Ακόμα και... μίξερ να χρησιμοποιούσαν στον ΠΟΑ δεν θα έβγαζαν ένα τέτοιο... κοκτέιλ συναισθημάτων. Χθες, την επόμενη ημέρα του αγώνα με τον Λήλαντα άπαντες στο Ατσαλένιο προσπαθούσαν να λύσουν το... μυστήριο και να καταλήξουν στο αν θα πρέπει να είναι χαρούμενοι ή λυπημένοι μετά το 1-1 και το πρώτο “στραβοπάτημα” εντός έδρας.
Από τη μια πλευρά υπάρχει η “παγωμάρα” για τη νίκη που χάθηκε, υπάρχει η πίκρα για την ατυχία που τους... ξαναχτύπησε την πόρτα (για δεύτερη φορά φέτος μετά τον αγώνα στα Χανιά) με το χαμένο πέναλτι και το δοκάρι στο 89’, υπάρχει γενικά μια κατήφεια γιατί δεν πήρε ό,τι άξιζε. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει ικανοποίηση γιατί η ισοφάριση ήρθε στο 82’ και τουλάχιστον δεν χάθηκε το παιχνίδι αλλά υπάρχουν και χαμόγελα γιατί ο ΠΟΑ του δευτέρου ημιχρόνου, ήταν ο γνωστός καλός ΠΟΑ, με πάθος, ποιότητα, διάθεση, καλό ποδόσφαιρο, ευκαιρίες και όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια καλή ομάδα. Ίσως η ατάκα του Μηνά Τζανή στο ξεκίνημα των δηλώσεών του, (“στο πρώτο ημίχρονο σεβαστήκαμε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε το Λήλαντα”) να είναι τελικά το “κλειδί” της υπόθεσης γιατί κακά τα ψέματα, αν ο ΠΟΑ δεν άφηνε ένα ολόκληρο ημίχρονο να περάσει ανεκμετάλλευτο δείχνοντας ότι... φοβάται τον αντίπαλό του, το σκορ μάλλον θα ήταν διαφορετικό όσο και αν η τύχη είχε “συμμαχήσει” με τους αντιπάλους. Και αυτό φάνηκε στην επανάληψη, όταν οι “πράσινοι” μπροστά στο φάσμα της ήττας άφησαν στην άκρη το συντηρητικό παιχνίδι, έγιναν ορμητικοί και απέδειξαν ότι είναι καλύτεροι των αντιπάλων τους. Πάντως επειδή τέτοιες περιπτώσεις μοιάζουν με... λαβύρινθο και όσο αναζητάς τα αίτια τόσο μπερδεύεσαι, στον ΠΟΑ τα αφήνουν όλα πίσω και από σήμερα κιόλας άρχισαν να σκέφτονται την Θύελλα και το ματς που θα δώσουν την ερχόμενη Κυριακή στην Πάτρα. Άλλωστε το πρωτάθλημα συνεχίζεται και υπάρχει πάντα ο τρόπος να “ρεφάρεις” τα ανεπιτυχή αποτελέσματα.

