Pεπορτάζ Θάνος Περβολαράκης



Ο ανείπωτος πόνος του πατέρα που έχασε το μονάκριβο αγγελούδι του γίνεται οργή και ξέσπασμα. Απαρηγόρητοι οι γονείς του Μανόλη Μαρκάκη για το κακό που χτύπησε την οικογένειά τους... Εχασαν το παιδί τους σε μια εγχείριση ρουτίνας.

Ο πατέρας του άτυχου Μανόλη, Γιάννης Μαρκάκης ζητά την απόδοση ευθυνών. Τη δικαίωση του νεκρού αγοριού του, που έφυγε τόσο άδικα. Αναζητά απαντήσεις για το χαμό του 10χρονου παιδιού του, με μοναδικό μέχρι και χθες το απόγευμα (πριν τη διενέργεια της νεκροψίας) οδηγό, το ένστικτό του. Το ένστικτο του πατέρα που δεν κάνει λάθος και τον οδηγεί, όπως λέει, στο συμπέρασμα ότι «κάποιος ευθύνεται» γι’ αυτή την τραγωδία.

«Το ένστικτό μου λέει ότι μου «έφαγαν» το παιδί . Αυτό είναι το μόνο που ξέρω» μας είπε χθες λίγες ώρες πριν τη διενέργεια νεκροψίας- νεκροτομής στο άψυχο σώμα του μικρού Μανόλη.

Με τρεμάμενη φωνή που μόλις και μετά βίας ακούγεται ο δημοτικός υπάλληλος του δήμου Καστελίου περνά στην αντεπίθεση και επιθυμεί να λάμψει η αλήθεια. Είναι χρέος του ως πατέρας προς το νεκρό παιδί του…

Καταγγέλλει ότι στην κλινική δεν υπήρχε ο κατάλληλος εξοπλισμός. Επικαλείται γι’ αυτές τους τις καταγγελίες την πρώτη του ξαδέλφη και γιατρό (αναισθησιολόγος), η οποία μπήκε στο χειρουργείο και είδε το παιδί χωρίς σφυγμό.

«Η πρώτη μου ξαδέλφη θα καταθέσει αυτό που είδε. Πρόλαβε και μπήκε στο χειρουργείο τη στιγμή της εγχείρισης. Δεν είχαν, μου είπε, ούτε μόνιτορ. Ο γιατρός κρατούσε το χέρι του γιου μου για να βρει το σφυγμό», μας είπε χθες ο Γιάννης Μαρκάκης.

Επαναλαμβάνει συνεχώς με τη φωνή του χαροκαμένου πατέρα ότι το παιδί του μπήκε υγιές και βγήκε νεκρό. «Ίσως μου πουν ότι ο γιος μου είχε πρόβλημα υγείας. Γιατί δεν το βρήκαν όταν έγινε ο προεγχειρητικός έλεγχος;» διερωτάται.

«Θέλω να ρωτήσω αυτούς τους κυρίους αν βάζουν στο χειρουργικό τραπέζι ανθρώπους, χωρίς να ξέρουν αν θα βγουν έξω ζωντανοί. Έπρεπε να γνωρίζουν εάν το παιδί μου είχε παθολογικό πρόβλημα. Εγώ πρέπει να τους πω πώς να κάνουν τη δουλειά τους;».

Ο Γιάννης Μακράκης μάχεται για να λάμψει η αλήθεια. Αναγνωρίζει ότι ο πρώτος ξάδερφος του που θα χειρουργούσε το παιδί, είναι σαν αδερφός του. Επιρρίπτει όμως ευθύνες στον αναισθησιολόγο που νάρκωσε το 10χρονο αγγελούδι.

«Δεν κρατήθηκα και επιτέθηκα σε αυτό τον άνθρωπο. Γιατί δεν το έκανα σε άλλον γιατρό που ήταν πιο κοντά μου; Πιστεύω ότι το λάθος ήταν μάλλον του αναισθησιολόγου. Δε ξέρω αν ευθύνεται η κλινική. Ξέρω μονάχα ότι έγινε εκεί η εγχείριση. Αν γιατροί και κλινική δεν είναι σε θέση να κάνουν τη δουλειά τους, τότε να την κλείσουν».