Τα φώτα έσβησαν, η αυλαία έπεσε, μια εποχή 21 χρόνων πήρε τέλος. Ο Μιχάλης Ξημεράκης, 31 χρόνων σήμερα (γεννήθηκε στις 22-2-1975) είπε “αντίο” στον Εργοτέλη κλείνοντας ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο στην καριέρα του.
Ο έμπειρος τερματοφύλακας που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στο “Μαρτινέγκο” πήρε τη μεγάλη απόφαση να αποχωρήσει από την ομάδα αφού έκρινε ότι δεν ήταν πια σε θέση να την βοηθήσει. Επαγγελματικοί λόγοι δεν του επέτρεπαν να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Αʼ Εθνικής και προτίμησε να αφήσει τη θέση του σε κάποιο νεότερο παρά να την κρατάει και να πληρώνεται χωρίς ουσιαστικά να μπορεί να προσφέρει. Διότι “πάντα έβαζα την ομάδα πάνω από μένα και το ίδιο έκανα και σʼ αυτή τη δύσκολη στιγμή” όπως δήλωσε χθες ο Ξημεράκης μιλώντας με πόνο ψυχής για τον αναποφευκτο χωρισμό. Διότι δεν είναι εύκολο να αλλάξεις τη ζωή σου και για τον Ηρακλειώτη πορτιέρο ο Εργοτέλης είναι το μεγαλύτερο κομμάτη της ζωής του.
“Βρέθηκα από τα 10 μου χρόνια στο Μαρτινέγκο. Έπαιξα πρώτο ματς με τους μικρούς σε ηλικία 13 χρονών με προπονητή τον Γιαννακόπουλο και πρόεδρο τον Γιαννουλάκη” θυμάται σήμερα ο Ξημεράκης που έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα στο πρωτάθλημα της Δʼ Εθνικής την περίοδο 89-90 σε ηλικία 15 χρόνων σε ένα ματς με τον Όλυμπο Κέρκυρας με προπονητή τότε, τον Βασίλη Καραϊσκο.
Ο πιο παλιός μέχρι χθες παίκτης του Εργοτέλη έζησε όλες τις μεγάλες στιγμές της ομάδας, καλές και κακές, τους θριάμβους, τις απογοητεύσεις. Έπαιξε στα αλώνια αλλά και στα σαλόνια. Τα περισσότερα χρόνια στη σκιά άλλων τερματοφυλάκων. Ποτέ όμως δεν παραπονέθηκε. Πάντα “πάνω απʼ όλα η ομάδα”.
“Δεν κρατώ κακία”
Ο Μιχάλης Ξημεράκης αναφερόμενος στο διαζύγιό του με τον Εργοτέλη τόνισε χθες: “Έτσι είναι η ζωή. Δεν μπορούσα να συνεχίσω για επαγγελματικούς λόγους. Σκεφτόμουν: την επόμενη χρονιά θα ήθελα να είμαι στον Εργοτέλη αλλά δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ λόγω της δουλειάς μου. Δεν ήθελα να είμαι ένας δημόσιος υπάλληλος. Πάντα στόχος μου ήταν να είμαι ανταγωνιστικός”. Αν και δεν είχε πολλές συμμετοχές (φέτος έπαιξε σε έξι ματς) δεν κρατάει όπως λέει κακία σε κανέναν. “Ξεκίνησα καλά, είχα συμμετοχή με την Εθνική Παίδων αλλά κάποιοι τραυματισμοί με άφησαν πίσω. Το γιατί δεν έπαιξα είναι θέμα των προπονητών. Δεν κρατάω κακία σε κανέναν. Ανταμείφθηκα με την άνοδο στην Αʼ Εθνική. Πάντα έβαζα την ομάδα πάνω από μένα”. Ο Ξημεράκης είναι ο τελευταίος της “παλιάς φρουράς” που φεύγει και αυτό είναι κάτι που το αντιμετωπίζει ρεαλιστικά, τονίζοντας: “Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Η ζωή προχωρά το ίδιο και το ποδόσφαιρο. Ο Εργοτέλης κοιτάζει μπροστά. Μπορεί να έφυγαν οι πιο πολλοί Κρητικοί παίκτες, αλλά υπάρχουν κι άλλοι στις ακαδημίες και είναι στο χέρι του Εργοτέλη να δημιουργήσει μια νέα ομάδα με έντονο το κρητικό στοιχείο”. Ο Πόζα είναι πολύ καλός, το ίδιο ισχύει και για τον Δασκαλάκη και νομίζω ότι ο ανταγωνισμός θα φέρει οφέλη στην ομάδα”. Στο “αντίο” του εύχεται στον Εργοτέλη τα καλύτερα. “Έχει πρόγραμμα και τακτική και μπορεί να υλοποιήσει τους στόχους του. Μακάρι να καθιερωθεί στην Αʼ Εθνική μαζί με τον ΟΦΗ γιατί είναι ευχής έργον να υπάρχουν δυο ομάδες στην μεγάλη Κατηγορία”. Ο ίδιος δεν έχει ακόμα, όπως λέει αποφασίσει για το μέλλον του. Οι πληροφορίες θέλουν αρκετές ομάδες του Περιφερειακού και του τοπικού να τον έχουν πλησιάσει, με το Μοχό να βρίσκεται πολύ πιο κοντά, αλλά ο ίδιος σκέφτεται προς το παρόν να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει πριν πάρει την απόφαση για το επόμενο βήμα.
Ωστόσο, η πόρτα του Εργοτέλη θα είναι πάντα ανοιχτή για τον Ξημεράκη. Αυτό αναφέρει και η σχετική ανακοίνωση της Κρητικής ΠΑΕ, η οποία εξάλλου τονίζει ότι με την πρώτη ευκαιρία που θα της δοθεί θα τιμήσει τον 31χρονο τερματοφύλακα. Όσον αφορά τη θέση κάτω από τα δοκάρια, είναι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά. “Ο Εργοτέλης ποτέ δεν είχε πρόβλημα, ούτε θα έχει”.

