Ντόμινο

Το καλοκαιρινό φρούτο που ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό μπάσκετ είναι η διάλυση ομάδων σε διάφορες κατηγορίες. Οι σύλλογοι μένουν “ορφανοί” από παράγοντες και ενδιαφέρον, κατεβάζουν ρολά και ξαφνικά αναστατώνονται με τη λογική του “ντόμινο” οι πάντες, από τα τοπικά πρωταθλήματα μέχρι την Α1. Η έλλειψη οικονομικών πόρων και η ποινικοποίηση της συμμετοχής του μέσου πολίτη στα κοινά των σωματείων είναι οι βασικοί λόγοι που κανένας δεν βλέπει με καλό μάτι την εμπλοκή του στα διοικητικά πράγματα. Παράλληλα, σε πολλές περιπτώσεις, είδαμε παραδοσιακές δυνάμεις του μπάσκετ να περνούν στα χέρια ενός και μόνο ατόμου, που στη συνέχεια άλλαξε στάση απέναντι στο άθλημα, κυρίως διότι συνειδητοποίησε ότι αντί να βγάζει λεφτά, θα πρέπει να βάζει. Αποτέλεσμα; Τα “μαγαζιά” κλείνουν ένα - ένα, πέφτουν στις χαμηλότερες κατηγορίες και οι συνέπειες είναι τεράστιες. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε ότι είναι αδύνατο να μετατραπεί σε 15 ημέρες μια ομάδα της Α2 σε μια οργανωμένη ΚΑΕ, ικανή ν' ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες της Α1. Το ίδιο συμβαίνει και για τους συλλόγους της Β' Εθνικής που ξαφνικά θα κληθούν να παίξουν στην Α2, για να καλύψουν το κενό που προκύπτει μετά την φυγή της ομάδας για την Α1 και ούτω καθεξής... Το συμπέρασμα είναι απλό: Η πολιτεία πρέπει να δίνει τα πιστοποιητικά συμμετοχής στις κατηγορίες αμέσως μετά τη λήξη των πρωταθλημάτων και όχι πριν από την έναρξη διότι έτσι το ίδιο το κράτος παράγει προβληματικούς συλλόγους και στέλνει παράγοντες στον εισαγγελέα...

MANΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ

ΦΙΛΑΘΛΟΣ