Στα όσα συνέβησαν τη νύχτα της κρίσης των Ιμίων με αφορμή και τα όσα γράφει ο τ. πρωθυπουργός Κ. Σημίτης στο βιβλίο του, που πρόσφατα κυκλοφόρησε, αναφέρεται με δήλωσή του ο πρώην Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Χρήστος Λυμπέρης.

Στη δήλωσή του ο κ. Λυμπέρης αναφέρει:

“Ενώ κλυδώνιον δεινών προβλημάτων χειμάζει την χώρα, ο επί οκταετία κυβερνήτης του σκάφους εμφανίζεται ως αμμέτοχος, αναμάρτητος, αλάθητος.

Ο Ντεγκόλ γράφει στα απομνημονεύματα του: «Μόνο ανόητοι υποστηρίζουν ότι δεν διαπράττουν λάθη».

Το Πολεμικό Ναυτικό, εναντίον του οποίου τόσο αβασάνιστα και άδικα βάλει ο κ. Σημίτης, στις παραδόσεις του συμπεριλαμβάνει: « Ο Κυβερνήτης μοιράζει τις επιτυχίες στο πλήρωμα του και κρατάει για τον εαυτό του τις αποτυχίες».

Κατανοώ την αγωνία και την ανάγκη του κ. Σημίτη να απολογηθεί για τα πεπραγμένα και για τις πολλές άτυχες στιγμές του. Όμως, συνιστά έλλειψη πολιτικής υπευθυνότητας και δει σε περίοδο δοκιμασιών για τον τόπο, για τις οποίες φέρει ευθύνες ο ίδιος, να επιτίθεται και μάλιστα αδίκως στο θεσμό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η ενέργεια του αυτή υπονομεύει την εθνική ενότητα, που τόσο αναγκαία είναι, και ικανοποιεί τον αντίπαλο.

Για την κρίση του 96 έχω εκφράσει τη γνώμη μου στα βιβλία ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ – ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΚΡΙΣΕΩΝ και ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΤΑΡΑΓΜΕΝΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ. Η αλήθεια των γραφομένων δεν αμφισβητήθηκε.

Το ’96 είχα προτείνει τη συγκρότηση κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την ανάλυση της κρίσης επειδή πιστεύω ότι είναι άτοπο και επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια η καταφυγή σε τηλεοπτικές αναλύσεις.

Οφείλω όμως σήμερα και με σεβασμό των ευαίσθητων πλευρών να προσθέσω τα εξής:

Συμμετείχα στην κρίση του ’87 ως Αρχηγός Στόλου με Πρωθυπουργό τον αείμνηστο Α. Παπανδρέου και το ’96 ως ΑΓΕΕΘΑ με Πρωθυπουργό τον κ. Σημίτη. Πρέπει να πω ότι στη δεύτερη περίπτωση ήταν πολύ ορατή η αδυναμία πολιτικής κατεύθυνσης και πολιτικού συντονισμού.

Την πολιτική ομάδα διέκρινε έλλειψη αμοιβαίας εμπιστοσύνης, ορισμένους δε και αντιστρατιωτικό σύμπλεγμα.

Αυτή η ανεπάρκεια και η ψυχολογία ήταν γνωστή στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

Όμως, θέλω να αναφερθώ και στα σημεία όπου εμφανίζεται με επιλεκτική μνήμη ο κ. Σημίτης παραποιώντας την πραγματικότητα.

Η στρατιωτική ηγεσία δεν αιφνιδιάστηκε από την κρίση. Τον Ιούλιο ’95 ο ΑΓΕΕΘΑ προσωπικά ανέφερε στον Πρωθυπουργό την εκτίμηση περί επερχόμενης κρίσης.

Το δε Σεπτέμβριο ’95 συνεκλήθη το ΣΑΜ για να αξιολογήσει τις στρατιωτικές δυνατότητες στο ενδεχόμενο Ελληνοτουρκικής σύγκρουσης.

Το ηθικό και η ετοιμότητα των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν σε υψηλό βαθμό στην κρίση του ’96 όπως και ’87.

Αυτό δεν αμφισβητείται από αυτούς που έχουν γνώση των δεδομένων, που έζησαν τα γεγονότα. Όλοι πηγαίναμε να εκτελέσουμε την αποστολή μας με τα μέσα που είχαμε στη διάθεση μας, εμπνεόμενοι από τον όρκο μας. Η θυσία των τριών στελεχών του Π.Ν. το απέδειξε.

Το όντως ατυχές γεγονός της ανεντόπιστης διείσδυσης ολίγων καταδρομέων σε βραχονησίδα δεν κρίνει την ετοιμότητα και μαχητική ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και δεν δικαιολογεί την μομφή ενός πρώην Πρωθυπουργού σε βάρος τους.

Η λύση του status quo ante για έξοδο από την κρίση είχε υποδειχθεί από την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο στις 30 Ιανουαρίου.

Ο κ. Σημίτης την ακολούθησε ανεξαρτήτως κόστους. Στην διάθεση του είχε μοχλούς που δεν χρησιμοποίησε.

Τα υποστηριζόμενα περί «κατηγορηματικών διαβεβαιώσεων του ΑΓΕΕΘΑ» είναι παντελώς ανακριβή. Τον διαψεύδουν τα πραγματικά δεδομένα.

Ας καταφύγει στον απόρρητο φάκελο διαταγών ΑΓΕΕΘΑ

Τέλος, για την μη παραίτηση μου στις 8 Φεβρουαρίου έχω να πω ότι, η στάση μου υπαγορεύθηκε επειδή ο κ. Σημίτης, επέμενε να εξισώνει την παραίτηση με αποδοχή ευθύνης των Ενόπλων Δυνάμεων για την λύση που κατέληξε.

Ιδιαιτέρως, μου ζήτησε να το πράξω για να διευκολύνω πολιτικά την Κυβέρνηση. Τότε του απήντησα «εγώ τέτοια ατιμία σε βάρος των Ενόπλων Δυνάμεων δεν την κάνω. Έχετε όλη την ευχέρεια να αποφασίσετε την αποστρατεία μου».