Tης Λίλιαν Δαφερμάκη

Οριστικοποιεί την απόφαση του ο Δήμος Ηρακλείου, να κατασκευάσει το υπόγειο γκαράζ της πλατείας Ελευθερίας, με τρόπο ώστε να μην καταστραφεί το πάρκο Γεωργιάδη, έπειτα από τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα της «Π» που ανέδειξαν την ανάγκη να επιλεγεί η περισσότερο δαπανηρή κατασκευαστικά λύση, προκειμένου να διασωθεί ένας από τους ελάχιστους «πνεύμονες» πρασίνου που υπάρχει σήμερα στο κέντρο της πόλης.

Το θέμα έχει εισαχθεί προς συζήτηση στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΠΤΑΗ, όπου και θα παρουσιαστεί η τροποποιημένη πρόταση των μελετητών, η οποία προβλέπει ότι το υπόγειο γκαράζ της πλατείας Ελευθερίας, μπορεί να κατασκευαστεί χωρίς να χρειαστεί να καταστραφούν τα 2/3 του πάρκου. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να επιλεγεί μια πιο ακριβή οικονομικά λύση, για την υλοποίηση του γκαράζ, το κόστος της οποίας αποτιμάται από τους μελετητές στο ποσό του 1.500.000 ευρώ.

Ο επικεφαλής της Δημοτικής Επιχείρησης Β.Ξημέρης, σημειώνει ότι η δημοτική Αρχή ενστερνίζεται την άποψη ότι θα πρέπει να αλλάξει ο αρχικός σχεδιασμός κατασκευής του έργου, που αξίζει τον κόπο να συμπεριλάβει μια περισσότερο δαπανηρή λύση, που όμως θα έχει μεγαλύτερο κέρδος για την πόλη.

Ωστόσο όπως σημειώνει, το όλο θέμα θα πρέπει να το εξετάσει και η διοίκηση της Δημοτικής Επιχείρησης, και να αποφασίσει να δώσει το «πράσινο φως» για να πάρουν εντολή οι μελετητές να αλλάξουν τον αρχικό σχεδιασμό, κατασκευής του έργου με βάση τα νέα δεδομένα.

Το όλο θέμα θα είναι το μοναδικό που θα απασχολήσει τη σημερινή συνεδρίαση της διοίκησης της Δημοτικής Επιχείρησης, που ουσιαστικά καλείται να πάρει αποφάσεις σε ένα θέμα βαθειά πολιτικό, αφού αυτό το οποίο ουσιαστικά κρίνεται, δεν είναι μόνο το αν θα σωθεί το μοναδικό πάρκο που έχει σήμερα το Ηράκλειο, αλλά το πώς οι σημερινοί δημοτικοί άρχοντες, αντιλαμβάνονται την ανάπτυξη στον τόπο μας. Οι χειρισμοί τους «βαθμολογούνται», καθώς τελικά κρίνεται το εάν τελικά έχουμε διδαχθεί από τα φοβερά λάθη του παρελθόντος, προσεγγίζοντας την υπόθεση της εξέλιξης μέσα από μια καθαρά τεχνοκρατική διαδικασία, βάζοντας το κέρδος ως αυτοσκοπό, ή αν μιλώντας για ανάπτυξη στον τόπο μας συνεκτιμώνται και άλλοι παράγοντες που συνδέονται με την κοινωνική διάσταση των πραγμάτων και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Το σπουδαίο ζήτημα πάντως στην περίπτωση του πάρκου Γεωργιάδη είναι ότι, ευαισθητοποίησε μια σημαντική μερίδα των συμπολιτών μας, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν με ένα τρόπο πολύ ενεργό και εξακολουθούν να βρίσκονται σε επιφυλακή παρατηρώντας την εξέλιξη των πραγμάτων. Οι ίδιοι εμφανίζονται αποφασισμένοι να περιφρουρήσουν μέχρι τέλους την υπόθεση της διάσωσης του πάρκου Γεωργιάδη, τονίζοντας με έμφαση ότι, ακόμα και με το επιχείρημα της «μελλοντικής αποκατάστασης» (την οποία κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια πώς την εννοεί η δημοτική Αρχή) δεν θα πρέπει να καταστραφούν τρία στρέμματα του πάρκου, από όπου θα αποξηλωθούν δέντρα, δίπλα στα οποία μεγάλωσαν γενιές Ηρακλειωτών, και αποτελούν κομμάτι της ιστορίας αυτής της πόλης, αλλά και ζητούμενο για την χάραξη της ανάπτυξης του τόπου μας, που δεν μπορεί να στηρίζεται στο μπετόν.

Αυτό βέβαια μπορεί και κατασκευαστικά να προχωρήσει, σύμφωνα με την τεχνική έκθεση των μελετητών του υπόγειου γκαράζ, στην έκθεση των οποίων αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι, δεν θα γίνουν εκσκαφές σε ένα μήκος 40μ. όπως αρχικά προβλεπόταν, παρά μόνο 10 μ. από όπου όσα φυτά υπάρχουν θα μετακινηθούν σε διπλανά σημεία και δεν θα χρειαστεί να αλλάξει η εικόνα του πάρκου. Ειδικότερα όπως αναφέρουν, «η κατασκευή κατακόρυφης αντιστήριξης σε ολόκληρο το ύψος (περίπου 20μ) της εκσκαφής προς την πλευρά του πάρκου είναι πρακτικά αδύνατη επειδή σχεδόν σε ολόκληρο το ύψος αυτό το έδαφος αποτελείται από παλιά υλικά κατεδαφίσεων με τα οποία έχει επιχωθεί η αρχαία τάφρος. Τα υλικά αυτά χαρακτηρίζονται στις σχετικές γεωτρήσεις είτε ως μπάζα ( ανώτερα 6μ. περίπου), είτε ως χαλκώδη με διάσπαρτους ογκόλιθους. Σε τέτοιο υλικό δεν μπορεί να εξασφαλιστεί το εφικτό της τσιμεντόστρωσης των μηκών αγκύρωσης (περίπου 12μ.) των απαιτούμενων προτεντεταμένων τενόντων αγκύρωσης του πασαλότοιχου αντιστήριξης. Είναι όμως δυνατό να γίνει μια μικτή λύση με ανοικτή εκσκαφή σε βάθος περίπου 10 μ. και κατακόρυφο αντιστηριζόμενο μέτωπο εκσκαφής στο υπόλοιπο βάθος. Οι τένοντες αγκύρωσης του πασαλοφράγματος στην περίπτωση αυτή, θα είναι κεκλιμένοι, με κλίση περίπου 30 μοίρες, και θα αγκυρώνονται στο αρχικό φυσικό έδαφος, κάτω από πυθμένα της αρχαίας τάφρου. Σε πρώτη εκτίμηση η λύση αυτή θα απαιτήσει την κατάληψη της ζώνης πλάτους περί τα 13μ. πίσω από την οπίσθια πλευρά του σταθμού. Όσον αφορά στην πρόσθετη δαπάνη αυτής της αντιστήριξης, εκτιμάται εντελώς χονδρικά αυτή τη στιγμή σε 1.500.000 ευρώ».