Ο Θεός τούς ευλόγησε και η τύχη τούς αξίωσε να γράψουν ιστορία. Ποιους; Μα τους ανθρώπους του πλέον ομαδικού ερασιτεχνικού τμήματος του ΟΦΗ, που επί 30 χρόνια (ιδρύθηκε το 1987) περίμενε να βρει την Ιθάκη του και τον Μάκη Βολτυράκη, ο οποίος, σαν ένας νέος Σάντρο Καμπάνια, μπορεί με υπερηφάνεια να λέει: “Δεν θέλω να με θυμάστε ως τον προπονητή που σας έδωσε άλλη μια χρονιά στην Α2, αλλά ως εκείνον που σας οδήγησε στο μέλλον”.
Ε, αυτή είναι όντως η επιστροφή στο μέλλον, όπως τη φαντάζονταν εδώ και χρόνια ο Μιχάλης Σπαγουλάκης, ο Παναγιώτης Σπυριδάκης και ίσως κάποιοι άλλοι ρομαντικοί του ΟΦΗ. Το σίγουρο είναι ένα: Αυτός ο θρίαμβος μοιράζεται σε δύο κομμάτια.
Πρώτον, στους παίκτες, οι οποίοι, αν και ερασιτέχνες, φέρθηκαν επαγγελματικά ανεξάρτητα από ηλικία, επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Δεύτερον, στον προπονητή, Μάκη Βολτυράκη, που είναι ο κορυφαίος που έχει περάσει από τον σύλλογο και ενέπνευσε ένα ολόκληρο τμήμα (ευτυχώς που ο γιος του πήγε στο τμήμα τένις του “Ηράκλειο” και είπε το “ναι” πέρυσι το καλοκαίρι), στον Γιάννη Δανδάλη, ο οποίος δεν έχει πάψει να χρηματοδοτεί (και αυτό) το τμήμα, που το πίστεψε εξαρχής, και στον ακούραστο εργάτη Μιχάλη Σπαγουλάκη, για τον οποίο είμαι σίγουρος ότι, αν ήταν στον Γέρακα (λόγω υγείας έμεινε εδώ), θα είχε πάρει το δίκανο και θα πυροβολούσε στον αέρα!
Τώρα ο ΟΦΗ θα... γυαλίσει τη στολή του, θα μοστράρει τα γαλόνια που έχει πάρει από το... αγροτικό του στην Α2 και θα παρελάσει στη νέα Α1. Και θα κάνει τους Ηρακλειώτες, τα ΜΜΕ (δυστυχώς ακόμη κι εμείς ως μέσα έχουμε αδικήσει το τμήμα) να στραφούν στο πόλο.
Κάποιοι ήδη ετοιμάζουν αμπονέ να πάρουν. Αρκεί να συνειδητοποιήσουν πρώτα όλοι τον θρίαμβο που πέτυχαν αυτοί οι... αδιάβροχοι χρυσοδάκτυλοι.
Διάβολε, αυτά τα παιδιά αξίζουν να τα αγκαλιάσουμε όλοι μας περισσότερο και όχι μονάχα όταν το απαιτούν οι (πανηγυρικές) περιστάσεις...
