Tης Mαρίας Θεοδωρίδου

Eνας χείμαρρος λέξεων, εκφράσεων, απλότητας, ειλικρίνειας και χαμόγελου, όπως ακριβώς η φωνή της μέσα στη μελωδία της μουσικής. Η Αναστασία Μουτσατσου, μια καλλιτέχνης ερμηνεύτρια, που δεν χρειάζεται την κατάλληλη στιγμή να εκφράσει τα πιστεύω της, να ανοίξει την ψυχή της και σε κάνει να νιώσεις τη θετική αύρα που εκπέμπει.

Δεν διστάζει να εκφράσει την άποψή της, για τις “ακαδημίες” τύπου “Fame story”, τα βραβεία “Αρίων”, χωρίς φυσικά να ξεχνά το δικό της ξεκίνημα καθώς και να αισθάνεται τυχερή που το χόμπι της έγινε η δουλειά της.

Η Αναστασία Μουτσάτσου μιλά στην «Π», για την καταγωγή της, τη ζωή της πριν ασχοληθεί με τον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και τί ήταν αυτό που την ώθησε στο να γίνει τραγουδίστρια.

Ερ.: Αν σας ζητούσα να περιγράψετε τον εαυτό σας με το στίχο ενός τραγουδιού, ποιός θα σας αντιπροσώπευε;

Aπ.: Δεν ξέρω, τι να σας πω…Είναι πιο εύκολο να περιγράψεις έναν άλλο, παρά τον ίδιο σου τον εαυτό. Από τον άλλο βλέπεις ένα στοιχείο, αυτό που μπορείς να διακρίνεις εσύ και ο καθένας μας, για τον εαυτό σου…φαντάζεσαι, πιστεύεις, νιώθεις, είναι πολλά μαζί.

Να σας πω είμαι ρομαντική, ψυχρή όταν χρειάζεται, νωχελική καθώς και δυναμική, όλα μαζί. Πιστεύω όλοι μας έχουμε διάφορα χαρακτηριστικά και την κατάλληλη στιγμή δείχνει το κάθε του κομμάτι.

Ερ.: Ποιά δισκογραφική σας δουλειά έχετε ξεχωρίσει, στη διάρκεια της καλλιτεχνικής σας πορείας; Αυτή που θεωρείτε πως σας ανέδειξε κιόλας;

Απ.: Κάθε δουλειά που έχω κάνει έχει παίξει σοβαρό ρόλο στην καριέρα μου, με έχει πάει ένα βήμα παραπέρα.

Ο πρώτος μου δίσκος που ήταν παραδοσιακός, με σύστησε στο κοινό. Ο επόμενος είχε τραγούδια του Γ. Ανδρέου, του Ν. Πορτοκάλογλου και του Μ. Γαλιάτσου, διεύρυνε το κοινό αυτό, δίνοντάς μου και ένα στίγμα πιο συγκεκριμένο από το σήμερα καθώς ο τρίτος με τραγούδια του Π. Θαλασσινού, είχε ένα άλλο κομμάτι της ψυχής μου.

Δεν ξέρω σε ποιόν να σταθώ…νομίζω ότι καθένας μου άνοιγε και έναν καινούργιο δρόμο.

Έχω πάντα την επιθυμία να μην μένω πάντα στα ίδια, να αλλάζω, το προηγούμενο να μην μοιάζει με το επόμενο, ακριβώς αυτή η διάθεση σημαίνει ότι υπάρχουν πολλά μέσα μου που κάθε νέα δουλειά τα αναδεικνύει.

Ερ.: Η επαγγελματική επιτυχία στο χώρο σας, πιστεύετε ότι είναι θέμα ''marketing'' ή συνδυασμός προσωπικής δουλειάς και κατάθεσης ψυχής;

Απ.: Όλα παίζουν το δικό τους ρόλο.

