Tο κτίριο του Απόλλωνα κατασκευάστηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, σταδιακά, καθώς το υπόγειο και το ισόγειο, έχουν χτιστεί από πέτρα, ενώ οι υπόλοιποι όροφοι δημιουργήθηκαν με οπλισμένο σκυρόδεμα, και οι κολώνες τους πατούν πάνω στους πέτρινους τοίχους του κινηματογράφου. Ειδικότερα, ο χώρος αγοράστηκε κάπου στη 10ετία του ’50, από ένα Αιγυπτιώτη επιχειρηματία, τον Κωνσταντίνο Λιναρδάκη. Αρχικά διαμορφώθηκε ο υπόγειος χώρος του κτιρίου, όπου και λειτούργησε ως κινηματογράφος. Μερικά χρόνια αργότερα διαμορφώνεται και το ισόγειο τμήμα του κτιρίου, το οποίο επίσης λειτουργεί ως κινηματογράφος θερινός. Τα επιχειρηματικά σχέδια του ιδιοκτήτη, ήταν να κατασκευαστούν πάνω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, υπερσύγχρονα ξενοδοχειακά συγκροτήματα πρώτης κατηγορίας. Ωστόσο νομικές εμπλοκές που ανέκυψαν στην πορεία, δεν επέτρεψαν την ολοκλήρωση του φιλόδοξου αυτού σχεδιασμού που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Τελικά το 1967 το ακίνητο αγοράζεται από το Ταμείο Σύνταξης Υπαλλήλων της Τράπεζας Ελλάδας, και για μια 20ετία, οι κινηματογραφικές του αίθουσες λειτουργούν χωρίς διακοπή από το μεγάλο κινηματογραφικό όμιλο Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης Α. Ε., προβάλλοντας αξέχαστες ταινίες. Ωστόσο η είσοδος του video στην ελληνική πραγματικότητα, σηματοδότησε τη φθίνουσα πορεία της λειτουργίας του κινηματογράφου, οι αίθουσες του οποίου σφραγίστηκαν, στις αρχές της 10ετίας του ’90. Από τότε μέχρι και σήμερα ο ισόγειος χώρος του κτιρίου, ενοικιάζεται ανά διαστήματα ως εκλογικό κέντρο.