοσμίως γνωστών πετρελαϊκών αποθεμάτων και σχεδόν το σύνολο των αποθεμάτων του φυσικού αερίου. Εκτός Ρωσίας, Αρμενίας και Γεωργίας τα κράτη που τη συνθέτουν είναι μουσουλμανικά μέχρι ισλαμικά.
Ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών και δρόμων (αγωγών) θα επαναπροσδιορίσει τον γαιοπολιτικό χάρτη της περιοχής, ιδιαίτερα του Ιράν και θα υπαγορεύσει νέα σχέση ισορροπίας μεταξύ του χθες (Εγγύς Ανατολή με Ισραήλ - Παλαιστινιακό, Μ. Ανατολής με Τουρκία - Ιρακ και Κόλπου με Σ. Αραβία) και του αύριο (Ρωσία - Κίνα - Ιράν). Επίσης θα επανακαθορίσει την παγκοσμιότητα στον άξονα ΗΠΑ, Ε.Ε., Ρωσία, Κίνα και Ισλάμ απειλώντας τη μονοπωλιακή Pax Amerikana της παγκοσμιοποίησης.
Α. Ο Κόλπος
Τα κράτη του Κόλπου, μέχρι τα στενά του Ορμουζ, είναι πέντε: ΗΑΕ, Σ. Αραβία, Κουβέιτ, Ιράκ και Ιράν (βλ. Χ1). Μέχρι την πτώση της Σ. Ενωσης, το 1991 ενεργειακά ο Κόλπος, πρωτίστως με Σ. Αραβία και Ιράκ, συντηρούσε και ανέπτυσσε τη Δύση.
• Η Σ. Αραβία διαθέτει τα μεγαλύτερα παγκοσμίως αποθέματα πετρελαίου (το 25%) και παρέχει το 10% της ημερήσιας παραγωγής, με κόστος ανα βαρέλι 1,5 δολ. όταν της Σιβηρίας είναι 10-12 δολ., της Β. Θαλασσας 16 δολ. και του αμερικανικου 20 δολ.
Από το 1932 τη Σ. Αραβία κυβερνά η δυναστεία των Σαουντ, η οποία μετέτρεψε τη χώρα σε κράτος εισοδηματία με μια κρατική ελεγχόμενη μεσαία τάξη και τον αποκλεισμό των μαζών από την πολιτική.
Μετά την κατάρρευση της Σ. Ενωσης θα προσεγγίσει τη Ρωσία με οικονομικές και θα χαρακτηρίσει την τσετσενική δράση ως μη ισλαμική που μέχρι τότε αυτό αποτελούσε μια από τις συνιστώσες του τσετσενικού εθνικισμού.
Ταυτόχρονα αναζητώντας νέες αγορές πετρελαίου, θα προσεγγίσει την Κίνα, στην οποία σήμερα το 17% του εισαγόμενου πετρελαίου είναι σαουδαραβικό.
Από την άλλη πλευρά οι “τρομοκρατικές” επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, στις οποίες οι 15 από τους 19 δράστες ήταν Σαουδάραβες, επαναπροσδιόρισαν τις σχέσεις Ουάσιγκτον - Ριαντ με λιγότερη αμερικάνικη εμπιστοσύνη, καθʼόσον το Ριαντ αποδείχθηκε ανεπαρκές στην αντιμετώπιση της “τρομοκρατίας”.
• Το Ιράν είναι παράκτιο κράτος τόσο του Κόλπου όσο και της Κασπίας και ταυτόχρονα αποτελεί το επίκεντρο του Ισλάμ. Στα παγκόσμια αποθέματα φυσικού αερίου είναι δεύτερο μετά τη Ρωσία και τρίτο μετά το Ιράκ σε πετρελαϊκά αποθέματα.