Το ''marketing'' χρειάζεται γιατί πώς αλλιώς θα προβάλεις τη δουλειά σου, η τύχη, μα πάνω από όλα να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, για να πιάνεις τις ευκαιρίες που περνάν από δίπλα σου, φυσικά να τις εκμεταλλεύεσαι σωστά.

Πρωταρχικό στοιχείο όμως για μένα είναι το ταλέντο, καθώς επίσης η προσπάθεια να το καλλιεργήσεις, γιατί από μόνο του δεν αρκεί, απαιτεί συνεχόμενη δουλειά. Πρέπει να έχεις στοιχεία εργατικότητας, καλής πρόθεσης, χωρίς να σκέφτεσαι μόνο πώς θα “τα πάρεις” και να φύγεις. Σ’ αυτό που κάνουμε χρειάζεται ουσία, δηλαδή να αντηχεί στην ψυχή σου, να υπάρχει αγάπη για τη δουλειά αλλά και προς τους ανθρώπους.

Δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά χωρίς να αγαπάς τους ανθρώπους, δίνεις αγάπη και περιμένεις να λάβεις το ίδιο και απ’ αυτούς. Όταν δεν αγαπάς κάτι δεν μπορείς ούτε να του προσφέρεις αλλά ούτε και να του πάρεις.

Ερ. : Οπότε παράγοντας τύχη ή πεπρωμένο;

Απ.: Κάπου ενδιάμεσα θα έλεγα…λίγο μέσα μου δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα.

Νομίζω το πεπρωμένο, αλλά με τη βοήθεια τη δική μας, δεν πρέπει να αφηνόμαστε αλλά να επεμβαίνουμε και να το μεταλλάσσουμε. Κατά κάποιο τρόπο να χρησιμοποιείς το γραμμένο για να βοηθηθείς μέσα απ’ αυτό και όχι να επαναπαύεσαι.

Ερ.: Όταν βρίσκεστε στην σκηνή και τραγουδάτε, τί είναι αυτό που σκέφτεστε;

Απ.: Το τραγούδι, μέσα στη μελωδία του χάνομαι, προσπαθώ να δω τα μάτια των ανθρώπων από κάτω, να καταλάβω και να νιώσω τί αισθάνεται ο κόσμος που ακούει…μάλλον περισσότερο αισθάνομαι, παρά σκέφτομαι, ταξιδεύω.

Ερ.: Υπάρχουν πράγματα που σας προκαλούν έντονο εκνευρισμό;

Απ.: Βέβαια, υπάρχει άνθρωπος που δεν εκνευρίζεται;

Με ενοχλεί πάρα πολύ το ψέμα και η υποκρισία. Όχι τα κατά συνθήκη ψέματα που λέμε από ευγένεια, για να μην πληγώσουμε κάποιον, αλλά αυτά που προσπαθούν να με πιάσουν κορόιδο, να με εκμεταλλευτούν. Γενικά σε ό,τι υπάρχει δόλος, επίσης δεν αντέχω την αγνωμοσύνη, την αδιαφορία.

Με στεναχωρεί σε βαθμό εκνευρισμού, όταν οι άνθρωποι ξεχνούν αυτούς που τους αγαπάνε και είναι εγωκεντρικοί.

Φαντάζομαι πως αυτός ο εγωκεντρισμός είναι η αιτία που εξελισσόμαστε λάθος, δεν υπάρχει επικοινωνία.

Ερ.: Ποιοί άνθρωποι σας κεντρίζουν για να κάνετε παρέα;

Απ.: Δεν είναι θέμα κάποιων συγκεκριμένων χαρακτηριστικών. Μπορεί κάποιος να έχει εξαιρετικά προτερήματα και να έχει ένα μόνο ελάττωμα που να με ενοχλεί. Είναι ανάλογα την ουσιαστικότητα των προτερημάτων και των ελαττωμάτων.

Με μία κουβέντα οι έντιμοι ανθρώποι.

Ερ.: Έχετε φίλους από τον καλλιτεχνικό χώρο;

Φυσικά και έχω, όχι πολλούς, όμως γενικά δεν είναι ανάγκη να μπορείς να ταιριάζεις με τους πάντες από τη δουλειά ή από αλλού.

