Μετά την πρώτη ουσιαστικά πτήση από τους αδερφούς Ράιτ και του υπόλοιπους μηχανικούς ο πυρετός των εξοπλισμών στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου συντέλεσε στην ταχύτατη εξέλιξη του αεροπλάνου, που σε ελάχιστα χρόνια έπαψε να είναι μια ελαφριά εύθραυστη κατασκευή, με μικρές και αβέβαιες επιδόσεις και έγινε ένα συμπαγές όχημα με ισχυρούς και αξιόπιστους κινητήρες και σημαντικές δυνατότητες μεταφοράς πολεμικού φορτίου.
Αρχικά τα αεροπλάνα χρησιμοποιήθηκαν για την αναγνώριση και φωτογράφιση των εχθρικών θέσεων. Ιδιαίτερα οι Γάλλοι, που είχαν τα περισσότερα, τα χρησιμοποίησαν σε αναγνωριστικές πτήσεις ήδη κατά την έναρξη του πολέμου, παρατηρώντας τις κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων πριν από τη μάχη του Μάρνη.
Στη διάρκεια του πολέμου κατασκευάστηκε ένας τεράστιος αριθμός αεροπλάνων: μόνο στη Γερμανία και τις τέσσερις κυριότερες δυτικές σύμμαχες χώρες η παραγωγή τους ξεπέρασε τις 200.000. Η προηγούμενη μικρής έκτασης τυποποιημένη παραγωγή, που είχε αρχίσει στη Γαλλία, μεταβλήθηκε σε μεγάλη βιομηχανία, που απασχόλησε εκατοντάδες χιλιάδων εργαζόμενων σε πολλές χώρες.
Μετά τον πόλεμο, η πείρα που είχε αποχτηθεί χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη της πολιτικής αεροπορίας, αλλά παρά την πτώση της δραστηριότητας στον πολεμικό τομέα έγιναν σημαντικές βελτιώσεις και στα πολεμικά αεροπλάνα.
Οι επιδόσεις αυξήθηκαν σημαντικά και στο διάστημα των δεκαπέντε χρόνων μετά τον πόλεμο η ταχύτητα των αεροπλάνων τριπλασιάστηκε, υπερβαίνοντας τα 600 χλμ. την ώρα.
Μετά τον πόλεμο άρχισε να αναπτύσσεται και η πολιτική αεροπορία, αρχικά με μετατροπή των μεγαλύτερων πολεμικών αεροπλάνων για τη μεταφορά επιβατών. Είναι αυτονόητο ότι εκείνα τα πρόχειρα διαρυθμισμένα αεροπλάνα δεν πρόσφεραν καμιά από τις ανέσεις των σημερινών επιβατικών, ούτε υπήρχε η υποδομή εδάφους για την υποβοήθηση της αεροπλοΐας, η σημασία όμως των εναέριων μεταφορών έγινε γρήγορα αντιληπτή και καταβλήθηκαν προσπάθειες από τις κυβερνήσεις - της Ευρώπης ιδιαίτερα - για τη βελτίωση και επέκτασή τους. Για το σκοπό αυτό στις μεγαλύτερες χώρες ιδρύθηκαν και υπουργεία αεροπορίας.
Ήδη το 1919 ιδρύθηκαν οι πρώτες εταιρείες πολιτικής αεροπορίας, η ολλανδική ΚLΜ και η γερμανική Ντόιτσε Λούφτρεεντεραϊ και ακολούθησαν οι Αυτοκρατορικές Αερογραμμές της Μεγάλης Βρετανίας (από τις οποίες προήλθε αργότερα η ΒΟΑC, για τις διηπειρωτικές πτήσεις και η ΒΕΑ, για τις ευρωπαϊκές), η γαλλική Ερ Φρανς (1933), η ελβετική Σουισέρ κ.ά.
Ο ανταγωνισμός των αεροπορικών εταιρειών και οι απαιτήσεις τους συνέβαλαν στην εξέλιξη του αεροπλάνου και κατασκευάστηκαν αεροπλάνα της πολιτικής αεροπορίας μεγαλύτερα, ανετότερα και ασφαλέστερα. Το 1929 παρουσιάστηκε το γερμανικό δωδεκακινητήριο υδροπλάνο Ντορνιέ Dο - Χ, που μπορούσε να μεταφέρει μέχρι 170 επιβάτες, αλλά παρουσίασε σοβαρά τεχνικά προβλήματα και εγκαταλείφτηκε γρήγορα.