Η έλλειψη κεφαλαίων, σε συνδυασμό με το οικονομικό εμπάργκο των ΗΠΑ, συγκλίνουν το Ιράν προς την Κίνα αλλά και οι ενεργειακές ανάγκες της Κίνας τη συγκλίνουν προς το Ιράν. Ταυτόχρονα η έλλειψη ενεργειακής τεχνογνωσίας και τεχνολογίας, όπως και στα πυρηνικά, συγκλίνουν το Ιραν προς τη Ρωσία.
Από την άλλη πλευρά όλο σχεδόν το ιρανικό πετρέλαιο διοχετεύεται στις χώρες της Ε.Ε. και στην Ιαπωνία. Στις ευρωϊρανικές σχέσεις πρωτοστατεί η Γαλλία λόγω πολιτικών και εμπορικών δεσμών, ενώ για το Ιράν η Γαλλία είναι στρατηγικός εμπορικός εταίρος. Οι ΗΠΑ παρά τις απειλές και τις κυρώσεις δεν αναχαίτισαν την ευρωπαϊκή παρουσία από τις ιρανικές ενεργειακές πηγές.
• Το νέο Ιρακ, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι ένα ομόσπονδο κράτος τριών ομόσπονδων κρατιδίων.
- Το Β. Ιρακ, με το μεγάλο ποσοστό των ιρακινών πετρελαϊκών αποθεμάτων, τα οποία είναι άριστης ποιότητας και έχουν το χαμηλότερο παγκόσμια, κόστος παραγωγής με 1 δολ. στο βαρέλι. Είναι το παλιό οθωμανικό σαντζάκιο της Μοσούλης. Ο πληθυσμός του της τάξεως των 4 εκ. είναι σουνητικός, κουρδικός, υπό την προστασία των ΗΠΑ. Η προοπτική του είναι να μετεξελιχθεί σε κουρδικό κράτος, ως ένα νέο Ισραήλ για τις ΗΠΑ.
- Το κράτος της Βαγδάτης με 1,5 εκ. σουνητικό πληθυσμό και
- Το κράτος του Ν. Ιρακ, από σιϊτικό πληθυσμό.
Β. Ο Καύκασος
Στον Καύκασο συνυπάρχουν η Ρωσία, η Γεωργία, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν. Ο Καύκασος ενώνει τη Μ. Θάλασσα με την Κασπία, παρεμβάλλεται μεταξύ Τουρκίας και Κασπίας και αποτελεί το βόρειο σύνορο του Ιράν (βλ. Χ1).
Ταυτόχρονα είναι πετρελαιοφόρος περιοχή και συγχρόνως ο πιο σύντομος ενεργειακός δρόμος μεταξύ Κασπίας και Δύσης.
- Η Γεωργία ανέκαθεν υπό ρωσική κηδεμονία ως υποτέλεια. Ανεξαρτητοποιήθηκε το 1991 (9. 4. 1991) και συμμετέχει, στην ρωσικής έμπνευσης, Κοινοπραξία ανεξαρτήτων Κρατών (ΚΑΚ). Κράτος πολυεθνικό (πάνω από 100 εθνότητες) που επιδιώκει να απαγκιστρωθεί από τη Ρωσία, αν και ενεργειακά εξαρτάται απʼαυτήν και να στραφεί προς τη Δύση και το ΝΑΤΟ. Παρουσιάζει μικρό βαθμό εσωτερικής συνοχής και μεγάλο πολιτικής αστάθειας.
Β.Δ η Απχασία και Ν.Δ. η Αζαρία θεωρούνται αυτόνομες περιοχές, ενώ η Νότια Οσετία έχει κηρύξει μονομερώς την ανεξαρτησία της (1992) και επιδιώκει την ένωση της με τη Ρωσία. Επιπλέον οι νότιες περιοχές δεν υπακούουν στην Τυφλίδα. Μια χώρα από το πουθενά στο άγνωστο.