Τους φίλους δεν τους επιλέγουμε ανάλογα με το τί δουλειά κάνουν, αλλά με το τί είναι οι ίδιοι.

Σίγουρα υπάρχουν και λυκοφιλίες, μα υπάρχουν και αληθινές φιλίες στο χώρο μας. Έχω φίλους μέσα από τη δουλειά που τους έχω κρατήσει και επικοινωνώ μαζί τους, όχι βέβαια καθημερινά, αλλά θα ενδιαφερθώ τί κάνουν , όπως και αυτοί για μένα.

Ερ.: Ποιά είναι η σχέση που έχετε με τους ανθρώπους που συνεργάζεστε;

Απ.: Προσπαθώ να έχω την καλύτερη, διότι θέλω να δουλεύω με ανθρώπους που τους αγαπάω και με αγαπούν.

Αυτό που κάνω πάνω στην σκηνή δεν το κάνω μόνη μου, είναι μια συνεργασία. Αν έχω πίσω μου ένα άτομο που με αντιπαθεί ή όταν έχω ένα μουσικό μαζί μου που τον αντιπαθώ, δεν θα μπορώ να λειτουργήσω κανονικά.

Καταρχήν σέβομαι τα όρια των άλλων, δεν θέλω να ενοχλώ τους συνεργάτες μου όπως δεν θέλω να με ενοχλούν. Τα πράγματα για όλους έχουν όρια, ακόμα και στη φιλία υπάρχει αυτό. Πάνω από όλα είναι ο σεβασμός.

Ερ.: Έχετε μετανιώσει για πράγματα που έχετε κάνει ή που δεν έχετε καταφέρει ακόμα;

Απ.: Για πάρα πολλά που έχω κάνει έχω μετανιώσει, καθώς επίσης και για πάρα πολλά που δεν έχω, αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι γιατί πλέον έχουν περάσει.

Υπάρχουν πράγματα που έχασα την ευκαιρία να κάνω και ίσως μου ξαναδοθεί μια δεύτερη τώρα που τα έχω δει, μα υπάρχούν και αυτά δυστυχώς που δεν ξαναέρχεται η ίδια στιγμή.

Ερ.: Σας αρέσουν τα ταξίδια;

Απ.: Όχι!!! Μου αρέσει να μένω σ’ ένα μέρος και να μην πολυταξιδεύω, βασικά βαριέμαι τη διαδικασία της ετοιμασίας.

Μου παίρνει αρκετό χρόνο να φτιάξω τη βαλίτσα μου, να δω τι πρέπει να πάρω και με εξοργίζει κάθε φορά αυτό. Εντω μεταξύ με τη δουλειά μου μετακινούμαστε συνέχεια.

Το θέμα είναι να μπω στη διαδικασία, να περάσω αυτό το στάδιο και να φύγω από το σπίτι, μετά περνάω καλά!

Ακόμα και διακοπές αν πάω πηγαίνω μόνο σε ένα μέρος και προτιμώ τη θάλασσα, ίσως γιατί γεννήθηκα σε θάλασσα.

Ερ.: Από πού είναι η καταγωγή σας;

Απ.: Έχω γεννηθεί απέναντι, στον «Κάβο Μαλλιά», αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, έχουμε πάρα πολλά κοινά. Φαντασθείτε ότι ήξερα τα κρητικά τραγούδια από μικρή, το άκουσμα μου είναι οικείο, λέξεις κοινές, φαγητά, νοοτροπία, φυσικά με το κομμάτι της Λακωνίας τα «Βατικα», που έχω μεγαλώσει, το χωριό μου λέγεται «Βελανίδια».

