Η άνοδος...
Νισαφι πια με την αντίσταση του μπάσκετ. Τώρα πλέον είναι φανερό ότι το εθνικό για την Ελλάδα- με όποιες υπερβολές αυτή η αναγωγή προϋπέθετε και συνεπήγετο- άθλημα άρχισε την αντεπίθεσή του. Με παλιά και καινούργια όπλα, με τη σοφία, που του προσέδωσε η παρακμή του και αποφασισμένο να απογαλακτιστεί από τις παλιές αμαρτίες... Αφού πρώτα το μπάσκετ (που ασφαλώς δεν το παίζουν διανοητικά καθυστερημένοι τύποι, όπως υποστήριξε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο προφανώς άσχετος με τη φιλοσοφία του αθλήματος Διονύσης Χαριτόπουλος) βίωσε την εποχή της ευδαιμονίας, πέρασε από τη φάση της χάριτος, υπέστη την κρίση και τώρα χαράζει μια νέα πορεία με αφετηρία τα 6.25μ.
Σκηνή πρώτη: το επικό τρίποντο του Νίκου Ζήση στο Γαλάτσι εναντίον της Εφές Πίλσεν. Νικώντας τον χρόνο, τον εαυτό του, τον αντίπαλο, τη φύση, ακόμη και την αιμορραγία (υπό την πίεση της οποίας ενήργησε όπως η μποξέρ Μάρτζι στο “Million Dollar Baby”) ο διεθνής γκαρντ - ένα τέρας σοβαρότητος - όχι μόνο κράτησε όρθια την ΑΕΚ, αλλά πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο μπάσκετ.
Σκηνή δεύτερη: το συγκλονιστικό τρίποντο του Γιάκα Λάκοβιτς στο ΟΑΚΑ εναντίον της Ταού. Τέρας σοβαρότητος ο Ζήσης; Απρόβλεπτος ο Σλοβένος γκαρντ. Εντάξει δεν φτάνει στα επίπεδα του Γκαγκαλούδη, αλλά την έχει κι αυτός τη... στριμμένη βίδα του, αν με αυτόν τον τρόπο ορίζεται η άγνοια κινδύνου και η πολλάκις αποδεδειγμένη ικανότητα να κερδίζει αυτά που όλοι θεωρούν χαμένα και ενίοτε (βλέπε Τρεβίζο) να χάνει τα κερδισμένα! Δύο τρίποντα λοιπόν εικονογραφούν την επιστροφή των ελληνικών ομάδων μπάσκετ στη σφαίρα των υψηλών ευρωπαϊκών διεκδικήσεων.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ
ΤΟ ΒΗΜΑ