Της Αννας Παπαδοκωστάκη
«Όλα αυτά τα χρόνια ήμουν ζωντανός-νεκρός, ζούσα σε άθλιες συνθήκες και δεν είχα επαφή ούτε με τους γονείς μου. Είχα χαθεί για όλους. Έλεγα στον εαυτό μου όσο τραβήξει, και τράβηξε 15 χρόνια». Είναι τα λόγια του 40χρονου Βασίλη Τσομπανόπουλου που ζούσε λαθραία τόσα χρόνια στις Μοίρες, όπου δούλευε και κρυβόταν ,κυνηγημένος, αλλά όπως αποδείχτηκε δεν ήταν ασφαλής, με ένα ένταλμα εναντίον του και μια βαριά κατηγορία για φόνο.
Ο Τσομπανόπουλος, οδηγήθηκε χθες στο γραφείο του εισαγγελέα για να του απαγγελθούν κατηγορίες για τα πλημμελήματα της ψευδούς αναφοράς στην αρχή και της υπεξαίρεσης εγγράφου για τα οποία θα δικαστεί αύριο με την αυτόφωρη διαδικασία . Αμέσως μετά θα οδηγηθεί στις φυλακές, και θα προσδιοριστεί η δίκη του αφού ήδη έχει εκδοθεί αμετάκλητο παραπεμπτικό βούλευμα σε βάρος του για φόνο εκ προμελέτης.
Ο φόνος της 23χρονης γυναίκας του Μαρίας Ανδριανού, ήταν το μεγάλο μυστικό που έκρυβε απʼ όλους επί 15 χρόνια στις Μοίρες όπου ζούσε. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι αυτός ο λιγομίλητος άντρας, που κυκλοφορούσε με ποδήλατο και δεν έπιανε εύκολα κουβέντες είχε βάψει τα χέρια του με αίμα. Ο Τσομπανόπουλος, είπε χθες στους δημοσιογράφους, ότι μετάνιωσε για την πράξη του και ότι αφού σκότωσε τη γυναίκα του το Νοέμβριο του 1991, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει αλλά δεν βρήκε το κουράγιο να ολοκληρώσει την πράξη του. Τράβηξε νότια και έφτασε στις Μοίρες. Μετά από ένα χρόνο τηλεφώνησε στους γονείς του για να τους πει ότι ζει και στη συνέχεια δεν επικοινώνησε άλλη φορά μαζί τους. «Είμασταν μαζί με τη γυναίκα μου πέντε χρόνια, τα τρία συζούσαμε και μετά αρραβωνιαστήκαμε και στη συνέχεια παντρευτήκαμε. Οι γονείς της δεν ήθελαν αυτό το γάμο αν και τα αδέλφια της δεν είχαν αντίρρηση. Εκείνη σπούδασε οικονομικά και ήθελε να συνεχίσει να εργάζεται. Λίγους μήνες μετά το γάμο, μου έδειχνε καθαρά ότι θα έφευγε από κοντά μου. Δεν είχαμε καβγάδες, δεν μαλώναμε και όταν γύρισα ένα μεσημέρι στο σπίτι, είχε μαζέψει τα πράγματα της. Της μίλησα ήρεμα και εκείνη με προκαλούσε να αντιδράσω. Τη χτύπησα δυνατά στο πρόσωπο και καθώς ήταν σχεδόν λιπόθυμη, τη σκότωσα με ένα μαχαίρι που πήρα από την κουζίνα.»
Ο 25χρονος τότε Βασίλης Τσομπανόπουλος, πήρε το τρένο, κατέβηκε στον Πειραιά και από εκεί ήρθε με πλοίο στην Κρήτη, χωρίς να τον σταματήσει κανείς. Αυτό άλλωστε συνέβαινε για 15 χρόνια. Και χρειάστηκε ένας τυχαίος έλεγχος από άντρες του ΤΑΕ για αποκαλυφθεί η ταυτότητα του.
«Προσπαθούσα με τη δουλειά να ξεχάσω τι είχε γίνει. Σκεφτόμουν τη γυναίκα μου και πολλές φορές έρχονταν στο μυαλό μου οι καλές μας στιγμές. Σκεφτόμουν τους γονείς μου αλλά και τους γονείς της. Ζούσα με το φόβο, δεν εμπιστευόμουν κανένα και κανείς δεν ήξερε ότι ήμουν καταζητούμενος. Στην αρχή, έμενα σε παράγκες με Aλβανούς και άλλους μετανάστες, σε άθλιες συνθήκες και μετά σε κάτι φτηνά δωμάτια. Κάθε μέρα ένιωθα να τιμωρούμαι…» είπε.
Στις Μοίρες, εργαζόταν κυρίως ως φορτοεκφορτωτής στις διάφορες μεταφορικές εταιρείες που διακινούν κηπευτικά . Όλοι τον ήξεραν με το μικρό του όνομα και όπως είχε πεί καταγόταν από τις Σέρρες και λεγόταν «Παπαδημητρίου». Δεν είχε πολλά λόγια με τους άλλους εργάτες, φόρτωνε τα κιβώτια , έπαιρνε το μεροκάματο και έφευγε.
Τελευταία, ζούσε σε ένα μικρό δωμάτιο στο κέντρο των Μοιρών που του είχε παραχωρήσει ένας επαγγελματίας της περιοχής τον οποίο βοηθούσε στις δουλειές του σπιτιού.
Όπως είπε στους δημοσιογράφους, μετά τη σύλληψη του, επικοινώνησε με του γονείς του οι οποίοι τον θεωρούσαν νεκρό και όπως είπε, χάρηκαν που τον άκουσαν. Μίλησε επίσης με την αδελφή του, με την οποία δεν είχε καμιά επικοινωνία από τότε που έφυγε κυνηγημένος από τη Θεσσαλονίκη.
Το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης, άντρες του ΤΑΕ, είδαν τον Τσομπανόπουλο να κινείται με ποδήλατο στις Μοίρες και σκέφτηκαν να τον ελέγξουν. Καθώς το αυτοκίνητο τους τον πλησίαζε αυτός άλλαξε κατεύθυνση, προκαλώντας υποψίες. Οι αστυνομικοί τον σταμάτησαν και βρήκαν πάνω του, μια αστυνομική ταυτότητα που όπως αποδείχτηκε ανήκε σε κάτοικο της περιοχής που την είχε χάσει και 7.500 ευρώ, που ήταν οι οικονομίες του και κουβαλούσε πάντα μαζί του γιατί φοβόταν να τα αφήσει στο σπίτι.
Στις ερωτήσεις των αστυνομικών, ανέφερε ψεύτικο όνομα, ενώ αργότερα και καθώς αυτά που έλεγε διαψεύδονταν από την έρευνα, αναγκάστηκε να πει την αλήθεια. Στο σπίτι του, εκτός από τα βουλεύματα για την παραπομπή του σε δίκη για το φόνο, βρέθηκε και μια καταδικαστική απόφαση, με ποινή τεσσάρων μηνών για σωματικές βλάβες και απειλή σε βάρος της γυναίκας του.

