Της Αννας Παπαδοκωστάκη

Στόχος των ερευνητών είναι να εντοπισθούν κι άλλα απολιθώματα του γιγαντιαίου δεινοθηρίου

που έζησε στην περιοχή πριν 9 εκατομμύρια χρόνια


Αναγκαία κρίνουν οι ερευνητές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης, την συνέχιση των ανασκαφών στη Σητεία για τον εντοπισμό και άλλων απολιθωμάτων του γιγαντιαίου δεινοθηρίου το οποίο έζησε στην περιοχή πριν από 9 εκατομμύρια χρόνια. Ήδη , μετά από τρία χρόνια ερευνών, έχει αποκαλυφθεί σχεδόν ο μισός σκελετός και αυτό αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός, δεδομένου ότι σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν βρεθεί ελάχιστοι πλήρεις σκελετοί.

Τα απολιθωμένα οστά του δεινοθήριου, μακρινού πρόγονου του σημερινού ελέφαντα, παρουσίασαν χθες σε εκδήλωση οι ερευνητές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης Μπάμπης Φασουλάς και Γιώργος Ηλιόπουλος ενώ την εκδήλωση προλόγισε ο διευθυντής του Μουσείου Μ. Μυλωνάς. Τον Αυγουστο του 2002, ο κάτοικος της Σητείας Κ. Γιαννούρης και η κόρη του Έλενα, εντόπισαν σε ένα χωράφι τους ,που είχε σκαφτεί μερικές μέρες πριν ,μια παράξενη πέτρα που έμοιαζε με μεγάλο δόντι. Ενημέρωσαν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και έτσι ξεκίνησε ανασκαφή. Αρχικά βρέθηκαν 8-9 δόντια, σπονδύλοι, ένας βραχίονας, και ένας ολόκληρος χαυλιόδοντας. Πέρυσι , βρέθηκαν επίσης πλευρά, δύο σπόνδυλοι, δύο δόντια, και μικρά θρυμματισμένα και κολλημένα μεταξύ τους οστά του κρανίου. Ωστόσο, το εντυπωσιακότερο εύρημα , όπως αποκάλυψε η «Π» στις 25 Ιουλίου, ήταν ο δεύτερος χαυλιόδοντας , κολλημένος στη σιαγόνα του ζώου όπου υπήρχαν επίσης ακόμα τρία δόντια , που ήρθε στο φώς το καλοκαίρι.

Τα δύο πρώτα χρόνια το κόστος των ανασκαφών καλύφθηκε από το Μουσείο ενώ φέτος, με τη στήριξη της περιφέρειας Κρήτης, αγοράστηκαν μηχανήματα και εξοπλισμός και έγινε συντήρηση των απολιθωμάτων.

Το δεινοθήριο, έζησε στην περιοχή της Σητείας , όταν η Κρήτη ήταν ενιαία στεριά με την ασιατική ήπειρο και φαίνεται να εξαφανίστηκε πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια ίσως λόγω των μεγάλων κλιματικών αλλαγών την περίοδο του Πλειστόκαινου που δημιούργησαν ακραίες συνθήκες στην περιοχή της Μεσογείου. Τα δεινοθήρια, έζησαν για 18 εκατομμύρια χρόνια.

Σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο κ. Γ. Ηλιόπουλο, το ζώο πέθανε σε άλλο σημείο και τα οστά μεταφέρθηκαν από το νερό στο σημείο όπου αποκαλύπτονται και για το λόγο αυτό, δεν βρίσκονται το ένα κοντά στο άλλο, αλλά απλώνονται σε μια ακτίνα 50 τμ.

Το οικόπεδο όπου υπάρχουν τα απολιθώματα, απέχει περίπου 400 μ. από τη θάλασσα, όμως για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα είχε καλυφθεί από αυτήν με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί ένα συμπαγές στρώμα άμμου, πάνω από το χώμα που έχει «φυλακίσει» τα οστά. Το στρώμα αυτό, βρίσκεται 70 πόντους κάτω από την επιφάνεια του εδάφους είναι κοκκινωπό και με χοντρόκοκκο άμμο και λίγη άργιλο. Έτσι οι ερευνητές, ακολουθούν αυτό το στρώμα για την αποκάλυψη των οστών. Το δεινοθηρίο, είχε ύψος άνω των τεσσάρων μέτρων και μήκος πέντε μέτρα. Οι χαυλιόδοντες του, ήταν στραμμένοι προς τα κάτω και τους χρησιμοποιούσαν για να τρώνε χαμηλή βλάστηση και ρίζες.

Σημειώνεται ότι στην ευρύτερη περιοχή της Σητείας, έχουν εντοπιστεί μεμονωμένα οστά δεινοθηρίου, γεγονός που πιστοποιεί ότι οι προϊστορικοί ελέφαντες, αποτελούσαν μέρος της πανίδας μαζί με άλλα δασόβια ζώα. Για το λόγο αυτό, ο κ. Ηλιόπουλος, κρίνει ότι είναι αναγκαία η συνέχιση της έρευνας σε συστηματική βάση.