Ερ.: Πιστεύετε πως πρέπει να συζητάμε τα πάντα με τον σύντροφό μας;

Απ.: Αν δεν υπάρχει ειλικρινής σχέση με το σύντροφό μας, ποιός ο λόγος να είσαι μαζί του. Μια σχέση προϋποθέτει την ελευθερία να μπορείς να πεις στον άλλο οτιδήποτε. Αν δεν αισθάνεσαι αυτήν την ελευθερία με το σύντροφό σου καλύτερα να μείνεις μόνος σου.

Ερ.: Τί θα σας έκανε να νιώθετε απόλυτα ευτυχισμένη; Το έχετε νιώσει;

Απ.: Αυτό που με κάνει να νιώθω φυλακισμένη κάποιες φορές, με συνέπεια να μου απαγορεύει να νιώθω ευτυχισμένη, είναι ο συνεχής αγώνας που απαιτείται. Αρκετές φορές νιώθω να κουράζομαι και να μην έχω τελικά τη δυνατότητα να κάνω πίσω, χωρίς να απολαμβάνω την ευτυχία.

Από την άλλη άμα κάθομαι πολύ καιρό χωρίς να κάνω τίποτα πλήττω…είναι οξύμωρο αλλά προσπαθώ να το πολεμήσω.

Την ευτυχία την έχω νιώσει αρκετές φορές. Δεν είναι μια διαρκής κατάσταση, αδιάκοπη, είναι στιγμές επαναλαμβανόμενες.

Ορισμένες φορές η πραγματικότητα και η καθημερινότητα του σήμερα δεν μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά γιατί πρέπει να δηλητηριάζουμε τις ψυχές μας, με αγένεια, φόβο του πώς θα είναι αύριο αυτή η πραγματικότητα.

Ερ.: Το να ασχοληθείτε με το τραγούδι ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα;

Απ.: Καθόλου δεν ήταν όνειρο, απλά τραγουδούσα και μου έλεγαν οι φίλοι μου ότι έχω ωραία φωνή, χωρίς να σκεφτώ πως θα γίνω τραγουδίστρια.

Μεγάλωνα πολύ φτωχά, το μόνο όνειρο που είχα ήταν να ξεκολλήσω απ’ αυτό, να κάνω μια δουλειά που θα βγάζω τα χρήματα για να είμαι πιο άνετα.

Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι το χόμπι μου θα γινόταν η δουλειά μου, γι’ αυτό με θεωρώ και από τους τυχερούς της ζωής που κατάφεραν να γίνει αυτό χωρίς να το κυνηγήσω.

Σπούδασα λογιστικά, ήμουν κανονικά υπάλληλος σε λογιστήριο.

Ερ.: Δεν είστε από τους ανθρώπους που εμφανίζονται συχνά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τί είναι αυτό που σας κρατά αποστασιοποιημένη;

Απ.: Νομίζω πως για να εμφανιστώ πρέπει να έχω κάτι να παρουσιάσω ή έστω να πω…φυσικά αυτή την αποστασιοποίηση την πληρώνεις. Δυστυχώς οι άνθρωποι όταν δεν σε βλέπουν πολύ συχνά, σε ξεχνούν, έτσι όπως λειτουργεί το σύστημα. Αυτός είναι ο λόγος που αυτοί που δεν έχουν κάτι να πουν δεσπόζουν στα πράγματα, τους βλέπουμε συχνά. Αυτό έχει ως συνέπεια να κυριαρχεί στην καθημερινότητα μας η ανοησία, γεμίζει το κεφάλι μας με άχρηστες πληροφορίες. Θέλει κόπο το να είσαι συνειδητοποιημένος, να μιλάς μόνο όταν πρέπει, να φαίνεσαι μόνο όταν χρειάζεται και να εκφράζεσαι μόνο όταν οι άλλοι θέλουν κάτι να πάρουν από εσένα.

