Της Γωγώς Ξυπάκη
Κολύμπι, διάβασμα, ψάρεμα, μουσική, φωτογραφία, αθλητισμός είναι μερικές από τις ενασχολήσεις ή τα λεγόμενα χόμπι, με τα οποία έχουν τη δυνατότητα ορισμένοι άνθρωποι να ασχολούνται, περνώντας ευχάριστα τον ελεύθερο τους χρόνο.
Σίγουρα το να έχει κάποιος ελεύθερο χρόνο στις μέρες μας είναι πολυτέλεια.
Μερικοί όμως άνθρωποι το έχουν καταφέρει, βρίσκουν χρόνο για να κάνουν αυτό που αγαπούν, που τους γεμίζει, αυτό που έχουν μεράκι.
Η "Π" συνάντησε ορισμένους Ηρακλειώτες, οι οποίοι εκτός από το επάγγελμα τους μπορούν και συνδυάζουν το αγαπημένο τους χόμπι, ξεκλέβοντας λίγο χρόνο καθημερινά για να ασχοληθούν με αυτό.
Όπως λένε οι ίδιοι, "όταν αγαπάς κάτι, οπωσδήποτε θα βρεις χρόνο για να το κάνεις".
Φιλόλογος αλλά και στο θέατρο
Ο Ζαχαρίας Κατσακός είναι φιλόλογος, αλλά τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη φωτογραφία και το θέατρο.
Οι τελευταίες εξελίξεις πάνω στον τομέα της ψηφιακής τεχνολογίας ήταν εκείνες που τον ώθησαν να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Όποτε βρίσκει χρόνο, παίρνει τη μηχανή του και απαθανατίζει καθετί που θα του προκαλέσει το ενδιαφέρον.
Όπως αναφέρει ο ίδιος, "είχα δει κάτι συνθέσεις, τότε μάλιστα ήταν οι πρώτες τεχνικές εξελίξεις πάνω στον τομέα της ψηφιακής τεχνολογίας γενικότερα, που μου’χαν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι και’γω θα ήθελα να φτιάξω τέτοιες συνθέσεις.
Από την άλλη όμως δεν μπορείς να φτιάχνεις τέτοιες συνθέσεις, παίρνοντας τις φωτογραφίες του ενός και του άλλου δημιουργού.
Άρα τί θα έπρεπε να κάνει κάποιος. Να πάρει μια φωτογραφική μηχανή και να τραβήξει δικές του φωτογραφίες, ώστε να συνδέσει αυτά που ήθελε και που είχε στο μυαλό του.
Από την άλλη όμως ενασχολούμενος με τη φωτογραφία καθαρά σε φωτογραφικό επίπεδο, τραβώντας δηλαδή πια φωτογραφίες, ανακάλυψα αφενός το μυστήριο που σου προκαλεί, αφετέρου την τρομακτική απήχηση που έχει στο μυαλό σου πια, όταν συγκεντρώνεται στις πολύ συγκεκριμένες παραμέτρους που σου δίνει η φωτογραφική μηχανή και μαθαίνεις πολλά περισσότερα πράγματα, ψάχνοντας πρωτίστως».
Όπως λέει ο κ. Κατσακός χαρακτηριστικά «η φωτογραφία δεν είναι βάζουμε το αυτόματο και τραβάμε. Η φωτογραφία είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Δεν έχει αυτόματο, μολονότι έχει για εκείνους που δεν ξέρουν, αλλά για να είναι δημιουργική μια φωτογραφία πρέπει να μάθεις πολύ συγκεκριμένες τεχνικές, προδιαγραφές και λεπτομέρειες».
Τα ενδιαφέροντα του όμως δεν περιορίζονται μόνο στη φωτογραφία, αλλά αφορούν και στο θέατρο.
Η πρώτη του επαφή με το θέατρο έγινε το 1981, όταν γράφτηκε στη
στη Σχολή Θεάτρου Νέων Κρήτης.
Ο ίδιος έχει την άποψη ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει μια θεατρική παιδεία γενικότερα.
« Από τη στιγμή που γράφτηκα στη θεατρική σχολή και είδα πόσο σημαντικό είναι, το αγάπησα και το ασκώ κατά περίπτωση και με τα όσα ενδιαφέροντα έχουν να σου προτείνουν οι θεατρικές ομάδες του Ηρακλείου» τονίζει ο κ.Κατσακός.
Όπως σημειώνει, αποφεύγει να χαρακτηρίζει αυτές τις ενασχολήσεις του σαν χόμπι, διότι θεωρεί ότι είναι μία άλλη διάσταση της προσωπικότητας μας, αφού ο κάθε άνθρωπος έχει πολλές προσωπικότητες.
