Κόντρα στην απόφαση του Αρείου Πάγου, το Εφετείο Κρήτης δικαίωσε ξενοδόχο από τη Χερσόνησο ο οποίος ζήτησε να του επιστρέψει η τράπεζα με την οποία συνεργαζόταν, τα πανωτόκια που είχε καταβάλει!

Κι αυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη και προφανώς καταδεικνύει τις διαφορετικές απόψεις μεταξύ των δικαστών της χώρας για την αντιμετώπιση του θέματος, είναι ότι ο νομικός σύμβουλος του πιστωτικού ιδρύματος είχε φροντίσει να καταθέσει κατά την ακροαματική διαδικασία στο Εφετείο Κρήτης, το έγγραφο της απόφασης του Αρείου Πάγου με την οποία δικαιώθηκε στο παρελθόν μία άλλη τράπεζα.

Όπως είπε στην «Π» ο δικηγόρος κ. Δημήτρης Φιλιππάκης, ο πελάτης του είχε δικαιωθεί πρωτοδίκως.

Τότε η τράπεζα είχε καταθέσει έφεση, η υπόθεση συζητήθηκε στο Εφετείο Κρήτης και η απόφαση πάρθηκε τον περασμένο Οκτώβριο.

Το Εφετείο Κρήτης χαρακτηρίζει αντισυνταγματική τη διάταξη του νόμου για τα πανωτόκια που ορίζει ότι δεν γίνονται επιστροφές χρημάτων από τις τράπεζες στους δανειολήπτες.

Επίσης, δικαιώνει τον ξενοδόχο και καλεί την τράπεζα να του επιστρέψει ποσό ύψους 13.250 ευρώ, που είχε καταβάλει ως πανωτόκια. «Η απόφαση θα εκτελεσθεί» είπε στην «Π» ο κ. Φιλιππάκης.

Με λίγα λόγια, κι αν ακόμα η τράπεζα απευθυνθεί στον Άρειο Πάγο, θα κληθεί προς το παρόν να πληρώσει το ποσό στον ξενοδόχο.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου

Όπως προαναφέρθηκε, ο νομικός σύμβουλος της τράπεζας, κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας στο Εφετείο Κρήτης, κατέθεσε την απόφαση 1283/11/4/2005 του Α΄ Τμήματος του Αρείου Πάγου με την οποία δικαιώθηκε ένα άλλο πιστωτικό ίδρυμα σε ανάλογη περίπτωση. Κατά πλειοψηφία τότε, όπως και πρόσφατα, το τμήμα του Άρειου Πάγου απεφάνθη ότι οι τράπεζες δεν είναι υποχρεωμένες να επιστρέψουν τα ποσά στους οφειλέτες τους, επικαλούμενο τις διατάξεις του νόμου για τα πανωτόκια τις οποίες δεν χαρακτήρισε αντισυνταγματικές.

Και μετά από αυτή την εξέλιξη, όπως είναι επόμενο, πληθαίνουν οι εισηγήσεις να συζητηθεί το θέμα όχι μόνο στα τμήματα αλλά και την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

Το σκεπτικό της απόφασης

Στο σκεπτικό της απόφασης του Εφετείου Κρήτης, που δικαιώνει το δανειολήπτη, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:

“Στην κρινόμενη υπόθεση η δανείστρια τράπεζα-εναγόμενη, εκτός των άλλων, ισχυρίσθηκε ότι, και αν ακόμη εισέπραξε περισσότερα από όσα δικαιούνταν από το νόμο και τη σύμβαση, σε κάθε περίπτωση, δεν έχει υποχρέωση να τα αποδώσει, κατʼ εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 30 παρ. 8 εδ.β. ν. 2789/2000. Ο ισχυρισμός της αυτός (τον οποίο επαναφέρει με αυτοτελή λόγο της εφέσεως της), συνιστά ένσταση, καθόσον γίνεται επίκληση ειδικής διάταξης, που προβλέπει άμεσα, αιτία διατηρήσεως του πλουτισμού. Η διατάξη, όμως, αυτή όπως προεκτέθηκε είναι αντίθετη στο Σύνταγμα και την Ε.Σ.Δ.Α., αφού η ένδικη (ενοχική από αδικαιολόγητο πλουτισμό) απαίτηση της δανειολήπτριας συνιστά περιουσία (ιδιοκτησία) συνταγματικά προστατευόμενη, αφού γεννήθηκε κατά το Εθνικό δίκαιο (914 επ.ΑΚ). Συνεπώς η επικαλούμενη, από την εναγομένη διάταξη, με την οποία καταργείται η ενοχική αυτή απαίτηση είναι αντισυνταγματική ως αντικείμενη στις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 και 17 του Συντάγματος. Η ίδια διάταξη αντίκειται και στο άρθρο 1 του πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ (που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1074 και έχει σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος υπερνομοθετική ισχύ). Η ανωτέρω λοιπόν ένσταση πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμη και συνακόλουθα ο σχετικός λόγος εφέσεως, με τον οποίο επαναφέρεται, πρέπει να απορριφθεί. Οφείλει λοιπόν η εναγόμενη να αποδώσει στην ενάγουσα-δανείστρια όσα, κατά τα προαναφερόμενα έλαβε αχρεωστήτως”.