
Της Λίλιαν Δαφερμάκη
Η Νουρ και η Μαζίτα είναι δύο νέα κορίτσια που κατάφεραν να φτάσουν με τις οικογένειές τους στην Κρήτη με το πρόγραμμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Σεβαστήκαμε την επιθυμία τους να μην φωτογραφηθούν και εκείνες μοιράστηκαν μαζί μας τις αβάσταχτα σκληρές δοκιμασίες που έζησαν στον δρόμο της προσφυγιάς και του ξεριζωμού στην προσπάθειά τους να χαρτογραφήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Η άφιξή τους στην Κρήτη σηματοδοτεί μια νέα σελίδα στη ζωής τους μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον που τους διασφαλίζει αξιοπρεπείς και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Οι ίδιες δεν κρύβουν τη χαρά και την ικανοποίησή τους κυρίως για τους ανθρώπους που γνώρισαν και μέσα από το πρόγραμμα αλλά και τους γείτονες που από το πρώτο λεπτό αγκάλιασαν τις οικογένειές τους με φροντίδα, αλληλεγγύη και αγάπη, δηλαδή με όλες τις πανανθρώπινες αξίες που ενώνουν τους λαούς του κόσμου.
Νουρ σημαίνει φως
Η Νουρ είναι μια 26χρονη κοπέλα από το Χαλέπι της Συρίας. Μητέρα τριών παιδιών, ηλικίας 3, 5, και 7 ετών. Ένα εύθραυστο, λεπτό κορίτσι με φυσική ευγένεια, που είχε τη δύναμη και τις αντοχές να βγει από την κόλαση του πολέμου για να σώσει τη ζωή της οικογένειάς της. Από τις πρώτες κουβέντες που ανταλλάξαμε ένιωσα τη φροντίδα που περιέθαλπτε τα παιδιά της τα οποία απομάκρυνε διακριτικά από το σαλόνι του σπιτιού της για να μην ακούσουν τη δύσκολη συζήτηση που είχαμε μπροστά μας για τον πόλεμο, τις απώλειες, τις οδύνες της προσφυγιάς, τη μάχη για την επιβίωση.
Η λέξη “Νουρ” στη Συρία σημαίνει φως. Αυτή η μαγική λέξη φαίνεται ότι νοηματοδότησε όλο τον αγώνα της Νουρ για να σωθεί από την κόλαση του πολέμου, που έσπειρε τον θάνατο, την κόλαση, τον τρόμο στις ζωές των ανθρώπων που παίζονται κορώνα - γράμματα από λεπτό σε λεπτό.
«Όταν ξέσπασε ο πόλεμος» μάς περιγράφει η Νουρ, «άλλαξαν οι ζωές των ανθρώπων. Δεν είχαμε ούτε νερό ούτε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε φαγητό για τα παιδιά και δεν μπορούσαμε με βρούμε ούτε τα πιο απλά πράγματα.
Αναγκάστηκα να σταματήσω τα παιδιά από το σχολείο όπως και άλλες μητέρες λόγω των βομβαρδισμών». Η ίδια εγκλωβισμένη στο Χαλέπι, μετά από αγωνιώδεις συνεννοήσεις με τον σύζυγό της στη Σαουδική Αραβία και τον πατέρα της στη Γερμανία, αποφασίζει να σώσει τις ζωές των παιδιών της και να φύγει από τον όλεθρο του πολέμου τον Αύγουστο του 2016. Από τότε μέχρι τις 10 του Οκτώβρη που κατάφερε να φτάσει στο Καστελόριζο, μεσολαβεί μια απίστευτη οδύσσεια που τους έφερε πολλές φορές στην κόψη του θανάτου.
Την πρώτη φορά πέρασε παράνομα στην Τουρκία όπου περπατούσε για δύο εβδομάδες πάνω στα βουνά, χωρίς να φτάνει κάπου με αποτέλεσμα να γυρίσει πίσω. Οι επόμενες προσπάθειες έγιναν πιο οργανωμένα με τη βοήθεια και συγγενικών της προσώπων που προσπαθούσαν να βρουν άτομα για να τη διευκολύνουν στην προσπάθεια της να φύγει.
Έτσι κατάφερε να φτάσει στη Σμύρνη από εκεί στο Κας με τη βοήθεια κάποιων οι οποίοι ζητούσαν μικρές περιουσίες για να σώσουν ανθρώπινες ζωές τις οποίες κοστολογούσαν άλλοτε 6.000 ευρώ, άλλοτε 1.700 ευρώ για να τους μετακινήσουν από το ένα σημείο στο άλλο και τελικά να περάσουν τα σύνορα της Τουρκίας και να φτάσουν στην Ελλάδα.
Στις διαδρομές αυτές η Νουρ με τα παιδιά της μπήκε σε πλεούμενα όπου κόντεψαν να πνιγούν, διότι άλλοτε κάποιος ισχυριζόταν ότι ξέρει να τα οδηγεί ή άλλοτε χάλασε η προπέλα.
Απερίγραπτες στιγμές με τα κύματα να κοντεύουν να τους καταπιούν την ίδια ώρα που εκείνη πάλευε με σκέψεις για το ποιο παιδί πρέπει να πιάσει πρώτο και πώς θα καταφέρει να κρατήσει την οικογένειά της στη ζωή. Μέσα από αυτές τις οδυνηρές δοκιμασίες κατάφερε να φτάσει στις 10 Οκτωβρίου στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στο Καστελόριζο, στη Αθήνα, στη Ρόδο.