Ερ.: Η άποψη σας για τις ακαδημίες τύπου «Fame story», και τα άτομα που προκύπτουν;

Απ.: Τί είναι αυτό, για μένα μοιάζει με μηχανή του κιμά…

Υπάρχουν κάποιοι που έχουν συμπαθητικές φωνές, αλλά δε φτάνει αυτό. Για να γίνεις τραγουδιστής πρέπει πρώτα να είσαι ερμηνευτής, άρα να αποκτήσεις μια σύνδεση με την ψυχή σου, να ψαχτείς στη ζωή, να αναζητήσεις τον άνθρωπο μέσα σου. Αλλιώς όλοι τραγουδάνε, γράφουν, ζωγραφίζουν…το θέμα είναι, τον έναν τον ξεχωριστό μπορείς να τον αναδείξεις μέσα από μια ακαδημία δύο μηνών!

Ερ.: Πώς θα σχολιάζατε την πρόσφατη απονομή των βραβείων «ΑΡΙΩΝ». Είναι ένας θεσμός που βοηθάει την ανάδειξη του eλληνικού τραγουδιού;

Απ.: Εάν καταφέρει να βρει ένα πιο αξιοκρατικό τρόπο για να το κάνει, μακριά από διαπλοκή εταιρειών και καναλιών, ίσως. Αλλά ως τώρα δεν μου δίνει αυτή την εντύπωση. Δεν βλέπω να βραβεύεται στην πραγματικότητα το καλύτερο σε κάθε τομέα. Επίσης αυτό που έχω παρατηρήσει και είναι στενάχωρο, είναι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό παραγωγής δισκογραφικής, η οποία είναι ανεξάρτητη, δηλαδή δουλειές εκτός των πλαισίων των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών που δεν έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν στα «ΑΡΙΩΝ», άρα αναγκαστικά βγαίνουν έξω από το θεσμό. Υπάρχουν πολλές και αξιόλογες δουλειές και εκεί που δεν τις μαθαίνει ποτέ κανείς και δεν διαγωνίζονται ούτε αναγνωρίζονται. Για μένα είναι σαν να διαγωνίζεται το μισό κομμάτι της μουσικής ας πούμε.

Χώρια που δεν μπορώ να κατανοήσω τις κατηγορίες και τον τρόπο που βραβεύουν. Πώς γίνεται ένας τραγουδιστής να βραβεύεται ως «ΡΟΚ» και μετά ως «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ».

Εμένα πριν τρία χρόνια με είχαν προτείνει ως καλύτερη «ΠΟΠ» τραγουδίστρια, δεν νομίζω πως ανήκω σε αυτό το είδος.

Ερ.: Η γνώμη σας για την Κρήτη;

Απ.: Η Κρήτη μου αρέσει πολύ, την αγαπάω, μου αρέσουν οι άνθρωποι, η γλώσσα και αγαπάω πολύ την κρητική μουσική, με συγκινεί, ανατριχιάζω. Ακούω συχνά κρητικά τραγούδια, και ειδικά από τους πρωτομάστορες, όπως το Ροδινό, τον Σκορδαλό κ.α, τους οποίους θεωρώ πολύ εμπνευσμένους δημιουργούς.

Τί μπορείς να πεις για το Νίκο Ξυλούρη, καθώς και τους σύγχρονούς, το Β, Σκουλά, το Μ. Γαργαρουνάκη κ.α. Μια από τις σημαντικές στιγμές της καριέρας μου θεωρώ ένα ντουέτο που έχω κάνει με το Β. Σκουλά, συμμετέχοντας στο δίσκο του Πάρη Περισινάκη.

Ερ.: Τα μελλοντικά σας σχέδια;

Απ.: Έχω κάνει ένα δίσκο που είναι maxi single, έχοντας τέσσερα κομμάτια με τίτλο Shopping Therapy και κυκλοφόρησε τις γιορτές, με στίχους δικούς μου και μουσική του Λαβρέτη Μαχαιρίτσα, του Φίλιππου Πλιάτσικα και του Δημήτρη Κοργιαλά. Είναι ένα μίνι άλμπουμ, που δεν είναι προπομπός ενός μεγάλου δίσκου. Θα του αφήσω το χρόνο που χρειάζεται για να το αγαπήσει ο κόσμος και από εκεί και πέρα έχει ο Θεός.