Ποτέ φυσικά η ελληνοτουρκική συνύπαρξη δεν υπήρξε σταθερή. Και ποιοτική. Είχε τις εντάσεις της που κορυφώθηκαν μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Το πράγμα κοντά στον Πόλεμο έμοιαζε να ισορροπεί. Στον Πόλεμο η Τουρκία αρνήθηκε να συμπράξει με τους Ευρωπαίους συμμάχους και κράτησε τυπικά μια ουδετερότητα-στην ουσία ευνόησε τον Άξονα.Το 1942 η Τουρκική Κυβέρνηση με κρυφό διάταγμα επέβαλε τον περιβόητο φόρο περιουσίας που υποχρέωνε όλες τις μειονότητες της χώρας -τους Aρμένιους, τους Εβραίους αλλά κυρίως τους Έλληνες-να δώσουν μεγαλύτερη υπέρμετρα φορολογία στο Κράτος με το αιτιολογικό των χαμηλών εισοδημάτων απο το σύνολο των 21.000.000 κατοίκων της χώρας .

Μετά το 1942 μέχρι το 1954 άρχισαν να ανακάμπτουν οι δείκτες. Οι Έλληνες της Πόλης είχαν πάντα 2-5 βουλευτές στο Τουρκικό Κοινοβούλιο και φυσικά η παντοδυναμία της Μειονότητας σε συνδιασμό με το δειθνές κύρος που άρχισε να αποκτά το Οικουμενικό Πατριαρχείο έκαναν διάφορους κύκλους να νομίσουν πως η καινούρια εθνική απειλή της χώρας πλέον ήταν οι ίδιοι οι Ρωμιοί... Ενδεικτικά απο την περίοδο 1942-1955 μπορούμε να συλλέξουμε καταρριπτικά στοιχεία της υπεροχής των Ελλήνων... 15% κάθε χρόνο της φορολογίας του Τουρκικού Κράτους προερχόταν απο τους Έλληνες.. το 25% των επιχειρήσεων και μαγαζιών στην Πόλη με συνολική δύναμη το 45% της Εγχώριας τουρκικής αγοράς ανήκε στην Ελληνική Μειονότητα... Τα σχολεία της Πόλης - τα 34 Δημοτικά και Νηπιαγωγεία και τα 5 Γυμνάσια λύκεια(Ιωακέιμιο, Κεντρικό, Ζωγραφειο, Γένους Σχολή, Ζάππειο) είχαν πάντα πάνω απο 5.000 μαθητές...