Της Αννας Κωνσταντουλάκη

Ο ΑΝΕΣΤΟΣ:

• Να σταματήσει η οπλοφορία για να μην υπάρξουν πια αθώα θύματα

• Δεν νιώθω μίσος γιʼ αυτόν που με πυροβόλησε, αλλά αναρωτιέμαι γιατί;

• Ξέρω ότι ζω από θαύμα

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ:

• Εμείς δεν θέλουμε το κακό κανενός κι ούτε έχουμε όπλα

• Το λόγο έχει η Δικαιοσύνη

• Εζησα ένα “Γολγοθά” αλλά δεν έχασα ποτέ τις ελπίδες μου

Περίπου 2 μήνες μετά τον σοβαρό τραυματισμό του από σφαίρα στο κεφάλι, στο αιματηρό επεισόδιο των Ανωγείων, ο 23χρονος Ανέστος Χαιρέτης, που σώθηκε από θαύμα και σήμερα ετοιμάζεται να επιστρέψει στο σπίτι του, μιλά για πρώτη φορά στην “Π” και στέλνει το δικό του μήνυμα για το παράλογο έθιμο της οπλοφορίας στην Κρήτη, που τον έχει στείλει, όχι μια, αλλά δυο φορές στο νοσοκομείο.

“Η οπλοφορία πρέπει επιτέλους να σταματήσει, για να μην υπάρξουν πια αθώα θύματα. Δεν νιώθω μίσος για τον άνθρωπο που με πυροβόλησε, αλλά αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να γίνει αυτό, και να την πληρώσω εγώ που δεν έφταιγα σε τίποτα και πήγα απλώς να βοηθήσω να μην γίνει το κακό”.

Ο πατέρας του νεαρού αγοριού Κώστας Χαιρέτης, που μαζί με τη σύζυγό του δεν έχουν λείψει στιγμή από το πλευρό του όλες αυτές τις εβδομάδες, μας είπε: “Εμείς ποτέ δεν θελήσαμε και δεν θέλουμε το κακό κανενός κι ούτε έχουμε όπλα στο σπίτι μας. Το νόμο δεν πρέπει να τον παίρνει κανένας στα χέρια του και στη δική μας περίπτωση, τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη”.

Χθες το μεσημέρι, στο θάλαμο 202 της Νευροχειρουργικής κλινικής του Βενιζελείου, πολλοί ήταν οι φίλοι και οι συγγενείς του 23χρονου, που πήγαν να τον επισκεφθούν και να του ευχηθούν περαστικά και καλή επιστροφή στο σπίτι του.

Ο ίδιος, φανερά κουρασμένος από την περιπέτεια της υγείας του, το μόνο που θέλει είναι να ηρεμήσει και να ξεκουραστεί.

“Τόσες εβδομάδες στο νοσοκομείο, ταλαιπωρήθηκα και ψυχικά και σωματικά. Θέλω να φύγω και να πάω στο σπίτι μου να ηρεμήσω. Ολο αυτό το διάστημα, έρχονταν οι άνθρωποι που με αγαπάνε και τους αγαπώ και η παρουσία τους, μου έδωσε μεγάλο κουράγιο. Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όλους τους συγχωριανούς, τους γιατρούς και όλο το προσωπικό του νοσοκομείου για όσα έκαναν για μένα”.



“Δεν θυμάμαι τίποτα απʼ το επεισόδιο”



Ο Α. Χαιρέτης δεν θυμάται τίποτε από το αιματηρό επεισόδιο των Ανωγείων και όπως είπε στην “Π”, τον άνθρωπο που τον πυροβόλησε, τον γνώρισε μόνο σαν πρόσωπο, όμως ποτέ δεν είχαν σχέσεις.

“Τον γνωρίζω σαν πρόσωπο, αλλά δεν λέγαμε ούτε γεια. Εδώ στο νοσοκομείο μου είπαν τι συνέβη και ότι “έφαγα” μια σφαίρα στο κεφάλι. Είναι περίεργο, αλλά και στα 13 χρόνια μου είχα τραυματιστεί από σφαίρα στο πόδι ενώ περπατούσα στο δρόμο. Τότε ήταν αδέσποτη η σφαίρα, τώρα όμως είναι αλλιώς τα πράγματα”.



“Ξέρω ότι ζω

από θαύμα”



Ο 23χρονος, ξέρει ότι η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή και ότι σώθηκε από θαύμα.

“Το ξέρω ότι ζω από θαύμα και εκτός από τους γιατρούς, πιστεύω ότι με βοήθησε ο Θεός. Το μόνο που θέλω από εδώ και πέρα, είναι ησυχία και υγεία”.



“Ποτέ δεν έχασα τις ελπίδες μου”, λέει ο πατέρας του Ανέστου



Ενα απερίγραπτο “γολγοθά”, έζησε τους τελευταίους 2 μήνες η οικογένεια του Ανέστου που ποτέ δεν έχασε το κουράγιο και τις ελπίδες της ότι ο Ανέστος θα βγει νικητής από αυτή τη μάχη.

Ο Κώστας Χαιρέτης, είπε στην “Π”: “Μόνο εμείς ξέρουμε τι περάσαμε. Εχουμε ακόμη 3 αγόρια, τον Μανόλη που είναι 20 χρονών, τον Μπάμπη 18 και τον μικρό μας που είναι 13 ετών. Ολοι προσευχόμαστε να γίνει καλά. Ο Ανέστος είχε τη βοήθεια του Θεού, των γιατρών και των συγχωριανών μας. Πάντα πιστεύαμε, αλλά τώρα ακόμη περισσσότερο. Και εγώ και η Μαρία η γυναίκα μου, θέλουμε να ευχαριστήσουμε μέσα από την καρδιά μας τους γιατρούς, το νοσηλευτικό προσωπικό, την ασφάλεια και τη διοίκηση του νοσοκομείου, που μας παραχώρησε ακόμη και δωμάτιο για να μένουμε, γιατί όλο αυτό τον καιρό το σπίτι και τη δουλειά την αφήσαμε στο έλεος του Θεού. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το παιδί μας είναι καλά και όσο πάει βελτιώνεται. Χρειάζεται χρόνος και υπομονή και όλα θα γίνουν όπως πριν και όταν ο Ανέστος αναρρώσει πλήρως θα γλεντήσουμε με όλους τους συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς την επιστροφή του στʼ Ανώγεια”.