Ο Έλληνας μπαμπάς ή και η Ελληνίδα μαμά δεν έχει μάθει να αφήνει το χεράκι της κόρης ή του γιου, πριν περάσει το παιδί την πόρτα του γυμναστηρίου.
Την εποχή αυτή βρίσκονται στο φόρτε τους τα πανελλήνια πρωταθλήματα των μικρών κατηγοριών, στα οποία κάνουν τα πρώτα τους βήματα προς τη δόξα οι νέοι αστέρες. Παιδιά με άφθονο ταλέντο (λίγα είναι η αλήθεια), με ικανότητες και θέληση για δουλειά (τα περισσότερα) και κάποια άλλα απλώς για να συμπληρώνουν τις ομάδες.
Όλα όμως έχουν δικαίωμα στο όνειρο, όλα μπορούν να διεκδικήσουν ένα κομμάτι της επιτυχίας που θα τα γεμίσει αυτοπεποίθηση και θα τα βοηθήσει να πετύχουν πιο σημαντικούς στόχους στη ζωή τους. Μέχρι εδώ όλα καλά, γιατί δυστυχώς στην εξίσωση μπαίνουν και οι «επαγγελματίες» μάνατζερ που τα προμοτάρουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Πριν από λίγες μέρες έγινε στη Ν. Ιωνία του Βόλου η τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος μπάσκετ κορασίδων με τη συμμετοχή του ΟΦΗ, που κατατάχθηκε πέμπτος. Κατά τη διάρκεια της απονομής των μεταλλίων μετά τον τελικό ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Φάρο Κερατσινίου γονείς παικτριών των δύο φιναλίστ πιάστηκαν στα χέρια στις κερκίδες, με αποτέλεσμα την τραυματική εικόνα μικρών παιδιών να κλαίνε στο παρκέ και να πιάνουν το κεφάλι τους με αυτό που έβλεπαν, πιθανότατα δηλαδή τον μπαμπά τους να τρώει ή να ρίχνει ξύλο…
Οι εικόνες αυτές που σίγουρα ταξίδεψαν και εκτός Ελλάδας, δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανείς στη χώρα μας. Τουναντίον θα τις χαρακτήριζε κάποιος με ευκολία ως συνηθισμένες. Ο Έλληνας μπαμπάς ή και η Ελληνίδα μαμά δεν έχει μάθει να αφήνει το χεράκι της κόρης ή του γιου, πριν περάσει το παιδί την πόρτα του γυμναστηρίου.
Πιστεύοντας ότι έχει γεννήσει τον Μαραντόνα ή τον Τζόρνταν, επεμβαίνει στο έργο των προπονητών, τσακώνεται με άλλους γονείς στην κερκίδα, δεν διστάζει να βρίζει τα αντίπαλα παιδιά και στο τέλος καταρρακώνει το ηθικό του δικού του παιδιού που συνήθως απογοητεύεται και τα παρατά.
Το ερώτημα είναι, μπορούμε κάποια μέρα να γλυτώσουμε από τους τραμπούκους γονείς για να κερδίσουμε έτσι περισσότερους αθλητές; Ίσως τα σημερινά παιδιά που καταπιέζονται να μας δώσουν μια θετική απάντηση μετά από χρόνια, όταν αναλάβουν εκείνα τη διαπαιδαγώγηση των τέκνων τους…
