Pεπορτάζ Γιώργος Mαραθιανός

Την αγωνία τους για το παρόν και το μέλλον της αμπελουργίας του τόπου, εκφράζουν σήμερα μιλώντας στην «Π» οι αγρότες ενός παραδοσιακού χωριού στην παραγωγή σταφίδας, του Κρουσώνα. Είναι απογοητευμένοι και φέτος ξεκινούν τον τρύγο εντελώς απρόθυμα. Δεν υπάρχει άλλωστε κάτι να τους δίνει θάρρος…

Οι αμπελουργοί του Κρουσώνα, κάνοντας λόγο για την κατάσταση στη γεωργία, η οποία τα τελευταία 20 χρόνια και ειδικά τώρα, τους έχει φέρει «στο χείλος του γκρεμού» όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, περιγράφουν με γλαφυρό τρόπο την τραγική οικονομική τους κατάσταση και δε διστάζουν να αποδώσουν τις ευθύνες εκεί όπου θεωρούν ότι πραγματικά αυτές ανήκουν.

Την αρχή κάνει ο κ. Μανώλης Βιδοζαχαράκης, παραγωγός επιτραπέζιων σταφυλιών και σταφίδας, ο οποίος ξεκίνησε μιλώντας για μια «τραγική τελευταία εικοσαετία στο χώρο της γεωργίας που έφτασε το επάγγελμα του αγρότη στο τέλος του», και η οποία «δημιούργησε μια κατάσταση που δεν μπορεί πλέον καμία κυβέρνηση να ανατρέψει».

Μιλώντας στη συνέχεια πιο συγκεκριμένα, για την μεν απόφαση να μειωθεί η στρεμματική ενίσχυση τόνισε ότι αυτή «δημιουργεί ένα επιπλέον πρόβλημα στα πολλά που ήδη έχουμε εμείς οι αγρότες», σημειώνοντας, ωστόσο, ότι «αυτό ήταν κάτι αναπόφευκτο από τη στιγμή που το αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ένωση», για τη δε διατήρηση του πλαφόν παραγωγικότητας στα ίδια επίπεδα φάνηκε αρκετά απαισιόδοξος τονίζοντας ότι «αν δε μειωθεί, φοβάμαι ότι δε θα πάρει κανένας μας επιδότηση».

Τελειώνοντας, έκανε μια μελαγχολική σύγκριση της τωρινής ζοφερής πραγματικότητας με το παρελθόν και τις πολύ καλύτερες οικονομικές συνθήκες που υπήρχαν στον αγροτικό τομέα τότε, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «το εισόδημά μας από τα σταφύλια κάποτε έφτανε για να περνάμε καλά, να συντηρούμε την οικογένεια μας και επιπλέον να προικίζουμε τα παιδιά μας και σήμερα δεν επαρκεί ούτε για να ζήσουμε αξιοπρεπώς».

Ο κ. Κώστας Σαββάκης, επίσης σταφυλοπαραγωγός, ήταν ακόμα πιο σαφής στα λεγόμενα του, θέλοντας πριν πει οτιδήποτε άλλο, να τονίσει αρχικά ότι «η λέξη που ταιριάζει για να περιγράψει την κατάσταση των αγροτών περισσότερο από κάθε άλλη είναι «πείνα». Χρησιμοποίησε μάλιστα και τη γλώσσα των αριθμών για να αποδείξει του λόγου του το αληθές αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «ο καλύτερος από τους αγρότες εδώ του χωριού, αλλά και γενικά, είναι ζήτημα αν εξασφαλίζει εισόδημα πάνω από 6000 ευρώ».Ο κ. Σαββάκης διερωτήθηκε αν «υπάρχει κάποιος σήμερα που μπορεί να ζήσει την οικογένεια του με τόσα λεφτά…». O ίδιος πρόσθεσε ότι «πάνω από το 30% των κατοίκων του χωριού, ενώ ασχολείται με τα αγροτικά, περιμένει τη σύνταξη του και μόνο κάθε πρώτη του μηνός για να ζήσει».

