Του Νίκου Μαρκάκη

Εξαρχής ήταν δεδομένο πως η χρονιά θα ήταν δύσκολη για τον Εργοτέλη καθώς ως νέος θα συναντούσε πρόβλημα προσαρμογής. Μία νεοφώτιστη ομάδα χρειάζεται εκτός των άλλων και λίγη τύχη στην εκκίνηση για να “οπλισθεί” με θάρρος και αισιοδοξία για τον δύσκολο δρόμο που έχει να διανύσει. Ο Εργοτέλης δεν την είχε στα πρώτα παιχνίδια, γνώρισε ισάριθμες ήττες και βρέθηκε νωρίς-νωρίς με την πλάτη στον τοίχο.

Είναι όμως μόνο θέμα τύχης, διαιτησίας ή απειρίας; Όποιος ισχυριστεί κάτι τέτοιο εθελοτυφλεί κι ο Εργοτέλης πρέπει σ’ αυτή τη φάση να βλέπει καθαρά για να μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος. Διότι έχουν γίνει και λάθη αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά. Στο “Ελ Πάσο” π.χ. ιδιαίτερα μετά το 2-0 και μέχρι τη λήξη του α’ ημιχρόνου η ομάδα είχε χάσει τον (αυτο)έλεγχό της.

Το παιχνίδι με τον Άρη είναι καθοριστικό. Ο Εργοτέλης με τις δύο ήττες να τον βαραίνουν δεν έχει περιθώρια για άλλη απώλεια. Να ‘ναι σίγουρος ότι ο κόσμος θα του δώσει δεύτερη ευκαιρία. Ας φροντίσει να μην τον απογοητεύσει διότι θα είναι σα να ρίχνει με μια κλωτσιά την καρδάρα με γο γάλα που μάζευε με πολλή προσπάθεια τόσο καιρό...