-Δεν είχες ένα άνθρωπο να απευθυνθείς;
Όχι, κανέναν.
-Η κόρη σου;
Κατʼ αρχήν, δεν με είχε αφήσει να έχω επαφές. Μου είχε εξαφανίσει το κινητό με τα τηλέφωνα μου, δεν είχα ποτέ χρήματα. Όταν έφευγε από το σπίτι με κλείδωνε και έπαιρνε το κλειδί. Ήταν ένα δωμάτιο από αυτά που νοικιάζουν οι τουρίστες που λειτουργούν μόνο το καλοκαίρι. Δεν υπήρχε κανείς δίπλα. Αν έπεφτα από το μπαλκόνι, θα σκοτωνόμουν και θα έλεγε ότι αυτοκτόνησα.
Με πήγαινε σε διάφορες δουλειές για να δουλέψω, αλλά δεν έμενα πάνω 2-3 μέρες γιατί ο ίδιος τσακωνόταν με τα αφεντικά, ταʼ βαζε μαζί τους και έφευγα.
Στο νοσοκομείο, εκτός από την τελευταία φορά, ήταν όλη μέρα και όλη νύχτα δίπλα μου για να μην μιλήσω σε κανένα και για να μην πάρω κανέναν τηλέφωνο. Τότε έκλαιγε συνέχεια, ζητούσε συγνώμη και μου υποσχόταν ότι δεν θα ξανασυμβεί.
-Πόσο καιρό έχεις να δεις τα παιδιά σου;
Δέκα μήνες. Δεν ξέρω αν είναι καλά.
-Πώς ξέφυγες τελικά;
Το Σάββατο, ήταν τρελαμένος για το δικαστήριο, από την άλλη όμως κανόνιζε ραντεβού πάλι στη Νεάπολη. Εμένα με είχε ως συνήθως, με ένα κοντομάνικο φανελάκι, χωρίς εσώρουχα και ένα ζευγάρι παντόφλες για να μην μπορώ να βγω έξω. Έκανε όμως ένα λάθος. Είχε αφήσει το κλειδί πάνω στην πόρτα. Έτρεξα, ξεκλείδωσα και κατέβηκα τρέχοντας τη σκάλα. Με ακολούθησε, αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα, δεν με ένοιαζε ακόμα και αν με πρόφταινε και με σκότωνε. Πήγα απέναντι σε ένα ίντερνετ καφέ. Ο ιδιοκτήτης, κάλεσε την Αστυνομία.
Αυτή τη φορά, δεν κάνω πίσω. Δεν τον συγχωρώ …Αυτά που σας λέω, είναι τα ελάχιστα από αυτά που έχω περάσει και με έχει αναγκάσει να κάνω.
-Όλα όσα λες είναι εξοργιστικά, γιατί μια σύγχρονη γυναίκα με σπουδές όπως εσυ, με ευκαιρίες να δουλέψεις , υποθέτει κανείς, ότι δεν θα ανεχόταν ούτε ένα χαστούκι από το σύντροφο της.
Δεν είχα στηρίγματα και από την άλλη ζούσα με το φόβο. Η ζωή μου ρήμαζε και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Οι μοναδικές μου γνωριμίες όσο ήμασταν μαζί ήταν οι γιατροί και οι νοσηλευτές, όλοι με ξέρουν πιά..
-Τώρα έχεις βοήθεια;
Τα ξαδέλφια μου. Στο σπίτι τους μένω, αυτοί μου έδωσαν ρούχα να φορέσω και ένα πιάτο φαγητό.
-Οι συγγενείς του πρώην άντρα σου;
Όχι δεν φάνηκαν. Μπορεί να ντρέπονται, ή να με σιχαίνονται.
-Ακούστηκε ότι θα ανακαλέσεις την καταγγελία.
Είναι φήμες που τις διαδίδει ο ίδιος. Θα ξεμπερδέψω όποιο και αν είναι το τίμημα. Ντρέπομαι να βγω έξω από το σπίτι, γιατί νομίζω ότι με κοιτάζουν όλοι …παρόλο που δεν με ξέρουν. Δεν σας κρύβω, ότι φοβάμαι για τη ζωή μου και τη ζωή των παιδιών μου γιατί όπως μου έλεγε και «εγω ο ίδιος να μην το κάνω έχω τόσες διασυνδέσεις, που θα βρούν και εσένα και τα παιδιά σου». Έχω ζητήσει από την Αστυνομία να περνά από το σπίτι των παιδιών. Ήξερε ότι ήμουν μόνη, ότι δεν υπάρχει ένας πατέρας, ένας αδελφός, ένας έστω εν διαστάσει σύζυγος για να με προστατέψει και έκανε ό,τι ήθελε. Και πάντα, ήξερε να κλαίει. Εκεί με έριχνε γιατί τον συμπονούσα.
Τώρα πια, όμως έχω μάθει…Εμένα με έφτασε στο τελευταίο σημείο της εξαθλίωσης, δεν υπάρχει πιο κάτω. Κατάφερα να επιζήσω ,γιατί θα με χρησιμοποιούσε όσο του έφερνα λεφτά και μετά μπορεί να με σκότωνε, και να έβρισκαν κάποτε ένα σκελετό και να μην ξέρουν σε ποιόν ανήκει.
Ξέρω ότι τώρα ξεκινά ένας νέος Γολγοθάς γιατί αυτός θα κάνει το άσπρο μαύρο, θα πει πολλά ψέματα σε βάρος μου, αλλά είμαι έτοιμη να φτάσω ως το τέλος.
-Πότε σκέφτεσαι να επικοινωνήσεις με τα παιδιά σου;
Δεν μπορώ ακόμα να μιλήσω στην κόρη μου. Η ψυχολογία μου είναι χάλια. Θέλω να περάσει ένα διάστημα να μην χρειάζεται να πηγαινοέρχομαι στην Εισαγγελία και την ανάκριση. Θέλω να πάρω λίγο πάνω μου και μετά θα προσπαθήσω να πάρω τη ζωή μου πίσω. Θέλω τα παιδιά μου πίσω. Το χρωστάω στον εαυτό μου».