Τη δύσκολη αυτή κατάσταση έρχονται να επιδεινώσουν και άλλα προβλήματα, όπως η χαμηλή φετινή παραγωγικότητα των αμπελιών για την οποία ο κ. Σαββάκης τόνισε ότι «οφείλεται κυρίως στα φετινά φαινόμενα χαλαζόπτωσης», αλλά και οι χαμηλές τιμές των επιτραπέζιων σταφυλιών για τις οποίες ο ίδιος αναφέρει ότι «τις περιμένουμε ελάχιστα ανεβασμένες, αλλά πολύ κοντά στα περυσινά εξευτελιστικά επίπεδα».



«Δραματική» η κατάσταση των αμπελουργών



Επόμενος από τους αγρότες που μίλησαν στην «Π» είναι ο κ. Νίκος Ψαράκης, ο οποίος αφού χαρακτήρισε κι αυτός με τη σειρά του «δραματική» την κατάσταση του σημερινού αγρότη, απέδωσε την κύρια ευθύνη στις κυβερνήσεις οι οποίες «με την ψεύτικη συμπεριφορά και την αντιμετώπιση που δείχνουν στους αγρότες τόσα χρόνια, έχουν καταφέρει να τους οδηγήσουν στην πείνα». Θέλοντας να καταδείξει το μέγεθος του οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν, είπε ότι «αν δεν υπήρχαν και αυτές οι μικρές συντάξεις που παίρνουμε, τώρα θα είχαμε πεθάνει», συμπληρώνοντας ότι «ζούμε όλοι χρεωμένοι στις τράπεζες και με δανεικά».

Ο κ. Ψαράκης δεν παρέλειψε να κατηγορήσει τις κυβερνήσεις και για άλλον έναν λόγο που δεν είχε αναφερθεί ακόμα και ο οποίος έχει να κάνει με το γεγονός ότι «δε δίνουν κίνητρο στους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με τη γεωργία», με αποτέλεσμα «να εγκαταλείπεται σιγά σιγά το επάγγελμα και να μαραζώνουν οι καλλιέργειες».

Το λόγο, έπειτα, πήρε ο κ. Νίκος, επί χρόνια κι αυτός αγρότης, σταφυλοπαραγωγός, ο οποίος αφού επεσήμανε το γεγονός ότι «το γεωργικό επάγγελμα είναι σε μεγάλη κρίση παρασύροντας μαζί του και όλους εμάς», διαπίστωσε φανερά απογοητευμένος ότι «τόσα χρόνια το φωνάζουμε, αλλά κανένας δε μας παίρνει σοβαρά υπόψη του». Συνεχίζοντας, τόνισε ότι «σήμερα ο αγρότης δουλεύει σα σκυλί χωρίς να αμείβεται ούτε στο ελάχιστο για τον κόπο του», ενώ δε δίστασε να αποδώσει σημαντικές ευθύνες και στους συνεταιρισμούς οι οποίοι «ενώ υποτίθεται ότι υπάρχουν για να εκπροσωπούν τα δικά μας συμφέροντα, δεν κάνουν απολύτως τίποτα ικανό να ανατρέψει την κατάσταση».

Μιλώντας στη συνέχεια για το θέμα της στρεμματικής ενίσχυσης και της επικείμενης μείωσής της, σχολίασε δηκτικά το γεγονός λέγοντας ότι «κάτι λίγα παίρναμε που δεν έφταναν ούτε για «ζήτω», τώρα με τα καινούργια μέτρα αποφασίζουν να μας τα κόψουν κι αυτά» και συμπεριέλαβε τέτοιες αποφάσεις στο πλαίσιο της «εγκατάλειψης των αγροτών στη μοίρα τους να αγωνίζονται ακόμα και στα τελευταία τους χρόνια για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί».



