Πριν από 33 χρόνια, η Γενική Συνδιάσκεψη της UNESCO, υιοθετώντας τις αποφάσεις της Σύμβασης του 1972, καθιέρωσε τα κριτήρια, σύμφωνα με τα οποία μία φυσική ή πολιτιστική τοποθεσία μπορεί να θεωρηθεί αξιόλογη για την εγγραφή της στον Κατάλογο των τόπων Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ο Κατάλογος αυτός θεμελιώθηκε και συνεχώς εμπλουτίζεται πάνω στην πεποίθηση ότι «μερικές τοποθεσίες έχουν εξέχουσα οικουμενική αξία για τα φυσικά χαρακτηριστικά, την ιστορική σημασία ή την πνευματική τους σπουδαιότητα». Dεσμεύει, επίσης, τα κράτη-μέλη της Σύμβασης για τη σωστή διαχείριση και διαφύλαξη αυτών των μνημείων σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τους 812 πολιτιστικούς, φυσικούς και μικτούς τόπους, που βρίσκονται σήμερα εγγεγραμμένοι στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, οι 628 είναι πολιτιστικοί, οι 160 φυσικοί, και οι 24 μικτοί, και μοιράζονται σε 137 διαφορετικά κράτη. Μεταξύ των χωρών που εμφανίζονται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η Ελλάδα έχει καταγράψει 16 τοποθεσίες αρχαιολογικής, ιστορικής, φυσικής και πνευματικής σπουδαιότητας ήδη ενταγμένες σε αυτόν -αν και πολλά ακόμη μνημεία της χώρας μας, που πληρούν τα κριτήρια ένταξης, μέχρι σήμερα δεν έχουν εγγραφεί στον Κατάλογο της UNESCO, όπως η Κνωσός, η Φαιστός, το φαράγγι της Σαμαριάς, βυζαντινά μοναστήρια, όπως η Μονή Αρκαδίου κ.α.