Tα όρια
Παλαιότερα, ο κόσμος ήταν πολύ πιο απλός. Συγκεκριμένος. Ευανάγνωστος. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου, επίσης. Ξέραμε ότι Μάιο τελειώνουν όλα. Κατεβαίνουν ρολά. Μεσολαβούν πάνω-κάτω τρεις μήνες κι ύστερα όλο πάλι απ' την αρχή. Σήμερα ο κόσμος είναι σύνθετος. Συγκεχυμένος. Με τον μπούσουλα χαμένο. Ακολουθεί δρόμους που δεν οδηγούν πουθενά. Μονo σε παραλογισμούς και αδιέξοδα. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου, επίσης. Τώρα, έχουμε Κύπελλα Συνομοσπονδιών και προκριματικά εθνικών ομάδων Ιούνιο κι Αύγουστο. Έχουμε προκριματικά Τσάμπιονς Λιγκ και ΟΥΕΦΑ (και Intertoto!), non-stop. Έχουμε περιοδείες στην Ασία και την Αμερική. Έχουμε κανάλια που δείχνουν ό,τι κινείται. Τα 'χουμε Ολα. Και φυσικά δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Φίλαθλοι, παίκτες, τηλεορασάνθρωποι. Ποιος μπουχτισμένος είν' ευτυχισμένος; Οι παίκτες, τα γνωστά. Κουράζονται, καίγονται, τραυματίζονται. Οι τηλεοράσεις, τα δικά τους. Μονίμως ανικανοποίητες με τα ratings. Οι πελάτες; Ως και οι Ασιάτες, μέχρι πρότινος αθώα κι ανυποψίαστα θύματα της κομμωτικής Μπέκαμ, ξύπνησαν πλέον κι αντιλήφθηκαν τη θερινή κοροϊδία. Για να δουν από κοντά Ρεάλ ή Μπαρτσελόνα, το εισιτήριο έφτασε να κοστίζει περίπου το μισό μηνιάτικό τους. Kαι να πεις ότι θα δουν... αληθινούς αγώνες; Κατάκοπους σταρ βλέπουν, να μπαίνουν απ' το αεροπλάνο στο πούλμαν και να σέρνονται απ' το γήπεδο στην εκδήλωση του χορηγού. Αυτός καθαυτός ο αυξημένος αριθμός των ματς είναι ζήτημα. Αλλά δεν είναι λύση να δοκιμάζουμε τόσο εξαντλητικά τα όρια.
AΛEΞHΣ ΣΠYPOΠOYΛOΣ
SPORTDAY