Οπως εξ αρχής ήταν αναμενόμενο η δίκη της 17Ν διεξάγεται χωρίς εκπλήξεις και απροόπτα, τόσο που θα έλεγα ότι ακόμα και το αποτέλεσμά της δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί.

Για όλους τους παράγοντες που συμμετέχουν αποτελεί μια “εύκολη” δίκη. Η πολιτική αγωγή και η κατηγορούσα αρχή δεν θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα να στηρίξουν το μεγαλύτερο μέρος από τις κατηγορίες, ούτεκαι οι δικαστές ιδιαίτερα να στηρίξουν το μεγαλύτερο μέρος από τις κατηγορίες, ούτε και οι δικαστές να εκδώσουν την απόφασή τους.

Ακόμα και οι συνήγοροι υπεράσπισης επιτελούν έργο σχετικά εύκολο, αφού το πεδίο υπεράσπισής είναι προδιαγεγραμμένο από τα στοιχεία, που υπάρχουν σε βάρος των κατηγουμένων, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων.

Κατά τη γνώμη μου όμως το ζητούμενο εξακολουθεί να είναι, το κατά πόσο ο αντιτρομοκρατικός νόμος με τον οποίο παραπέμφθηκαν οι κατηγορούμενοι, συνεισέφερε όντως στην σύλληψή τους ή έστω στην καλύτερη διεξαγωγή της δίκης.

Για να μη ξεφύγομε από το πνεύμα των ημερών, θα επιχειρήσω ένα παραληλισμό ad hoc για την περίπτωσή μας.

Οσο αληθινός είναι ο λόγος που επικαλούνται οι αμερικάνοι για να δικαιολογήσουν την επίθεση στο Ιράκ, η καταπολέμηση δήθεν της διεθνούς τρομοκρατίας, άλλο τόσο και ο αντιτρομοκρατικός νόμος συνεισέφερε έστω και κατ’ελάχιστο ή θεσπίστηκε όντως για την καταπολέμηση της εγχώριας τρομοκρατίας.

Μη ξεχνούμε άλλωστε, ότι προηγήθηκαν αφόρητες πιέσεις από τους ίδιους αμερικάνους, μέχρι να ψηφιστεί. Βέβαια, θα μπορούσε να αντιτείνει ο σώφρων παρατηρητής, πάλι φτηνά τη γλιτώσαμε, με το να μας επιβάλλουν μόνο ένα νόμο.

Αντί του νόμου, δεν θα ήταν απίθανο σήμερα να βλέπαμε στην τηλεόραση το στρατηγό Φρανκς, να καταδιώκει τα φρικιά στα Εξάρχεια με ελικόπτερα απάτσι και πυραύλους τόμαχοκ (οράτε Βαγδάτη).

Αλλά ότι έγινε (ή μάλλον κακώς) γινομένο. Τώρα όμως που σιγουρέψαμε τη τρομοκρατία στον Κορυδαλλό, καιρός δεν είναι να καταργηθεί και ο τρομονόμος;