Η Ρωσία διατηρεί στρατιωτικές βάσεις στη Γεωργία και κατηγορείται για τις ταραχές στην Απχασία και Νότια Οσετία. Οι ρωσογεωργιανές σχέσεις εξʼανάγκης είναι στενές, όχι όμως σε φιλικό υπόβαθρο. Το ισχυρό χαρτί της Ρωσίας στη Γεωργία είναι η αρμενική μειονότητα, ανερχόμενη στο 7% του πληθυσμού, στα σύνορα με την Αρμενία και την Τουρκία.
Οι σχέσεις της Γεωργίας, με το Αζερμπαϊτζάν είναι στενές και φιλικές.
Το ίδιο καλές είναι και με την Τουρκία, ενώ με την Αρμενία είναι λιγότερο καλές.
- Το Αζερμπαϊτζάν είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα και με φυσικό αέριο. Μαζί με την Τουρκία και τη Γεωργία συνιστούν τον αμερικάνικο άξονα, έναντι της συμμαχίας Ρωσίας - Ιραν- Αρμενίας.
Η Αρμενία το 1993-94 κατέλαβε τον θύλακα του Ναγκόρνο - Καραμπαχ, εντός του Αζερμπαϊτζάν αλλά κατοικούμενο κατά 90% από Αρμενίας. Συνολικά οι Αρμένιοι είχαν καταλάβει το 20% του αζερικού εδάφους. Είναι το κυριότερο πρόβλημα στις αρμενοαζερικές σχέσεις.
Γ. Η Κασπία
Τα παράκτια κράτη της Κασπίας είναι πέντε: Ρωσία, Αζερμπαϊτζάν, Ιράν, Τουρκμενιστάν και Καζακστάν (βλ. Χ2). Η Ρωσία συνδέει την Κασπία με τη Μ. Θάλασσα, το Ιράν, την Κασπία με τον Κόλπο και το Καζακστάν, την Κασπία με την Κίνα.
Εκτός από τα πετρελαιοφόρα παράκτια κράτη, η ίδια η Κασπία θεωρείται πλούσια σε ενεργειακά αποθέματα. Παράδειγμα το τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου του Σαντεχίζ που ανακαλύφθηκε το 2000 (βλ. Χ3).
Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Κασπίας παραμένει αδιαμόρφωτο. Από τη μια πλευρά το Καζακστάν, το Αζερμπαϊτζάν και οι …ΗΠΑ υποστηρίζου ότι πρέπει να ισχύσει το δίκαιο της θάλασσας, οπότε πρέπει να προσδιορισθούν οι υφαλοκρηπίδες των πέντε παράκτιων χωρών.
Από την άλλη πλευρά η Ρωσία με το Ιράκ επιμένουν στον κατʼισομοιρία διακανονισμό του υπεδάφους λίμνης, με το Ιράν να αποκλίνει προς την ισομερή διανομή (20% για το κάθε παράκτιο).
Μετά την κατάρρευση της Σ. Ενωσης ξεκλείδωσε η μέχρι τότε ερμειτικά κλειστή, ενεργειακά πλουτοφορα περιοχή της Κασπίας, με τις ΗΠΑ να επιδιώκουν να καταστούν κλειδοκράτορες. Προς τούτο προσπαθούν να αποτρέψουν τη ρωσική κυριαρχία στην περιοχή ενώ στην προσέγγιση Ρωσίας - Ιράκ - Αρμενίας προβάλλουν τον άξονα Τουρκίας - Γεωργίας - Αζερμπαϊτζάν. Σʼαυτήν την πολιτική των ΗΠΑ πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες.
Ετσι η Κασπία γίνεται το νέο πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ - Ρωσίας, με την Κίνα να ανιχνεύει, το Ισλάμ να πετρελαιοποιείται, το Ιράν να δηλώνει παρόν και να διεκδικεί το μερίδιο του και τις Ινδίες σε αμηχανία - προσανατολισμού (στο προς τα πού.
