Της Άννας Κωνσταντουλάκη
•Οι ογκολογικοί ασθενείς ζητούν άμεση
διερεύνηση του φαινομένου των λοιμώξεων και
την αντιμετώπισή του
•Διαχωρισμό των περιστατικών στους θαλάμους
με βάση τις ανάγκες και την βαρύτητά τους
•Αύξηση του νοσηλευτικού προσωπικού
•Να σταματήσει η νοσηλεία τους στους διαδρόμους
“Αφήστε μας να ζήσουμε σαν άνθρωποι και με αξιοπρέπεια, γιατί γνωρίζουμε ότι για αρκετούς από εμάς το μοιραίο είναι αναπόφευκτο”.
Αυτό είναι το δραματικό μήνυμα που στέλνουν οι ογκολογικοί ασθενείς που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου και ο Σύλλογος “Ευ ζω με τον Καρκίνο” σε υπόμνημά τους προς την διοίκηση του νοσοκομείου όπου περιγράφουν τις συνθήκες νοσηλείας τους στους διαδρόμους της κλινικής, την αύξηση των λοιμώξεων στους χημειοθεραπευόμενους ασθενείς, την ταλαιπωρία τους όταν κάνουν ακτινοθεραπείες, χημειοθεραπείες και επαναληπτικούς ελέγχους λόγω έλλειψης προσωπικού.
Ακόμη την συνύπαρξη στους ίδιους χώρους νεαρών και μεγαλύτερων σε ηλικία αρρώστων με σοβαρότερα και λιγότερα σοβαρά προβλήματα υγείας που βλέπουν καθημερινά ανθρώπους να καταλήγουν στο διπλανό κρεβάτι με αποτέλεσμα την ψυχολογική τους κατάρρευση.
“Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν τον οίκτο, απαιτούν όμως περισσότερη ανθρωπιά και ευαισθησία από τους αρμόδιους ώστε η καθημερινή τους αγωνία να “γίνει ελπίδα για το αύριο” είπε στην “Π” η πρόεδρος του Συλλόγου Μαρία Περράκη.
Η ίδια ανέφερε ότι ο Σύλλογος είχε την προηγούμενη εβδομάδα συνάντηση με τον αναπληρωτή διοικητή του νοσοκομείου Χρηστό Μελά ο οποίος τους διαβεβαίωσε ότι γίνεται και θα γίνεται κάθε μέρα προσπάθεια για την βελτίωση των συνθηκών νοσηλείας τους.
Ένα από τα βασικά τους αιτήματα είναι η επίσπευση της δημιουργίας Ογκολογικού Κέντρου με τα χρήματα της δωρεάς Χατζάκη (περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ).
Η δωρήτρια αναφέρει με σαφήνεια ότι τα χρήματα αυτά επιθυμεί να χρησιμοποιηθούν προς όφελος των ογκολογικών ασθενών με την δημιουργία ξενώνα.
Μια νοσηλεύτρια για αιμοληψία-δύο για χημειοθεραπείες
Στο υπόμνημα γίνεται ιδιαίτερα αναφορά στις ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού και τονίζεται:
“Εως ότου όμως υλοποιηθεί αυτός ο στόχος είναι απόλυτη ανάγκη να αντιμετωπιστούν επαρκώς τα προβλήματα που δημιουργούνται και μεγεθύνονται καθημερινά λόγω της μεγάλης αύξησης των νοσηλευόμενων ασθενών στην Ογκολογική Κλινική του ΠΑΓΝΗ. Ο αυξημένος αριθμός ασθενών οφείλεται κατά τη γνώμη μας τόσο στην εμφάνιση νέων κρουσμάτων της νόσου όσο κυρίως στη φήμη του καθηγητή κ. Γεωργούλια και όλης της επιστημονικής του ομάδας που έχουν τοποθετήσει την Ογκολογική Κλινική του ΠΑΓΝΗ στις κορυφαίες θέσεις, γεγονός τιμητικό τόσο για το νοσοκομείο μας όσο και για την Κρήτη γενικότερα.