« Δε μιλάμε για χόμπι, αλλά για το πώς καλύπτεις τις πολλές ανάγκες σε μία έντονα καταναλωτική και ποικίλη εποχή.
Άρα λοιπόν διαφωνώ με τον όρο χόμπι. Θα έλεγα ενασχολήσεις, οι οποίες δεν είναι κατά ανάγκη να σου δίνουν χρήματα ή να μη σου δίνουν.
Μιλάω για καθαρές ενασχολήσεις.
Τι λοιπόν ενασχολήσεις έχει να μας προσφέρει ο χώρος, μέσα στον οποίο ζούμε, το πώς καλλιεργούνται αυτές οι ενασχολήσεις και αν υπάρχει το γενικότερο περιεχόμενο και η αντίληψη του κόσμου πάνω σ’αυτές.
Έχει να κάνει με τον τρόπο και την αντίληψη του κόσμου γενικότερα» προσθέτει ο ίδιος.
Γιατρός αλλά και αθλητής
Το να συνδυάζει κάποιος την ιατρική με τον αθλητισμό σίγουρα είναι κάτι σημαντικό, το να διακρίνεται όμως πανελληνίως και διεθνώς είναι κάτι ξεχωριστό.
Ο λόγος για τον γνωστό πνευμονολόγο Μιχάλη Καταπότη, ο οποίος ενώ το καθημερινό του πρόγραμμα είναι ιδιαίτερο φορτωμένο, βρίσκει χρόνο για να ασχοληθεί με τα αγαπημένα του αθλήματα.
Ο κ. Καταπότης ασχολήθηκε από πολύ μικρός με τον αθλητισμό, παίζοντας, όπως όλα τα παιδιά, κάθε μέρα στις αλάνες.
Στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου ήρθε σε επαφή με το ακόντιο, το δίσκο, τη σφαίρα, το άλμα εις μήκος.
Μετά έφυγε και πήγε στην Αθήνα. Επειδή είχε αυτήν την εμπειρία και του άρεσε, πήγαινε και γυμναζόταν στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο.
Όπως λέει ο ίδιος «εκεί ασχολήθηκα με τη σφαίρα, παρότι ήμουν μικροκαμωμένος.
Για δύο χρόνια τότε ασχολήθηκα με τον αθλητισμό.
Ήμουν μάλλον αρκετά καλός, γιατί παρά τη μικροκαμωμένη μου κατασκευή είχα βγει τέταρτος στους πανελλήνιους παιδικούς αγώνες στο ακόντιο.
Μετά είχα κάποιο τραυματισμό, η σταδιοδρομία μου τέλειωσε στα 16 μου χρόνια και μετά τα παράτησα».
Ο κ. Καταπότης ασχολήθηκε ξανά με τον αθλητισμό μετά από 33 ολόκληρα χρόνια.
Ο ίδιος εξηγεί πώς έγινε αυτό: «όταν ήρθα στο Ηράκλειο βρήκα κάποιους συναδέλφους που έπαιζαν ποδόσφαιρο στην παραλία του Καρτερού και πήγαινα εκεί.
Μετά φτιάξαμε μια ομάδα ποδοσφαίρου και συμμετείχαμε στο εργασιακό πρωτάθλημα.
Από το 1997 ασχολούμαι λίγο και με το στίβο.
Εντωμεταξύ είχα κι άλλη ενασχόληση, το κολύμπι.
Το 1996 είχα πάρει μέρος και σε αγώνες κολύμβησης».
Ο ίδιος έχει συμμετάσχει σε πολλές πανελλήνιες και διεθνείς διοργανώσεις, κερδίζοντας αρκετά μετάλλια.
Την περασμένη Κυριακή γύρισε από την Ισπανία, όπου είχε λάβει μέρος στην Παγκόσμια Ιατρική Ολυμπιάδα και αγωνίστηκε στην άρση βαρών, κερδίζοντας 2 χάλκινα μετάλλια, στο ακόντιο, στη σφαίρα όπου κέρδισε ένα αργυρό και στο δίσκο ένα χάλκινο μετάλλιο.
Πέρυσι είχε πάει και στη Γερμανία.
Στην Παγκόσμια Ιατρική Ολυμπιάδα συνολικά έχει κερδίσει 15 μετάλλια.
Όπως ο ίδιος σημειώνει, γενικά στις διοργανώσεις, στις οποίες έχει λάβει μέρος, έχει κερδίσει συνολικά περίπου 50 μετάλλια.
Σύμφωνα με τον κ. Καταπότη «το να ασχολείσαι με τον αθλητισμό πιστεύω ότι εκφράζει μια φιλοσοφία.
Όλα είναι τυχαία και τίποτα δεν είναι τυχαίο. Είναι αναγκαίο, όπως φαίνεται.
