
Στο τέλος θα γίνουν όλοι πλοίαρχοι με τις σφυρίχτρες στα χέρια και δεν θα μείνει κανείς να κάνει τον ναύτη ή τον κελευστή του πλοίου
Συνέντευξη στην Κατερίνα Μυλωνά
Πριν από 17 χρόνια η επιφυλλίδα του στο Βήμα για το δημόσιο χρέος και τις φλύκταινες του ελληνικού έθνους, που δεν αφήνουν καμία ελπίδα για το μέλλον, έκανε αίσθηση. Τα τελευταία χρόνια ο ακαδημαϊκός, πολιτικός μηχανικός, αρθρογράφος και συγγραφέας κ. Θεοδόσης Π. Τάσιος έχει επιβεβαιωθεί και σήμερα, όπως δηλώνει σε συνέντευξή του στην «Π», εξακολουθεί να είναι απαισιόδοξος.
Ο κ. Τάσιος πραγματοποίησε το βράδυ της περασμένης Τετάρτης ομιλία με θέμα ʽʼΤεχνολογία κατά την περιπλάνηση του Οδυσσέωςʽʼ και θεωρεί πως ένα καλό πρότυπο για τους συμπολίτες μας είναι να μιμηθούν ένα μέρος από αυτή την τάση των αρχαίων Ελλήνων που ήταν μανιακοί με την τεχνολογία.
«Στο τέλος θα γίνουν όλοι πλοίαρχοι με τις σφυρίχτρες στα χέρια και δεν θα μείνει κανένας να κάνει τον κελευστή ή το ναύτη ή τον τεχνικό του πλοίου», λέει με νόημα.
Οι πρόγονοί μας συνεχώς μας δίνουν στοιχεία προς μελέτη; Υπάρχουν ανεξερεύνητες περιοχές, όπως η τεχνολογία;
«Μάλλον όλα είναι γνωστά αλλά η αγάπη μας και η επιμέλειά μας γύρω από αυτά που θεωρούνται γνωστά ίσως δεν έχει εξαντληθεί. Περισσότερο συμβαίνει να τα ξέρουμε λίγο στην παπαγαλία, έχουμε συνηθίσει να λέμε «αχ, τι ωραία που είχαν λύσει όλα τα προβλήματα». Δεν είναι σωστό αυτό, αφού δεν είχαν λύσει προβλήματα της εποχής εκείνης, πώς θα είχαν λύσει προβλήματα της σημερινής εποχής; Από αυτή την άποψη ας είμαστε πιο ρεαλιστές. Όμως έχουν πολλά ακόμα να διδάξουν, μένουν πολλά να δούμε και να μελετήσουμε.
Ειδικότερα για την τεχνολογία είναι δυστυχώς βέβαιο, διότι δεν έχουμε δώσει ή δεν δίναμε στο παρελθόν ουσιώδη σημασία. Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα σήμερα, παρά την τεράστια πρόοδο που έχει γίνει ιδίως στην Ελλάδα, που υποστηρίζουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν την τεχνολογία και ζούσαν με σχέδιο Μάρσαλ. Καταλαβαίνετε πόσο αστείο είναι, ένας πολιτισμός θεμελιώνεται με την οικονομία του και την τεχνολογία. Δεν υπάρχει αλλιώτικα. Ο πολιτισμός είναι πόλις, μόλις κτίζεται η πόλις αρχίζει ο πολιτισμός. Για να κτιστεί η πόλις χρειάζεται ήδη μια οργανωμένη οικονομία και για να υπάρξει οικονομία, προηγείται μία τεχνολογία. Αυτά ίσχυαν στην αρχαία Ελλάδα και νομίζω ότι είναι ωφέλιμα για τους Νεοέλληνες, τη δική μας νεολαία να δώσει μεγαλύτερη σημασία στην τεχνολογία, στην επίλυση των δικών μας προβλημάτων».
Πώς μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας; Είμαστε μια τεχνολογικά προηγμένη χώρα;
«Το ξέρετε πως είμαστε πίσω. Ωστόσο το γεγονός ότι πάρα πολλοί Έλληνες τεχνικοί, γενικότερα άνθρωποι καινοτομίας, μπορούν και λύνουν προβλήματα και προάγουν την τεχνολογία ή ασκούν την τεχνολογία σημαίνει ότι έχουν τις δυνατότητες αλλά έχουμε το φρένο που μας εμποδίζει από άλλες ηθικοπολιτικές αιτίες.