III. Ο αραβικός κόσμος
Τα όσα συμβαίνουν στις αραβικές περιοχές είναι πρωτίστως εφικτά λόγω της αξιοθρήνητης κατάστασης του ίδιου του αραβικού κόσμου. Ενος κόσμου που μοιάζει καταδικασμένος να μην μπορεί να επιλέξει παρά μόνο σε διαφορετικές μορφές καταπίεσης.
Στους τέσσερις αιώνες τουρκικής (μουσουλμανικής) κυριαρχίας, ο αραβικός κόσμος ήταν συσπειρωμένος σε οικογένειες, σε φατρίες, σε κοινότητες, σε διοικητικά σχήματα. Ηταν οι Αραβες της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Συρίας, χωρίς όμως η χώρα καταγωγής τους να είναι γιʼαυτούς μια εθνικότητα.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα αναδύεται η αραβική αναγέννηση, η Νάχντα, στην οποία κυριαρχούσε η θέληση μεταρρυθμίσεων στο Ισλάμ, ώστε ο αραβικός κόσμος να αποτελέσει τμήμα της διεθνούς κοινότητας. Πολιτική έκφραση του κινήματος αυτού ήταν η απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία.
Αφού χειραφετήθηκε με επιδεξιότητα από τους Αγγλους (Ο Λωρενς) και τους Γάλλους, οι Αραβες εξεγέρθηκαν κατά του οθωμανού δυνάστη. Ομως το μεγάλο το ανεξάρτητο αραβικό κράτος που τους είχαν υποσχεθεί δεν έγινε. Αντίθετα έγιναν πολλά μικρά νέα κράτη υπό αγγλική ή γαλλική διοίκηση, δηλαδή διοίκηση “απίστων”. Η Νάχντα είχε προδοθεί.
Στους νέους επικυρίαρχους (μετά το 1925) έμενε να πείσουν τον αραβικό κόσμο ότι πρέπει να εκπαιδευθεί, να σέβεται το θετό δίκαιο, να αποκτήσει δημοκρατικούς θεσμούς, ώστε μέσω αυτών να φθάσει στον σύγχρονο κόσμο. Ως τότε οι επικυρίαρχοι εξασφάλιζαν τον έλεγχο των πετρελαίων.
Ετσι ο αραβικός κόσμος έμαθε να ντύνεται, να μορφώνεται, να ψηφίζει… όμως μετά το τέλος του ΒΠΠ, το 1948, δεν είδαν το ανεξάρτητο αραβικό κράτος, αλλά το κράτος του εχθρού τους, το Ισραήλ. Πάλι το αραβικό έθνος έμενε δίχως αραβικό κράτος.
Η οργή θα παρασύρει τα περισσότερα αραβικά καθεστώτα που θεωρήθηκαν υπεύθυνα για την ήττα της Παλαιστίνης. Την έναρξη έκανε ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νασέρ από την Αίγυπτο, που μετονομαζόταν σε “Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία” (προφανής ο στόχος του Νασέρ).
Σε λίγο ο αραβικός κόσμος θα είναι διπολικός, όπως ολόκληρος ο πλανήτης. Απο τη μια η Αίγυπτος να συνοδοιπορεί με τη Σ. Ενωση και από την άλλη η Σ. Αραβία, θεματοφύλακας του Ισλάμ, να συμμαχεί με τις ΗΠΑ, οι οποίες με κάθε μέσο προσπαθούσαν να εμφανίσουν τους νασερικούς ως κομμουνιστές και εχθρούς του Θεού. Το νέο ξεκίνημα θα ηττηθεί στον πόλεμο των εξι ημερών τον Ιούνιο του 1967, και πάλι από το Ισραήλ.
Με το θάνατο του Νασέρ το 1970, το νασερικό κίνημα εξαφανίζεται ακόμα και από την Αίγυπτο αλλά είχε ήδη κληροδοτήσει στη Συρία των Ασαντ και στο Ιρακ τον Σαντάμ Χουσεϊν ανάλογα καθεστώτα, τα οποία στη συνέχεια θα εξελιχθούν σε στυγνές στρατιωτικές δικτατορίες.