Είχα την ανάγκη να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο, αλλά το ότι το συνάντησα και το ακολούθησα είναι μεν τυχαίο, αλλά μετά ακολούθησε μια ανάγκη.
Αν δεν είχα την προδιάθεση, κάτι να με «τρώει» μέσα μου, δε θα το ακολουθούσα.
Μετά είναι κίνητρο. Πώς αντιμετωπίζεις και κάποιες καταστάσεις. Είναι θέμα φιλοσοφίας.
Πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι μια μηχανή. Μια μηχανή που την αφήνουμε στην άκρη του δρόμου θα σκουριάσει και κάποια στιγμή θα είναι άχρηστη.
Αν τη δουλεύεις, θα ζήσει σίγουρα περισσότερο.
Θα είναι και η εικόνα της και η λειτουργία της καλύτερη.
Αν αφήσουμε το μυαλό να μη δουλεύει, θα είναι απλά ένας δείκτης πολλών πραγμάτων».
Ο ίδιος επισημαίνει ότι όταν θέλουμε να κάνουμε κάτι, πάντα βρίσκουμε χρόνο.
«Πριν μερικά χρόνια κάθε πρωί πριν να πάω στο ιατρείο καθόμουν σ’ένα καφενείο με συναδέλφους και κουβεντιάζαμε.
Κάποια στιγμή οι συζητήσεις δε μ’αρέσανε.
Αυτή η ώρα είναι στην ουσία που αφιερώνω για να κάνω αθλητισμό.
Κάθε πρωί θα σηκωθώ να κάνω την προπόνηση μου» αναφέρει ίδιος χαρακτηριστικά.
Μαθηματικός αλλά και φωτογράφος
Με τη φωτογραφία έχει μεράκι ο κ. Μανόλης Παπαδάκης, ο οποίος είναι μαθηματικός, αλλά μπορεί και συνδυάζει με το επάγγελμα του αυτό που αγαπάει και που το είχε μέσα του από μικρό παιδί.
Ο κ. Παπαδάκης έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις, αλλά και σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς φωτογραφίας.
Η ενασχόληση του με το συγκεκριμένο αντικείμενο ξεκίνησε από τα σχολικά του χρόνια, από τα χρόνια του Δημοτικού Σχολείου, καλλιεργήθηκε περισσότερο στα χρόνια του Γυμνασίου και ωρίμασε, όταν ήταν πια φοιτητής.
Όπως λέει ο ίδιος, ήταν για εκείνον ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι ήρθε σε επαφή με καταξιωμένους Έλληνες και διεθνείς φωτογράφους, μέσα από τη συμμετοχή του σε εκθέσεις και διαγωνισμούς.
«Είχα κατά κάποιο τρόπο την αγάπη για την εικόνα και είπα να κρατήσω για πάντα αυτό που έβλεπα και με συγκινούσε κάποια στιγμή, μεταφέροντας τα συναισθήματα που ένιωσα εγώ και σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Να μείνουν για πάντα κάποιες εικόνες, οι οποίες προκάλεσαν κάτι ιδιαίτερο για μένα.
Η φωτογραφία νομίζω, παρά τον κόπο που χρειάζεται, το άγχος κάποια στιγμή , τα έξοδα, σου προσφέρει αρκετά.
Είναι μια ηθική ικανοποίηση, όταν δεις κάποιες φωτογραφίες να έχουν διακριθεί σε ένα διαγωνισμό, σε μια μπιενάλε που γίνεται σε κάποιο σημείο του κόσμου.
Είναι σημαντικό να βλέπεις φωτογραφίες σου να διακρίνονται και να μπορείς να κρατάς για πάντα αυτήν την απειροελάχιστη χρονική στιγμή, πατώντας το κουμπί της μηχανής» αναφέρει ο ίδιος χαρακτηριστικά.
Ο κ. Παπαδάκης θεωρεί ότι για όλες αυτές τις ενασχολήσεις χρειάζεται αρκετή αγάπη. Έτσι και για τη φωτογραφία, λέγοντας ότι κάποια στιγμή σε αποζημιώνει παρά τον κόπο και τα έξοδα.
« Αξίζει τον κόπο και νομίζω ότι αρκετοί από εμάς που ασχολούμαστε με τη φωτογραφία και την αγαπάμε πραγματικά νιώθουμε ευτυχείς. Είναι κάτι που μας γεμίζει ιδιαίτερα. Όταν αγαπάς κάτι, σίγουρα βρίσκεις χρόνο.
Όσος λίγος και να είναι αυτός, θα βρεις κάποια στιγμή, αρκεί να αγαπάς αυτό που κάνεις και να σε γεμίζει» προσθέτει ο ίδιος.