Στη δεκαετία του '20 οι αερομεταφορές στις Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασαν καθυστέρηση και μόνο στα τελευταία χρόνια της άλλαξε η κατάσταση, με την ίδρυση της Παναμέρικαν και άλλων εταιρειών και την εμφάνιση των τρικινητήριων αεροπλάνων Φορντ και των μεγάλων Σικόρσκι S - 40.
Το 1933 άρχισε τις πτήσεις το "Ντάγκλας DC3", το οποίο υιοθετήθηκε από τις περισσότερες εταιρείες του κόσμου και χρησίμευσε ως μεταγωγικό πολλών πολεμικών αεροποριών. Πρόκειται για το γνωστό και μακρόβιο "Ντακότα", το οποίο, κατασκευασμένο σε μεγάλους αριθμούς κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, πετά ακόμη και σήμερα. Άλλα σύγχρονα αμερικανικά αεροπλάνα ήταν τα Λόκχιντ 10 και Μπόινγκ 247D.
Οι βρετανικές Αυτοκρατορικές Αερογραμμές χρησιμοποιούσαν αρχικά τα μεγάλα τετρακινητήρια διπλάνα Χάντλι Πέιτζ ΗΡ - 42 και κατόπι τα πιο σύγχρονα μονοπλάνα Ενσάιν, ενώ στη Γαλλία εμφανίστηκαν τα Βιμπό 210 και στην Ιταλία τα Σαβόια Μαρκέτι SΜ73. Στο νότιο Ατλαντικό χρησιμοποιήθηκε το γαλλικό υδροπλάνο Λατεκέρ 300.
Στα χρόνια αυτά η αεροναυπηγική στηρίχτηκε σε ασφαλείς θεωρητικές και πειραματικές βάσεις_ η χρήση αεροδυναμικών σηράγγων γενικεύτηκε στις δοκιμές νέων τύπων αεροπλάνων πριν από την πτήση.
Η χρήση στροβιλοελικοφόρων αεροπλάνων φαινόταν να επιβάλλεται στις μέσες αποστάσεις, μέχρις ότου εμφανίστηκε το ωραίο γαλλικό δικινητήριο αεριωθούμενο Καραβέλ της Σιντ Αβιασιόν (κρατική εταιρεία που αποτέλεσε αργότερα τον πυρήνα της σημερινής Αεροσπασιάλ), του οποίου η μεγάλη τεχνική και εμπορική επιτυχία εκτόπισε τα στροβιλοελικοφόρα αεροπλάνα από τις μέσες αποστάσεις και τα περιόρισε στις μικρές.
Στις Η.Π.Α., μετά το Μπόινγκ 707, παρουσιάστηκε το ανάλογό του Ντάγκλας DC - 8, που είχε επίσης εμπορική επιτυχία, ενώ τα Κονβέρ 880 και 990, παρά τις επιδόσεις τους, δεν ικανοποίησαν τις προσδοκίες του κατασκευαστή τους, επειδή ενώ δεν είχαν αρκετή εμβέλεια για τις διηπειρωτικές πτήσεις, δεν ήταν αρκετά οικονομικά στις μέσες αποστάσεις. Εξάλλου στην κατηγορία τους αντιμετώπιζαν και τον ανταγωνισμό του Μπόινγκ 720, που προήλθε από το 707.
Η επιτυχία της Καραβέλ και οι πωλήσεις της στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες ανάγκασε τις αμερικανικές εταιρείες να κατασκευάσουν και αεριωθούμενα μέσων αποστάσεων: το τρικινητήριο Μπόινγκ 727 και το δικινητήριο Ντάγκλας DC - 9, ενώ στην Ευρώπη εμφανίστηκαν και τα βρετανικά Τράιντετ και Ουάν - Ιλέβεν.