Στην αντιμετώπιση της νέας αυτής κατάστασης μπορεί να συμβάλλει η ισόρροπη ανάπτυξη και των άλλων μεγάλων νοσοκομείων του νησιού καθώς και η άμεση ενίσχυση της Ογκολογικής Κλινικής του ΠΑΓΝΗ σε νοσηλευτικό προσωπικό. Αν και το υπάρχον προσωπικό (νοσηλευτικό και ιατρικό) καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες, με ανθρωπιά και κατανόηση, ξεπερνώντας πολλές φορές τις δυνάμεις του προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, εν τούτοις ο απαράδεκτα μικρός σε σχέση με τις ανάγκες αριθμός του δημιουργεί προβλήματα στην επάρκεια και την ποιότητα της νοσηλείας μας. Χαρακτηριστικά σας αναφέρουμε ότι κατά την προσέλευσή μας για χημειοθεραπεία ή επανέλεγχο, ο χρόνος αναμονής για τη λήψη αίματος φτάνει τις δύο με τρεις ώρες, ενώ η έκδοση των αποτελεσμάτων γίνεται μετά από τρεις μέχρι και πέντε ώρες. Δεν ξέρουμε αν γνωρίζετε ότι όλοι οι ασθενείς που προσέρχονται για ακτινοθεραπείες, χημειοθεραπείες και επανελέγχους εξυπηρετούμαστε απο μια και μόνο νοσηλεύτρια για την λήψη του αίματος, γεγονός που ερμηνεύει ένα μέρος των καθυστερήσεων και έχει σαν συνέπεια τη δημιουργία εντάσεων μεταξύ ασθενών και νοσηλευτικού προσωπικού”.
Επικίνδυνες λοιμώξεις
Οι ασθενείς αναφέρονται ακόμη “στους ελλιπέστατους χώρους νοσηλείας που έχουν σαν συνέπεια την σε μόνιμη βάση μετατροπή των διαδρόμων της κλινικής σε χώρους νοσηλείας, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την επισφαλή υγεία μας και τη ζωή μας. Τα συχνά φαινόμενα λοιμώξεων που εντοπίζονται το τελευταίο διάστημα στα Hickman των χημειοθεραπευόμενων ασθενών υποδηλώνουν σημαντική ανεπάρκεια στις συνθήκες νοσηλείας” σημειώνεται.
Ο θάνατος στο διπλανό κρεβάτι
Αναφέρονται ακόμη στη συνύπαρξη όλων των βαθμίδων (ηλικιακά και κλινικά) ασθενών σε κοινούς θαλάμους με συνέπεια την καθολική ψυχολογική κατάπτωση των μικρών ηλικιακά ασθενών και των “ελαφρών” περιστατικών όταν βλέπουν καθημερινά δίπλα τους να “καταλήγουν” βαριά περιστατικά”.
Ακόμη την έλλειψη χώρου επικοινωνίας, αναψυχής και διαλόγου για τους ασθενείς και τους συγγενείς τους.
Τι ζητούν
Ο Σύλλογος “Ευ Ζω με τον Κακρίνο” στην επιστολή του ζητά:
Την άμεση διερεύνηση του φαινομένου των λοιμώξεων και την έγκαιρη αντιμετώπιση του με κοινές προσπάθειες του επιστημονικού προσωπικού και της διοίκησης του νοσοκομείου.
Τον διαχωρισμό των περιστατικών στους θαλάμους με βάση τις ανάγκες νοσηλείας τους και την βαρύτητά τους.
Την εξεύρεση ενός δωματίου και τη μετατροπή του σε χώρο υποδοχής, συνάντησης και επικοινωνίας και κύρια χώρο ψυχολογικής στήριξης των ασθενών και των συνοδών τους, γεγονός που θα συμβάλλει καθοριστικά στην ψυχολογική ανάταση και θα αμβλύνει σε μεγάλο βαθμό τις αρνητικές επιπτώσεις από τις δύσκολες και αβέβαιες στιγμές που βιώνουν καθημερινά οι ασθενείς.
Ζητούν ακόμη να διαμορφωθεί ειδικός χώρος στάθμευσης για τους ανθρώπους αυτούς για να μειώνεται η ταλαιπωρία τους όταν προσέρχονται στο νοσοκομείο.
Στο ίδιο υπόμνημα αναφέρεται: “Είναι δεδομένο ότι τόσο εμείς όσο και οι συνοδοί μας καθημερινά και για άγνωστο χρονικό διάστημα θα πορευόμαστε το δρόμο του “Γολγοθά” προσπαθώντας να αντλήσουμε τις ψυχικές εκείνες δυνάμεις, που σε συνδυασμό με την φαρμακευτική αγωγή που μας χορηγείται, θα μας κρατήσουν με αξιοπρέπεια και θάρρος όρθιους σʼαυτές τις δύσκολες στιγμές, γνωρίζοντας ότι για αρκετούς απο εμάς το μοιραίο είναι αναπόφευκτο.
Για τους λόγους αυτούς δεν ζητάμε οίκτο ούτε καμία ιδιαίτερη μεταχείριση σε βάρος άλλων κατηγοριών ασθενών. Απαιτούμε όμως περισσότερη ανθρωπιά και ευαισθησία από τους αρμόδιους ούτως ώστε η καθημερινή μας αγωνία και αγώνας για ζωή να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ελπίδα μας για το αύριο”.