Ευθύνες και στις συνεταιριστικές οργανώσεις



Περισσότερο ενημερωμένος απ’ όλους, μιας και στο παρελθόν έχει διατελέσει πρόεδρος του συνεταιρισμού και ιδιαίτερα ξεκάθαρος στις απόψεις και τις προτάσεις του, παρουσιάστηκε ο τελευταίος από τους παραγωγούς του Κρουσώνα που μίλησαν στην «Π», ο κ. Βενιζέλος Ξυλούρης. Καταρχήν, λοιπόν, ο κ. Ξυλούρης αναφέρθηκε στο θέμα της στρεμματικής ενίσχυσης τονίζοντας ότι «αν περάσει, η ζημιά θα είναι αρκετά μεγάλη για τους αγρότες», συμπληρώνοντας ότι «τέτοιες αποφάσεις δεν κάνουν καλό αυτή τη στιγμή μιας και το προϊόν είναι ευπαθές και ήδη σε τεντωμένο σχοινί, οπότε καλό θα ήταν να μην το φορτώνουμε και με άλλα προβλήματα».

Σε αυτό το σημείο, υπογράμμισε την ανάγκη η σταφίδα ως προϊόν «να βρει το δρόμο της», καθώς «έχουμε το προνόμιο και την ευλογία εδώ στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει και με πολλά άλλα ελληνικά προϊόντα τα οποία είναι περιζήτητα και στο εξωτερικό, να καλλιεργείται η καλύτερης ποιότητας σταφίδα στον κόσμο».

Για να επιτευχθεί, ωστόσο, αυτή η εμπορική πρόοδος της σταφίδας, απαραίτητο θεωρείται, σύμφωνα με τον κ. Ξυλούρη, «να πέσει το βάρος στους συνδικαλιστές αγρότες και στους συνεταιρισμούς, οι οποίοι πρέπει να ψάξουν και να βρουν νέες αγορές» και παράλληλα «να εγκαταλειφθεί η λογική να φορτώνουμε συνέχεια τα πάντα στις κυβερνήσεις, αφού λύσεις υπάρχουν αν θέλουμε να τις δούμε».

Εδώ, θέλησε να αναφερθεί πιο συγκεκριμένα στις συνεταιριστικές οργανώσεις και την αδράνεια που, όπως πιστεύει, τις χαρακτηρίζει σημειώνοντας ότι «δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι συνεταιρισμοί, από τη στιγμή που φτιάχνονται για ένα συγκεκριμένο λόγο που είναι να διεκδικούν τα δικαιώματα των αγροτών, δείχνουν τόσο παθητικοί σε αυτό τους το ρόλο».

Συνεχίζοντας, ο κ. Ξυλούρης έκανε λόγο για μια παράλογη κατάσταση που, όπως τόνισε, έχει παρατηρήσει ο ίδιος να διαμορφώνεται και σύμφωνα με την οποία «αντί να εκμεταλλευτούμε ως τόπος το γεγονός ότι τα κρητικά προϊόντα είναι περιζήτητα σε όλο τον κόσμο, βλέπουμε να ξεπατώνονται και να αφήνονται όλο και περισσότερες καλλιέργειες γιατί δε “βγαίνουν” οικονομικά οι αγρότες».

Σε ερώτηση, εξάλλου, στη συνέχεια, για το αν οι παραγωγοί έχουν κάποια ευθύνη για όλη αυτή τη, δύσκολη γι’ αυτούς, κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι «έχουν και αυτοί κάποιο μερίδιο ευθύνης, όχι όμως για τη δημιουργία της, αλλά για το ότι δε διεκδικούν όσο πρέπει τα δικαιώματα τους».

Τελειώνοντας, ο κ. Ξυλούρης αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο μπορούν να λυθούν ή, έστω να μειωθούν τα συσσωρευμένα προβλήματα των αγροτών, τονίζοντας ότι «ως μόνο δρόμο βλέπω μια σειρά συζητήσεων μεταξύ όλων των φορέων -της κυβέρνησης, των συνεταιριστών, αλλά και εκπροσώπων των ίδιων των παραγωγών- οι οποίες θα απέχουν, ωστόσο, από πολιτικά παιχνίδια και αντιπαλότητες», ενώ δεν παρέλειψε να σταθεί στη μεγάλη σημασία που θα έχει μια τέτοια λύση, όχι μόνο για τους αγρότες, αλλά και για όλους τους υπόλοιπους, αφού «τα λεφτά που αφαιρούνται από τους αγρότες με όλα αυτά, αφαιρούνται ταυτόχρονα και από το γενικότερο κύκλο του χρήματος ο οποίος μας ενδιαφέρει όλους».