Η Σοβιετική Ένωση επιτέλεσε πολύ γρήγορη πρόοδο στον τομέα της αεροπορικής βιομηχανίας και παρουσίασε το τεράστιο ελικοστροβιλοφόρο επιβατικό και μεταγωγικό μεγάλων αποστάσεων Τουπόλεφ Τu - 114, το μεγαλύτερο του κόσμου στην εποχή εκείνη. Παράλληλα η Αεροφλότ χρησιμοποίησε το γνήσιο αεριωθούμενο Τουπόλεφ Τu - 104. Λίγα χρόνια αργότερα εμφανίστηκε το μεγάλο τετρακινητήριο Ιλιούσιν 62, με τους κινητήρες στο πίσω μέρος της ατράκτου, παρόμοιο με το περίπου σύγχρονό του βρετανικό VC - 10.
Τα Μπόινγκ 707 και 727 και Ντάγκλας DC - 8 και DC - 9 εφοδιάστηκαν με νέους κινητήρες και απόχτησαν μακρύτερη άτρακτο, για αύξηση της χωρητικότητάς τους, ενώ για την κάλυψη των μέσων ως μικρών αποστάσεων κατασκευάστηκε το Μπόινγκ 737, που αν και μικρότερο έχει σχεδόν το ίδιο πλάτος της ατράκτου.
Στα μέσα της δεκαετίας του '70 άρχισαν τα δρομολόγια του γαλλοβρετανικού υπερηχητικού δελταπτέρυγου αεροπλάνου Κονκόρντ, το οποίο υπήρξε ένα λαμπρό τεχνικό επίτευγμα της ευρωπαϊκής αεροπορικής βιομηχανίας, αλλά είχε μικρή εμπορική επιτυχία, εξαιτίας του υψηλού λειτουργικού κόστους (ιδιαίτερα μετά την πρώτη ενεργειακή κρίση που ανέβασε απότομα τις τιμές των καυσίμων) και των σκόπιμων εμποδίων που δημιούργησαν οι Η.Π.Α. στην πρόσβασή του στα αμερικανικά αεροδρόμια, με το πρόσχημα του μεγάλου θορύβου. Το Κονκόρντ, με ταχύτητα ταξιδιού διπλάσια του ήχου, συντέλεσε αποφασιστικά στην προαγωγή της ευρωπαϊκής τεχνολογίας.
Η κοινοπραξία
Το σημαντικότερο ίσως γεγονός στον τομέα των κατασκευών της πολιτικής αεροπορίας από τις αρχές της δεκαετίας του '70 ήταν η συγκρότηση της ευρωπαϊκής κοινοπραξίας Αirbus, από τη γαλλική Αerοspatiale, τη βρετανική Βritish Αerοspace και τη γερμανική Deutsche Αirbus. Η σειρά των αεροπλάνων που κατασκευάστηκε, φαρδιάς ατράκτου για μέσες και μικρές - μέσες αποστάσεις, είχε πολύ μεγάλη τεχνική και εμπορική επιτυχία, κατακτώντας το ένα τρίτο περίπου της παγκόσμιας αγοράς (εκτός από τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες), εκτοπίζοντας από τη δεύτερη θέση την Μακ Ντόνελ - Ντάγκλας και απειλώντας την ηγεμονία της Μπόινγκ. Τα Αirbus, αθόρυβα, άνετα, ευέλικτα, ασφαλή και οικονομικά, παρουσίασαν πλήθος επαναστατικών καινοτομιών και επιβλήθηκαν σ' όλο τον κόσμο.
Αρχικός τύπος ήταν το Αirbus Α 300 Β (1972). Ακολούθησε το Αirbus Α 300 Β4 (1974), του οποίου ο τύπος Β4 - 200 έχει μέγιστο βάρος 165 τόνων και χωρητικότητα 336 επιβατών. Από το 1984 κατασκευάζεται το Αirbus Α 300 Β4 - 600, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα άρχισαν οι παραδόσεις του νέου Αirbus Α 310 - 200. Το 1985 παρουσιάστηκε το αεροπλάνο μεγάλων αποστάσεων Αirbus Α 310 - 300, ενώ το 1991 - 92 ολοκληρώθηκε η παραγωγή του δικινητηρίου Αirbus Α 330 και του τετρακινητήριου μεγάλων αποστάσεων Αirbus Α 340.

