Η κατάθεση της χήρας του προέδρου στο δικαστήριο που έγινε στο Ηράκλειο, ήταν συγκλονιστική. Ο Στρατής Σαρτζετάκης, είχε καταδικαστεί για ένα φόνο, για τον οποίο είπαν στο δικαστήριο ότι ήταν αμφιλεγόμενη η ενοχή του και αποφυλακίστηκε το 1964. Το 1978, βρέθηκε κοντά σε κάποιον που δέχτηκε φονική επίθεση, με αποτέλεσμα να «τον πάρουν» οι σφαίρες. Από τότε είχε αναπηρία στο δεξί χέρι και το πόδι.

«Μετά την απόδραση του Σπύρου, ο διευθυντής των φυλακών μας ενημέρωσε να προσέχουμε και το είπα στον άντρα μου αλλά αυτός μου είπε ότι δεν έπρεπε να ανησυχούμε. Βγήκε από το σπίτι και λίγο μετά άρχισαν οι πυροβολισμοί. Φοβήθηκα, το μυαλό μου πήγε στο Σπύρο , σκέφτηκα τον άντρα μου και φώναξα «Παναγία μου». Έτρεξα προς την πλατεία. Όλοι με κοίταζαν κρυμμένοι, Πήγαινα από το ένα καφενείο στο άλλο, αλλά κανείς δεν μου μιλούσε. Καθώς έτρεχα, είδα το Βασίλη που πυροβολούσε και φώναζε «φύγετε όλοι, θα σας σκοτώσω». Είδα τη Δέσποινα και μου είπε, «κακομοίρα, γλάκα και εκιέ ‘ναι ο άντρας σου». Μούδιασα, και πηγαίνοντας είδα ένα μαύρο κουβάρι και το Βασίλη να τον χτυπά στο κεφάλι. «Σκύλε, γιατί σκοτώνεις τον άντρα μου» φώναζα. Το παιδί μου ο Γιώργος, έτρεχε πίσω μου και προς την άκρη του δρόμου και καθώς ο Βασίλης «έπαιζε» του άντρα μου φώναξε προς το παιδί «σκύλε, θα σε σκοτώσω και εσένα». Εγω τότε, του είπα «άφες μου μπάρεμ’ το κοπέλι μου», και αυτός είπε «θα σου το αφήσω, αλλά μισερό» και πυροβόλησε.

Ο 13χρονος τότε Γιώργος, ένιωσε μόνο το κάψιμο της σφαίρας στο χέρι του και έπεσε αιμόφυρτος. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, έπαθε εκτεταμένη ρήξη δεξιού λοβού ήπατος, ρήξη δεξιού ημιδιαφράγματος του δεξιού πνεύμονα και του περικαρδίου και διαμπερές τραύμα αριστερού καρπού και αντιβραχίου, υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις στην Αθήνα και έμεινε ένα μήνα στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μέλη των οικογενειών των δραστών και των θυμάτων εγκατέλειψαν την περιοχή μετά τα τραγικά γεγονότα τα οποία σκιάζουν ακόμα τη ζωή όλων των κατοίκων.