Ναι, έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα και ένα από αυτά είναι ότι χάρη στη γνώση της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας μπορούμε να βρούμε ενδεχομένως ένα καλό πρότυπο και να μιμηθούμε και εμείς ένα μέρος από αυτή την τάση των αρχαίων Ελλήνων που ήταν μανιακοί με την τεχνολογία μήπως πείσουμε τους νεαρούς συμπολίτες μας να στραφούν στην τεχνολογία, περισσότερο από το μάνατζμεντ. Στο τέλος θα γίνουν όλοι πλοίαρχοι με τις σφυρίχτρες στα χέρια και δεν θα μείνει κανένας να κάνει τον κελευστή ή τον ναύτη ή τον τεχνικό του πλοίου. Το ανάλογο μπορεί να πει κανείς ότι ισχύει για τις θετικές επιστήμες. Για τις άλλες υπήρχε πάντα μια υπερβολή συμπάθειας προς την αρχαία ελληνική επιστήμη χωρίς να είναι πάντοτε καλά θεμελιωμένη αλλά ωστόσο όλο και κάτι ακουγόταν. Αλλά για τη συμμετοχή των αρχαίων Ελλήνων στη γέννηση των λεγόμενων θετικών επιστημών στην Ιωνία τον 6ο αι πΧ δεν ακούγονται πολλά και εκεί είναι ένας τομέας που έχουμε να μάθουμε και να γίνει κίνητρο για μια δική μας πρόοδο στους ίδιους τομείς».
Εσείς ήσασταν ένας οραματιστής, κτίσατε την Ελλάδα του σήμερα.
«Δεν ήμουν καθόλου οραματιστής και όσοι ισχυρίζονται ότι ήταν οραματιστές έχω το φόβο ότι το μεγαλύτερο μέρος από αυτούς ενδέχεται να ψεύδεται. Ο καθένας μας απλώς δουλεύει και καθώς δουλεύει έχει ή δεν έχει την ευαισθησία, γιατί νιώθει τη γλύκα την αγαπητική απέναντι στους διπλανούς του, στο λαό του όχι με το μπλα -μπλα της κουβέντας και της μεγαλοκουβέντας αλλά με ό,τι νιώθει το φυλλοκάρδι του. Τότε, ανάλογα με τις ικανότητές του, επειδή αγαπάει και θέλει να κερδίσει την ηδονή αυτής της ευχαρίστησης δημιουργώντας (στα ελληνικά σημαίνει κάνω ένα έργο για τον δήμο, την κοινωνία- αυτό είναι πολύ σημαντικό). Φαντάζομαι ότι και εγώ και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έκαναν κατιτίς, ο καθένας, όλοι είναι δημιουργοί, υπάρχουν άλλοι που είναι αντι- δημιουργοί διότι είναι απατεώνες, ψεύτες, μοναχοφάηδες. Δυστυχώς, αυτές οι στατιστικές δεν έχουν γίνει. Τι καλά που θα μπορούσαν να γίνουν αν το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών μπορούσε να τολμήσει για το καλό του λαού μας να κάνει αυτές τις στατιστικές, εγώ ισχυρίζομαι ότι τις κάνουν. Έχω 25 δείκτες αντικοινωνικότητας του ελληνικού λαού μετρημένους όχι από μένα, από τη διεθνή και εθνική επιστήμη, όταν γίνονται δημοσκοπήσεις για διάφορα θέματα. Τους μετράμε, ξέρουμε σε τι τεράστιο ποσοστό ο ελληνικός λαός φέρεται αντικοινωνικά και επομένως απολιτικά. Στις 25 Μαρτίου 1990 έγραψα την επιφυλλίδα στο Βήμα και έλεγα δεν υπάρχει καμία ελπίδα για τον τόπο, το τερατούργημα του δημοσίου χρέους και οι πέντε φλύκταινες του έθνους δεν αφήνουν καμιά ελπίδα και δυστυχώς ακόμα και σήμερα έχω την ίδια απαισιοδοξία. Όπως έλεγε η αείμνηστος γυναίκα μου είναι μια αγωνιστική απαισιοδοξία που ισοδυναμεί με αισιοδοξία».