Το 1977, οι ΗΠΑ, με την υπογραφή της ειρήνης μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, θεώρησαν ότι η πολιτική τους έναντι του παναραβισμού και του πανισλαμισμού είχε στεφθεί από επιτυχία. Ηταν μόνο η μια νύχτα, οι χίλιες θα ακολουθούσαν.
Εντός διετίας, το 1979, η ιρανική επανάσταση (πτώση του Σάχη και άνοδος του Χομεϊνί) θα έδειχνε ότι θα μπορούσε κάποιος να είναι και ισλαμιστής και αντιαμερικανός. Ετσι οι ΗΠΑ είδαν με “καλό μάτι” τον Σαντάμ Χουσεϊν να κηρύσσει τον πόλεμο κατά των μουλάδων. Τότε όλος ο αραβικός κόσμος, με εξαίρεση τη Συρία, συσπειρώθηκε πίσω από τον Σαντάμ για να συγκρατήσει τους Πέρσες ισλαμιστές σιϊτες μακριά από τα πετρέλαια του Κόλπου και γιατί το χομεϊνικό μοντέλο απειλούσε και τα δικά τους καθεστώτα. Στην αντιϊρανική συσπείρωση και οι ΗΠΑ θα ενισχύουν τον Σαντάμ.
Το 1988 το Ιρακ θα κερδίσει τον πόλεμο. Ο Σαντάμ θεωρώντας δεδομένη την αμερικάνικη στήριξη θα επιχειρήσει να προσαρτήσει το Κουβέιτ. Ομως έμπαινε σε αμερικάνικα χωράφια. Αυτό θα το κατανοήσει πλήρως με τον πρώτο πόλεμο στον Κόλπο. Ο πόλεμος θα συντρίψει το Ιράκ αλλά δεν θα ανατρέψει το καθεστώς του. Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ θα εγκαθιστούσαν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στη Σ. Αραβία, στη Μέκα, στο επίκεντρο του Ισλάμ.
Αυτήν την παρουσία των απίστων στους ιερούς τόπους θα επικαλεσθεί ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, γιος βαθύπλουτης και διακεκριμένης οικογενείας στο σαουδαραβικό σεράι, που είχε εκπαιδευθεί στις ΗΠΑ, για να προβάλει τη δική του αποκάλυψη: Δεν χρειάζεται να προλάβουμε “το σύγχρονο κόσμο” αλλά στα συντρίμμια του να οικοδομήσουμε το ιδανικό ισλαμικό κράτος. Αυτή τη μορφή αντίστασης οι ΗΠΑ θα χαρακτηρίσουν ως “τρομοκρατία”.
Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ θα ξαφνιασθούν όταν θα ανακαλύψουν ότι οι 15 από τους 19 “τρομοκράτες” των διδύμων πύργων ήταν Σαουδάραβες, και ότι αμέτρητοι άλλοι στην σαουδαραβική ιεραρχία με το ένα χέρι ήταν φιλοαμερικανοί και με το άλλο χρηματοδότες της “τρομοκρατίας”.
Ο κομμουνιστής εχθρός είχε εξαφανισθεί αλλά στη θέση του οι ΗΠΑ είχαν δημιουργήσει ένα ισλαμιστή Φραγκενστάιν, ο οποίος είχε ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Ετσι η Ουάσιγκτον θα κηρύξει μια αντιϊσλαμική σταυροφορία και θα απαιτεί σʼαυτήν να συμμετάσχει ο υπόλοιπος κόσμος.
Είναι πασιφανές ότι μέχρι χθες η επίλυση του παλαιστινιακού ήταν αρκετή για την εγκατάσταση της ειρήνης στην Εγγύς και Μ. Ανατολή. Σήμερα αυτό θα ήταν μόνο μια αναγκαία αρχή. Η εγκατάσταση της ειρήνης προϋποθέτει το διακανονισμό του ενεργειακού.
Αύριο το βʼ μέρος
