«Η παράσταση ακυρώθηκε». Σίγουρα δεν πρόκειται για μία φράση που θέλει να ακούσει ένας θαυμαστής ενός ηθοποιού, πόσο μάλλον ο ίδιος ο θίασος που έχει κοπιάσει για να στήσει μία παράσταση και έχει ονειρευτεί μία περιοδεία σε συγκεκριμένους σταθμούς.

Όταν διαβάζει κάποιος τη φράση «για τεχνικούς λόγους», συνήθως το μυαλό του «τρέχει» στις πωλήσεις των εισιτηρίων που ήταν ιδιαίτερα χαμηλές και δεν επέτρεψαν στον θίασο να ταξιδέψει, ειδικά σε έναν προορισμό, όπως είναι η Κρήτη, όπου μάλλον τα έξοδα μετακίνησης είναι σημαντικά.

Θυμάμαι πριν χρόνια, όλοι οι Ηρακλειώτες , πραγματικά κάθε ηλικίας, να περιμένουν πώς και πώς το πρόγραμμα του Δήμου με τις θερινές εκδηλώσεις. Οι μικρότεροι συνήθως κοιτούσαν τις συναυλίες με νέους, εναλλακτικούς καλλιτέχνες και οι μεγαλύτεροι τις θεατρικές παραστάσεις. Σε κάθε μήνα υπήρχαν κυκλωμένες πολλές εκδηλώσεις που ο καθένας προγραμμάτιζε να απολαύσει. Τότε άρχιζαν τα τηλεφωνήματα σε φίλους και γνωστούς και το… έγκλημα ήταν οργανωμένο: περισσότεροι από δέκα έφηβοι, της ίδιας παρέας, έξω από το κηποθέατρο για να κόψουν το πολυπόθητο εισιτήριο. Τα χρήματα τότε δεν είχαν σημασία. Το κόστος για μία συναυλία δεν ήταν απαγορευτικό για μια οικογένεια. Οι γονείς, μάλιστα, προτιμούσαν να καταλήξει το χαρτζιλίκι του γιου ή της κόρης εκεί παρά σε έναν ακόμα καφέ, που δε θα του προσέφερε τίποτα.

Να σημειωθεί ότι τότε το εισιτήριο ήταν πιο ακριβό. Οφείλουμε, δηλαδή, να αναγνωρίσουμε σε όλους τους εμπλεκόμενους, ότι έχουν περιορίσει κατά πολύ τις απαιτήσεις τους και τα εισιτήρια έχουν πέσει ακόμα και στη μισή τιμή από ό,τι τα έβρισκε κανείς πριν από δέκα περίπου χρόνια.

Σήμερα, όμως, όταν βλέπουμε τα συσσίτια να γεμίζουν, τους κάδους να αποτελούν δέλεαρ για πολλούς Ηρακλειώτες και τις εκκλήσεις για είδη πρώτης ανάγκης, όπως γάλα για τα μικρά παιδιά, πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να αφιερώσει έστω και 10 ευρώ για μία εκδήλωση;